Հայ
Առաջնորդող
Քաղցրիկ Պուրճ-Համմուտ (6)
Յուլիս 07 , 2020 , 11:07
Քաղցրիկ Պուրճ-Համմուտ (6)

29 Յունիս 2020 , 10:23

Հայրենադարձը բաւական բան փոխեց մեր կեանքին մէջ:

Առաջին կարաւանով, ինչպէս ըսի, մեկնեցաւ  մօրաքոյրս իր երկու զաւակներով, երկրորդով մեկնեցաւ հօրաքոյրս ալ իր չորս զաւակներով,– իսկ հօրս բոլոր ճիգերը, որ մենք եւս հայրենադարձուէինք, մնացին ապարդիւն՝ համակելով մեզ   զրկանքի այն խոր զգացումով, որ յատուկ էր բոլոր մնացողներուն: Ոչ մէկ հրաւէր ստացած էինք՝ ո՛չ կարմիր, ո՛չ դեղին, իսկ վերջին նաւը մէկ օրէն միւսը մեկնելիք էր, ինչպէս ափսոսանքով կը զեկուցէր հայրս:

Ահա այդ օրերէն մէկուն էր, որ երեկոյեան  եղբայրս տուն չվերադարձաւ:

Հօրս տագնապալի պրպտումներն ու հարցուփորձերը  ի վերջոյ պարզեցին,  որ ան գաղտագողի  նաւ բարձրացած էր ու խառնուած  հայրենիք վերադարձողներուն: Եւ ինք առաջինը չէր, որ կ’ընէր այս բանը, իրմէ առաջ ուրիշներ ալ դիմած  էին հայրենադարձի  այդ  միջոցին, եւ այդ նոյն օրը նմանապէս կային  դիմողներ, որոնցմէ մէկն ալ ինք էր:

Եղբօրս փախուստը եղաւ մեր ընտանեկան մեծագոյն ողբերգութիւնը, որ տարի մը ետք աւելի շեշտուեցաւ, երբ կանգ առաւ հայրենադարձը, եւ ուրեմն ընդմիշտ կորսուեցաւ  միանալու ամէն յոյս:

Ծնողքս վաղաժամ մեռան առանց տեսնելու իրենց զաւակը:

 

*   *   *

 

Այդ առաջին տարին հայրենադարձուեցաւ Աբգարեանի տնօրէնն ալ:

Յուշերուս մէջ ան կը ներկայանայ իր գեղեցիկ կերպարով, որ կը շեշտուէր  կրած փողկապով, անթերի արդուկուած զգեստով, որով զգալապէս կը զանազանուէր  շրջապատէն, այլեւ  ազնուական նիստուկացովը:

Յուշադրամի դիմերեսն է այս,  սակայն կայ անոր դարձերեսը  եւս:

Շատ  խոր հետք ձգած  է  մէջս անոր՝   ծեծելու սովորութիւնը:

Ան գրպանին մէջ գրեթէ միշտ կը կրէր  անուանացանկ մը, որ հայթայթած կ’ըլլար այս կամ այն ուսուցիչը եւ որուն մէջ արձանագրուած կ’ըլլային անունները՝ մինչեւ հիմա ալ չեմ գիտէր ի՛նչ յանցանքով ամբաստանուած աշակերտներու: Այդ ցանկը երեւան կ’ելլէր առաւօտեան  զբօսանքի աւարտին, բակին մէջ շարուելու առթիւ, կամ շաբաթ օրերը կէսօրուան ատենամարզանքին, որ կը սկսէր…ծեծով: Ապտակներն ու կիցերը անխնայ  կ’իջնէին «յանցաւորներու» դէմքին ու մարմնի որեւէ մէկ մասին: Ոմանք գետին կը տապալէին, սակայն  ան կը շարունակէր հարուածել:

Կը պատահէր, որ ցանկին մէջ գտնուէր անունը իր սեփական զաւակին  եւս,  որ Արա կը կոչուէր. սա իր կարգին կը կրէր նոյն պատիժը՝ առանց նուազագոյն զատողութեան, ընդհուպ գետինները տապլտկելով ու ենթարկուելով  հօրը յաջորդական  կիցերուն: Շատ կը զարմանայի, թէ մարդ ինչպէ՛ս  կը ծեծէ իր զաւակը:

