Հայ
Առաջնորդող
Բառերու Խորհրդաւոր Աշխարհը
Մայիս 27 , 2020 , 00:28
Բառերու Խորհրդաւոր Աշխարհը

 

Ալեկոծ արկածախնդրութիւն է «պարոն» գոյականի ոդիսականը: Մայրենի լեզուի բեմի վրայ ան առաջին անգամ յայտնուեցաւ բեհեզներ ու ծիրանիներ հագած: Սակայն օր մը քակուեցան անոր բերդերը, կորսնցուց իր պերճանքն ու պատիւը, ըսենք՝ ազնուականութիւնը, որպէս իշխան գահազուրկ: Ստուգաբանութիւնը ալեհեր ականատեսն է անոր «անկումին»: Այսօր, տիկնայք եւ պարոնայք, դիտենք «պարոն»ի, այդ երբեմնի արեւաշատ ու մեծայարգ տիտղոսի փառաւոր գահավիժումը:

 

«Պարոն»ի վերելքն ու անկումը տեսնելու համար քիչ վերջ պիտի ճանապարհորդենք Կիլիկեան Հայաստան՝ 13-14րդ դար: Սակայն ձեզ նախ կը հրաւիրեմ Երեւանի Անի պանդոկի ընդունարանը, երեսուն պատանիի ստեղծած ուրախ եռուզեռին ականջալուր ըլլալու համար: Այդ բազմութիւնը օտար չէ ձեզի: Ծանօթացնեմ. աշակերտներս են, ամերիկահայ պատանիներ, որոնք Յունիսի հաճելի գիշեր մը հայրենիք հասած են ճանաչողական պտոյտի համար: Հազիւ ստացած իրենց սենեակներու թիւերը, անոնք խանդավառ զրոյցով, կանչով ու ծիծաղով կ'աճապարեն վերելակ նստիլ, պայուսակները արագ մը ձգել սենեակ, ապա վերադառնալ ընդունարան ու երեւանեան առաջին ընթրիքի համար հոսիլ Աբովեան պողոտայէն վար: Երեխաները անընդհատ հարցումներ կը հարցնեն քաղաքի մասին, վաղուան ծրագիրի մասին: Ամէն նախադասութիւն կը սկսի կամ կը վերջանայ «պարոն»ով: Եկաւ վերելակը: Եօթը հոգինոց: Մեր կազմած հնգեակի հետ կը նստի նաեւ իտալացի զոյգ մը: Չկարենալով իրենց հետաքրքրութիւնը զսպել, կը հարցնեն. «Կը ներէք, դուք ազնուակա՞ն էք: Այս երիտասարդները ձեզի «Պարոն» կ'ըսեն»: Կը ծիծաղինք: «Եւրոպական այդ բառը, -կը հարկադրուիմ բացատրելու,-  մեր լեզուի մէջ կը նշանակէ ուսուցիչ, դասատու»: Մինչեւ որ աշակերտներս ու ես ճամբրուկները տանինք սենեակ, ձեզի ներկայացնեմ «պարոն» բառի Կիլիկեան ոդիսականը:

 

Միջերկրականի արեւը կախուեր է Այասի նաւահանգիստի վրայ: Հոն խարսխած կը ծփան ծովու հիւսիս արեւմտեան ափերէն մեկնած առագաստանաւեր: Անոնց կայմերու վրայ կը ծածանին դրօշակներ բազմագոյն եւ բազմաձեւ: Կիլիկիա հասեր է նաեւ «պարոն» ազնուափայլ բառը: Առագաստանաւով: Իսկ հայազգի իշխաններ, արդէն ֆրնաքներու թագն ու լեզուն որդեգրած, տոհմիկ «նախարար» տիտղոսը հնամեայ գտնելով՝ սկսեր են պատուաբեր նոր տիտղոսը որդեգրել ու դառնալ «պարոն»ներ:

 