Տնօրէնին կը հետեւէին գրեթէ բոլոր ուսուցիչները եւ ուսուցչուհիներն ալ:

Ինչպէս նախակրթարանի, այնպէս ալ մանկապարտէզի մէջ:

Այս աւանդոյթը մազաչափ չփոխուեցաւ անոր Հայաստան  մեկնումովը եւ   փոխարինումովը Արմէն Ղարիպով՝ 1946–51  տարիներուն, ուր ապտակներն ու կիցերը փոխարինուեցան…ամրակուռ գաւազաններով:

 

*   *   *

 

Ես միշտ հեգնական քմծիծաղով  կարդացած եմ Ռաֆֆիի  «Տէր Թոդիկ»-ը:

Այո՜, քմծիծաղով, որովհետեւ Տէր Թոդիկը, փոքրիկներու ներբաններուն տուած հարուածներովը,  շա՜տ  հեռու կը մնար, օրինակ՝ իմ  մէկ ուսուցիչէս, որ կը կոչուէր  Յակոբ Կարայակոբեան, որուն ձեռքէն անպակաս էր  գաւազանը՝ իբրեւ հինգերորդ անդամ, եւ որ յատուկ ապսպրուած կ’ըլլար դասընկերներէս  Յովհաննէս Թադէոսեանի ատաղձագործ հօրը. ան պէտք է ունենար 80սմ հասակ, 7սմ լայնք եւ 12մմ հաստութիւն, եւ կը ծառայէր  թուաբանութեան դասի բացատրութեան՝ գրատախտակին վրայ, եւ…մեր դաստիարակութեան:

Պատկերացուցէք խստաշունչ ձմեռ առաւօտներուն թերի սնած ու թերի հագուած մանուկներ ու պատանիներ, որոնք իրենց օրը կը սկսէին  այդ գաւազանի հարուածներով՝ լաւագոյն պարագային երկու, ընդհանրապէս չորս, երբեմն ալ վեց: Ան ճիւաղային թափով ու անողոքութեամբ  կ’իջնէր  առանց ատոր ալ կապուտցած ու դողացող ափերուդ, իսկ երբեմն ալ հակառակ կողմը՝ մատերուդ: Իսկ թէ ճիշդ ի՞նչ յանցանքի բերումով,– չեմ յիշեր  եւ այսօր, աւելի քան կէս դար անց,  մազ-մօրուք ճերմկցնելէ ետք  ալ, չեմ  կրնար պատկերացնել, թէ վերջին հաշուով ի՛նչ կրնային ըլլալ այդ «յանցանք» կոչուածները:

 

*   *   *

 

Գաւազանն ու ծեծը  սովորական էին օրուան մանկավարժական բարքերուն եւ հանրօրէն ընդունելի  թէ՛ աշակերտներուս  եւ թէ՛ մեր ծնողներուն համար: Մեր  պարագան ըմբռնելի է, սակայն չեմ յիշեր նաեւ որեւէ ծնող որ օր մ’օրանց  նախաձեռնէր ափ առնել դպրոցի դուռը եւ բողոքէր  զաւկին կերած ծեծին համար, որքան ալ դաժան ըլլար այդ ծեծը: Այնպէս որ դպրոցը աւարտելէս ետք գրեթէ այլեւս չէի մտածեր  անցեալի «գաւազանակիր»-ներու մասին, իսկ եթէ այս կամ այն առիթով պէտք ըլլար անդրադառնալ անոնցմէ մէկուն կամ միւսին, կը յաջողէի առանց դառնութեան, գրեթէ անտարբերութեամբ յիշել անոնց կերպարը, ինչպէս հիմա կը յիշեմ, անոնք կը կոչուէին Արմէն Ղարիպ, Յովհաննէս Թապաքեան, Տիգրան Տիգրանեան, Ռեբեկա Պայրամեան, Ազատուհի Մանանեան եւ ուրիշներ ալ:

Նոյնը չեմ կրնար ըսել, սակայն,  Յակոբ Կարայակոբեանին համար:

Ան թուաբանութեան լաւ ուսուցիչ  էր, սակայն այս բարեմասնութիւնը չէր յաջողեր մոռացութեան մատնել իր դաժանութիւնը, որպէսզի անտարբեր ձեռքով դարձնէի յուշերուս էջը, երբ գիտակցութեանս պաստառին վրայ յայտնուէր անոր մտապատկերը: Գերիշխողը միշտ մի՛ւսն էր, ա՛յն, որ կը զուգորդուէր գաւազանի բարձրացումին մինչեւ գլուխը, ապա աւելի վեր ու աւելի ետեւ, ընդհուպ մինչեւ կռնքը, հանդերձ դէմքին կրած փոփոխութիւններով՝ յօնքերուն պռստումը, շուրթերուն պրկումը, այտերուն լարումը. ասոնք բոլորը պահիկ մը կը լիցքաթափուէին ու կը հանդարտէին, երբ գաւազանը վայրագ շառաչունով իջնէր զոհի ձեռքին, բայց պահիկ մը միայն, մինչեւ որ վերագտնէր ուժերը,– քանի նիհար, վատուժ, ժամանակէն առաջ ծերացած ու հիւծած  մարդ էր,– եւ ապա  վերսկսելու համար:

 

*   *   *

 

Աբգարեանը աւարտելէս քանի մը տարի անց էր:

Անգամ մը հանդիպեր էի ելեկտրագործ զարմիկիս՝ սինեմա երթալու համար, երբ յայտնեց, որ պէտք է քառորդ ժամ մը հանդիպի ինչ-որ «յաճախորդի մը», պզտիկ նորոգութեան մը համար: Ուստի ընկերացայ իրեն: Քառանթինայի հիւղաւանին մէջ էր անոր տունը, Sleep-comfort-ին կից, երկյարկանի տախտակաշէն ու խարխուլ խրճիթ մը: Սկսանք բարձրանալ սանդուղէն: Վախով կը փոխէի քայլերս ու կը հանգչեցնէի ոտքս աստիճանին վրայ, որ կը ճռնչէր: Աւելի վախազդու էր բազրիքը, որ կը խաղար ամէն բռնելուս: Զղջացի գալուս, վերջին հաշուով ի՜նչ գործ ունէի, բայց նաեւ ի՜նչ գիտնայի, երբ դուռը բացուեցաւ ու դէմ-յանդիման եկայ…պարոն Կարայակոբեանին ու անոր երկու քոյրերուն. անոնք եռուորեակներ ըլլալ կը թուէին: Բնազդական սոսկում մը պատեց էութիւնս, որուն պատճառը մղկտացող ափերուս վերյուշը չէր այնքան, որքան մարդկային ու նիւթական այն խոր թշուառութիւնը, որ կը պարզուէր աչքերուս առջեւ:

Ինձմով զբաղելու առիթ չունեցան:

Ես նստած էի խեղճուկ սենեակի մը մէջ, ուր ամէն առարկայ մռայլ, մաշած ու վանողական էր, եւ այնպէս կը կարծէի, թէ առաստաղն ալ, սանդուղին ու բազրիքին օրինակով, փուլ պիտի գայ գլխուս: Ու տարուեցայ մտովի վերականգնելու այս մարդուն առօրեան. ուրեմն ամէն առաւօտ այս նոյն խախուտ աստիճաններէն կ’իջնէր ան՝ բռնելով նոյն երերուն բազրիքը: Կը քալէր մինչեւ Նոր Հաճըն, այսինքն՝ մօտաւորապէս 500 մեթր՝ առնելու համար հերթական հանրակառքը, վճարելով հինգ դահեկան, որմէ քիչ ետք պէտք է ետ իջնէր՝ դա՛րձեալ  նոյնքան մը քալելու համար, որպէսզի դպրոց հասնէր: Անձրեւային եղանակին ան պարտէր այս ամբողջ միջոցին կրել հովանոց մըն ալ՝ փորձելով շրջանցել ճամբու ցեխն ու լճակները մինչեւ դպրոց, ուր  իր աշակերտները,  նախաճաշի վերջին պատառը ծամելով, ժիր ու թեթեւ կը հասնէին մէկ շունչով: Երեկոյեան ան պէտք է հետեւէր հակառակ երթուղիին՝ ելլելու համար այս նոյն աստիճաններէն, բռնելով նոյն բազրիքը ու մտնելով այս նոյն անհրապոյր սենեակը,– ուր ես հիմա նստած էի,–  ու դիմաւորէր զոյգ քոյրերը:

Փղցկում մը կը զգայի կուրծքիս տակ եւ դժուար կը շնչէի:

Երբ վերջապէս եկաւ զարմիկս ու փրկեց կացութիւնը:

Ճամբան, ինչպէս շարժապատկերի ողջ տեւողութեան ալ, կը շարունակէի մնալ կրած ազդեցութեանս հողմապտոյտին մէջ, երբ կամաց-կամաց հարց մը իր ամբողջ տարողութեամբ ծագեցաւ մէջս ու փոթորկեց գիտակցութիւնս.

–Այս թշուառութեան հետեւանքը չէ՞ր արդեօք այն դաժանութիւնը, որ երկրորդ բնութեան մը պէս հաստատուեր էր  ուսուցիչիս մէջ ու  կը հալածէր զինք եւ որուն առաջին ու մեծ զոհը ի՛նք էր, ապա  շրջապատը եւ ի վերջոյ մե՛նք՝ աշակերտներս…

 

 

ԱՐՄԵՆԱԿ ԵՂԻԱՅԵԱՆ 

Լրահոս - 11 Օգոստոս 2020
Սիւնակագիրներ
Հրաչ Սեփեթճեան Ծնած է 1969-ին, Պէյրութ, Լիբանան։Կիպրոսի ՀԲԸՄ Մելգոնեան Կրթական Հաստատութիւնը աւարտած է 1987-ին։Երեւանի Պետական Համալսարանի Հայկական Բանասիրական բաժանմունքէն շրջանաւարտ ՝1994-ին։1980-ական թուականներէն կ՚աշխատակցի «Զարթօնք»ին եւ ապա՝ «Նոր Օր»ին։1994-2000 օգնական խմբագիր «Զարթօնք»ի։1993-էն ի վեր հայոց լեզուի, գրականութեան, պատմութեան եւ մշակոյթի ուսուցիչ Լիբանանի եւ Լոս Անճելըսի մէջ։Լիբանանի եւ Լոս Անճելըսի մէջ եղած է եւ է գործօն անդամ ՀԲԸՄ-ի, ԹՄՄ-ի եւ ՌԱԿ-ի շրջանակներէն ներս, վարելով զանազան պաշտօններ։Ներկայիս՝ ՀԲԸՄ Մանուկեան-Տէմիրճեան վարժարանի Հայերէնի Բաժանմունքի վարիչ։ «Նոր Օր»ի խմբագիր՝ Մարտ 2016-էն։  
Վաչէ Սեմերճեան Ծնած է 1938-ին, Պէյրութ, Լիբանան։ Շրջանաւարտ ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանէն եւ Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն՝ որպէս քիմիագէտ։ Շրջան մը եղած է ուսուցիչ Կիպրոսի Մելգոնեան Կրթական Հաստատութենէն ներս։ Ապա, վկայուելով որպէս կաշուեմշակութեան վարպետ, տասը տարի  կը գործուղղուի Եթովպիա եւ Աֆղանիստան։ 1976-ին կը հաստատուի Միացեալ Նահանգներու արեւմտեան ափ, գործօն անդամ դառնալով ԹՄՄ-ի եւ ՌԱԿ-ի։ Կաշուեմշակութեամբ աշխատելէ ետք, կը հրաւիրուի Հոլիվուտի ԹՄՄ Արշակ Տիգրանեան վարժարան, դասաւանդելու համար հայագիտական նիւթեր։ Հանգստեան կը կոչուի 2009 թուականին։1956-էն ի վեր կ՚աշխատակցի ռամկավար ազատական մամուլին։ 1977-էն առ այսօր ծաւալուն գործունէութիւն ունեցած է «Նոր Օր»էն ներս որպէս խորհրդական եւ ղեկավար։  Վեց տարի եղած է պատասխանատու խմբագիրը «Նոր Օր» շաբաթաթերթին։Վաչէ Սեմերճեան հեղինակ է չորս հատորներու. «Ապրուած սփիւռքը», «Յիշատակելի դիմաքանդակներ», եւ «Լուսարձակին տակ» Ա. Եւ Բ. հատորներ։ 
Յակոբ Մարտիրոսեան   Ծնած է Սուրիոյ Արաբ-բունար գիւղաքաղաքը 1943 թուականին։ 1949-ին Հալէպ փոխադրուած է ուր յաճախած է տեղւոյն Կրթասիրաց վարժարանը, ապա Հայկական Բարեգործական Ընդհանուր Միութեան, Լազար Նաճարեան-Գալուստ Կիւլպէնկեան երկրորդական վարժարանը, եւ վկայուած 1964-ին։ Նոյն տարին, քաղաքական աննպաստ պայմաններու հետեւանքով ընտանեօք վերադարձած են Լիբանան, Պէյրութ, ուր շարունակած է իր ուսումը, հաշուապահութեան եւ տնտեսագիտութեան մարզերուն մէջ։ Ապա լծուած աշխատանքի զանազան հաստատութիւններու մէջ, ինչպէս Ապրոյեան հաստատութիւն եւ Պանք Ալ Արապի, վարելով բաժնի տնօրէնութեան պաշտօններ։ 1976-ին հաստատուած է Լոս Անճելըս, Միացեալ նահանգներ, ուր շարունակած է աշխատիլ արհեստավարժ  ինքնաշարժի ընկերութիւններու եւ հաստատութիւններու մէջ, ուսումը շարունակելով եւ մասնագիտանալով այդ ճիւղին մէջ։Հանգստեան կոչուած է 2012 թուականին։ Յակոբ Մարտիրոսեան անդամակցած է Ռամկավար Ազատական Կուսակցութեան, ՀԲԸՄ-ին եւ Թէքեան Մշակութային Միութեան, 1958 թուականէն սկսեալ, Հալէպի մէջ, Սուրիա։ Ան շարունակած է իր միութենական եւ կուսակցական գործունէութիւնները Լիբանանի մէջ, Պէյրութ, ուր անդամակցած է Փորթուգալեան ակումբին, եւ եղած է հիմնադիրը Անթիլիասի ՌԱԿ Յովսէփեան ակումբին։  Լոս Անճելըսի մէջ, շարունակած է իր միութենական եւ կուսակցական  աշխատանքները վարելով ատենադպիրի պաշտօններ Գերսամ Ահարոնեան ակումբին եւ ՌԱԿ Արեւմտեան Ամերիկայի Շրջանային Վարչութեանց մէջ, ատենապետի պաշտօն՝ Ռուբէն Հերեան ակումբի, եւ «Նոր Օր» շաբաթաթերթի խմբագիրի պաշտօնը 2011 թուականէն մինչև Մարտ 2016 թուականը:  
Սարգիս Մինասեան Ծնած է Դամասկոս, Սուրիա՝ 1933-ին: Ընտանեօք Լիբանան փոխադրուելով, շրջանաւարտ կը դառնայ ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանէն 1953-ին: Ապա՝ Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն ստանայ Պսակաւոր Արուեստից տիտղոսը Եւրոպայի արդի պատմութեան մէջ:Շուրջ երեսուն տարի եղած է ՀԲԸՄ-ի Լիբանանի վարիչ-տնօրէն, վարելով ՀԲԸՄ-ի գործերը: Պատասխանատու պաշտօններ ստանձնած է մշակութային եւ մասնաւորաբար թատերական կեանքէն ներս: ՀԲԸՄ-ի «Խօսնակ» պաշտօնաթերթի խմբագիր՝ 1964-74:1986-ին կը հաստատուի Լոս Անճելըս, դառնալով «Նոր Օր»ի խմբագիր մինչեւ 1990: Մինասեան կը մնայ գլխաւոր սիւնակագիրներէն մէկը «Նոր Օրի: 1992-էն ի վեր լոյս կ'ընծայէ Չորք-Մարզպանի հայրենակցական միութեան «Տեղեկատուն»:Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմին մասին լոյս ընծայած է «Մայրիներու երկրին աւերակումը» հատորը 2003-ին: Ունի բազմաթիւ թարգմանութիւններ: 13 տարի եղած է հանրային վարժարանի մը գրադարանապետը:Լոս Անճելըսի մէջ կը շարունակէ գործօն իր դերը ՀԲԸՄ-էն եւ Չորք-Մարզպանի (Տէօրթ-Եօլ) հայրենակցական միութենէն ներս, որուն հիմնադիրներէն է եւ ատենապետը՝ 2012-էն ի վեր:
Խաչիկ Ճանոյեան Ծնած է Մուսուլ, Իրաք։ Շատ փոքր տարիքէն կը կորսնցնէ մայրն ու հայրը։ 1956-ին  կը տեղափոխուի Պաղտատ։ 1966-ին կ՚աւարտէ Պաղտատի պետական համալսարանը, վկայուելով լեզուագիտական գոլէճի սպաներէնի բաժինէն։Պաղտատի մէջ եղած է գործօն անդամ ՀԲԸՄ-ի։ 1968-ին անցնելով Պէյրութ հայագիտական ուսումը կը ստանայ Երուանդ Հիւսիսեան հայագիտական հիմնարկէն եւ նոյն տարիներուն կը զբաղի ուսուցչութեամբ։ Նոյն տարին կ՚անդամագրուի ՌԱԿ-ին։ 1972-ին կը վերադառնայ Պաղտատ, որպէս հայերէնի ուսուցիչ։ Յաջորդ տարի կ՚անցնի Արժանթին, ուր կը վարէ ՀԲԸՄ-ի Պուէնոս Այրեսի մասնաճիւղի վարիչ քարտուղարի պաշտօնը եւ միութեան «Լուսաբաց» եռամսեայի խմբագրութիւնը։ Հիմնադիրներէն է Մարի Մանուկեան վարժարանին։1975-էն ի վեր կ՚ապրի եւ կը գործէ Լոս Անճելըսի մէջ։ Եղած է «Նոր Օր»ի վարչական պատասխանատու, խմբագիրի օգնական եւ խմբագրական կազմերու անդամ։ Կ՚աշխատակցի սփիւռքահայ մամուլին։Ճանոյեան շատ գործօն տարր մըն է Լոս Անճելըսի մէջ։  Հիմնադիրներէն է եւ ատենապետը Իրաքահայերու Միութեան։ ՀԲԸՄ-էն, ԹՄՄ-էն եւ ՌԱԿ-էն ներս տարած է եւ կը տանի բազմաբեղուն աշխատանք։35 տարի շարունակ հիմնած եւ ղեկավարած է Հայ Ընտանեկան Շաբաթօրեայ վարժարանը։ Մեծապէս նպաստած է գաղութահայ մշակութային եւ գրական կեանքին, եկեղեցական կեանքին եւ պարգեւատրուած է բազմաթիւ շքանշաններով եւ պատուոյ գիրերով։ Ամուսնացած է, ունի երեք զաւակ եւ հինգ թոռնիկ։
Մինաս Գոճայեան Ծնած է Պէյրութ, 1946-ին։ Յաճախած է ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանը, ապա հետեւած է լեզուի եւ գրականութեան դասընթացքներու Փարիզի մէջ եւ աւարտած՝ Երեւանի Պետական Համալսարանի Բանասիրական ճիւղը, միաժամանակ հետեւելով հնագոյն պատմութեան եւ հնագիտութեան դասընթացքներու։ Դոկտորական աստիճան կը ստանայ 1980-ին։Հայոց լեզու, գրականութիւն, պատմութիւն եւ մշակոյթ դասաւանդած է Կիպրոսի Մելգոնեան Կրթական Հաստատութենէն եւ Լոս Անճելըսի ՀԲԸՄ Մանուկեան-Տեմիրճեան վարժարանէն ներս։ Աշխատակցած է եւ կ՚աշխատակցի սփիւռքահայ մամուլին։ Եղած է «Նոր Օր» շաբաթաթերթի պատասխանատու խմբագիր։ Անգլիատառ AIM-ի հիմնադիր-խմբագիրներէն է եւ ներկայիս մաս կը կազմէ Keghart.com-ի խմբագրութեան եւ պատասխանատու խմբագիրն է Երուսաղէմի «Սիոն» պաշտօնաթերթին։Խմբագրած եւ պարզեցուցած է հայ դասական գրողներու գործեր, նաեւ հեղինակ է հայոց լեզուի եւ պատմութեան դասագիրքերու։ Խմբագիրն է «Պատմութիւն Չորք-Մարզպանի» յուշամատեանին։  
Գէորգ Քէօշկէրեան Ծնած է Երուսաղէմ և վեց տարեկանին ընտանիքին հետ փոխադրուած է Հալէպ։ Ուսման բարձրագոյն վկայականը եղած է Մաքիստրոս Արուեստից Տիտղոս՝ Անգլերէն լեզուի ուսուցման մէջ, Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն։ 1976-ին հաստատուած է Լոս Անճելըս և 1980-ին ամուսնացած է Սիլվա Տագէսեանի հետ ու բախտաւորուած երկու զաւակներով՝ աղջիկ մը և մանչ մը։ 2009-ին հանգստեան կոչուած է 25 տարիներու ծառայութենէ մը ետք՝ Լոս Անճըլոսի դպրոցական միացեալ ցանցին մէջ, ինը տարի որպէս ուսողութեան ուսուցիչ և 16 տարի որպէս փոխ-տնօրէն։ Անդամ է Թէքէեան Մշակութային Միութեան Միացեալ Նահանգներու և Գանատայի Կեդրոնական Վարչութեան։  
Սարգիս Մինասեան Ծնած է Դամասկոս, Սուրիա՝ 1933-ին: Ընտանեօք Լիբանան փոխադրուելով, շրջանաւարտ կը դառնայ ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանէն 1953-ին: Ապա՝ Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն ստանայ Պսակաւոր Արուեստից տիտղոսը Եւրոպայի արդի պատմութեան մէջ:Շուրջ երեսուն տարի եղած է ՀԲԸՄ-ի Լիբանանի վարիչ-տնօրէն, վարելով ՀԲԸՄ-ի գործերը: Պատասխանատու պաշտօններ ստանձնած է մշակութային եւ մասնաւորաբար թատերական կեանքէն ներս: ՀԲԸՄ-ի «Խօսնակ» պաշտօնաթերթի խմբագիր՝ 1964-74:1986-ին կը հաստատուի Լոս Անճելըս, դառնալով «Նոր Օր»ի խմբագիր մինչեւ 1990: Մինասեան կը մնայ գլխաւոր սիւնակագիրներէն մէկը «Նոր Օրի: 1992-էն ի վեր լոյս կ'ընծայէ Չորք-Մարզպանի հայրենակցական միութեան «Տեղեկատուն»:Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմին մասին լոյս ընծայած է «Մայրիներու երկրին աւերակումը» հատորը 2003-ին: Ունի բազմաթիւ թարգմանութիւններ: 13 տարի եղած է հանրային վարժարանի մը գրադարանապետը:Լոս Անճելըսի մէջ կը շարունակէ գործօն իր դերը ՀԲԸՄ-էն եւ Չորք-Մարզպանի (Տէօրթ-Եօլ) հայրենակցական միութենէն ներս, որուն հիմնադիրներէն է եւ ատենապետը՝ 2012-էն ի վեր:
Արա Ահարոնեան Ծնած է Թրիփոլի, Լիբանան։ Նախնական ուսումը ստացած է Պէյրութի ՀԲԸՄ-ի Յովակիմեան-Մանուկեան երկրորդական վարժարանին մէջ։ Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմին հետեւանքով, 1976-ին կը տեղափոխուի Միացեալ Նահանգներ եւ կ՚աւարտէ Քալիֆորնիոյ համալսարանի Էլէքթրոնիք ճարտարագիտութեան բաժինը։ Անդամ է ՌԱԿ-ի եւ երիտասարդական տարիներէն մինչ օրս վարած է եւ կը վարէ պատասխանատու պաշտօններ կուսակցութենէն եւ Թէքէեան Մշակութային Միութենէն ներս։ «Նոր Օր» պաշտօնաթերթի երկարամեայ աշխատակից։Ահարոնեան գործօն տարր մըն է լոսանճելըսահայ կեանքէն ներս, ներկայացնելով ՌԱԿ-ը համագաղութային ծրագիրներու մէջ։ Հեղինակ է Հայաստանի, Արցախի եւ Ռամկավար Ազատական Կուսակցութեան նուիրուած հատորներու։ Ներկայիս կը պաշտօնավարէ ապահովագրական ընկերութեան մը մէջ, որպէս ծրագրող-խորհրդատու։