Պարոն բառը ֆրանսերէնէ փոխառեալ է: Միջնադարեան ֆրանսերէնի մէջ ան կը նշանակէր իշխանաւոր, տէր: Բառը ունի Միջին լատիներէն ծագում՝ «պարո»- ազատ մարդ, կալուածատէր, պատերազմիկ: «Պարոն»ը Կիլիկիոյ մէջ իր բարձր աստիճանը եւ կալուածները պահեց երեք դար: Այդ շրջանէն մնացած յիշատակարաններու մէջ գտանք «պարոն» բառի անդրանիկ գործածութիւնները. «Գրեցաւ ի թուիս Հայոց ՈՂԶ (1247), ձեռամբ Ներսէսի, յաշխարհիս Կելիկեցւոց, ուխտի, որ կոչի Ակներ անապատ, ի թագաւորութեան Հայոց Հեթմոյ, եւ Հօր իւրոյ պարոն Կոստանդեայ», «Ի թուականիս Հայոց ՉԺԸ (1269) : Արդ, գրեցաւ պրակս... արդեամբք տեառն Սարգսի սրբասէր եւ արհիական եպիսկոպոսի, եւ նորին հարազատ որդւոյ՝ աստուածասէր եւ քրիստոսապահ իշխանին պարոն Յոհաննէսի»: Հայկական ձեռագիր մատեանները «պարոն»ի ընտիր վկայութիւններ կը պարունակեն. «Պարոնն հայոց կալաւ զՊեմունդ բրինձն Անտիոքոյ», «Պարոնն դնի որպէս տէր գաւառի եւ կալուածոց»: Երկար չտեւեց, որ հայոց մայրենին տիրանայ նոր կալուածի մը՝ «պարոնութիւն» բառի: Ահա անոր բացատրութիւնը 19 դարու բառարանէ մը առնուած. «Աշտիճան՝ պատիւ եւ իշխանութիւն պարոն գոլոյ. որպէս ռուբինեանցն կիլիկեցւոց նախ քան զթագաւորելն. եւ ամենայն գլխաւորութիւն գաւառի կամ կալուածոց»: Մեր «պարոն»ը չեղաւ բազմածին: Սոսկ յղացաւ երեք բառ. պարոնադուստր, պարոնացնել, պարոնորդի, չմոռնանք «պարոնաց պարոն» տիտղոսը:

 

1375 թուական: Կիլիկիոյ հայոց թագաւորութեան անկումով «պարոնը» կը կորսնցնէ իր կալուածներն ու տանտիրութիւնը: Սակայն, յարգելի ընթերցող, դուք գիտէք, թէ բառերը երկարակեաց են: Անոնք կը դիմանան քաղաքական յեղաշրջումներու, ճկունութիւնը ունին իմաստի նոր նաւահանգիստներ գտնելու, լեզուին խարսխած մնալու: Հայկական նոր կեանքի «պարոն»ն ալ դարձաւ սեփական հողի տէր հասարակ մարդ, ապա՝ աշխարհաբար հայերէնի մէջ ամուսնացած կամ յարգելի ոեւէ այր, հոգ չէ թէ ան հողի տէր է կամ ոչ:

 

Միջնադարու հայ բանաստեղծները «պարոն» տիտղոսը արժանի տեսան հրապուրիչ կնոջ, քանզի ան մէկ նայուածքով կը կալանէր սիրտը: Դաւիթ Սալաձորցի տաղասացը, որ կը սիրէր գովաբանել գեղեցկուհին, օր մը նայեցաւ անոր սիրուն դէմքին ու երգեց.

Շատ պարոնաց բերդ ես քակել...

Դու ես պարոն, դու ես սարդար:

 

Քոսայ Երէց բանաստեղծը իր Աննային համար շարադրեց այս խօսքերը. «Փառք ու պատիւ ասեմ ես քո արարչին, / Որ ամենայն փառօք զքեզիկ զարթարեր, / Կ'ուզեմ թարիպ անեմ (գովեմ, գովերգեմ), պարոն Աննայիս»: Սառան ալ, աշուղ Օքսուզ Աւետիքի սիրածը, որ ունէր «քնքուշ, բղբոջ» ձեռքեր, արժանացաւ ա'յս խօսքերուն.

Իմ անուն Աւետիք ու քուկն է Սառայ,

Դուն ինձի պարոն ես, ես քեզի ծառայ:

 

Երբ աշխարհականացաւ «պարոն»ը, հայկական բարբառներու մէջ թափառաշրջեցաւ. Սեբաստիոյ մէջ «բարէօն» էր, Ակնայ մէջ «բարիւն», Թիֆլիսի մէջ «պարուն», դարձաւ նաեւ բանջարեղէնի տեսակ, «պարոնբանջար», խաղ մը, «պարոնգզիր», կեսրայր, «պարոնպապ, պարոնտատ» ու կեսուր, «պարմայր»: Գալով մանկավարժութեան նուիրուած այր մարդոց: Հին դարերուն հազուագիւտ եւ պատուաբեր ըլլալով գրագիտութիւնը, ուսուցիչները կ'արժանանային «պարոն» տիտղոսին: Այսօր անոնք կը վայելէն «պարոն» կոչուելու հաճոյքը, հակառակ անոր, որ գրեթէ բոլորը հեռու են իշխան մը կամ հողատէր մը ըլլալէ: Իսկ, կը յիշէ՞ք 1850ական թուականներուն հայկական գրականութեան մեծագոյն երգիծաբան քննադատը, պարոն Յակոբը, որ մինչեւ այսօր կը սորվեցնէ ուղղամիտ եւ ուղղախօս ըլլալ, «պարոն» բառը ընդունեցաւ որպէս մականուն:

 

«Պարոն» բառը բնական է, որ հայրենի կալուածներու ալ անուն դառնար: Ահա քանի մը տեղանուն. «Պարոնաց Այգի», գիւղ եւ հայ իշխաններու նախկին զբօսավայր Վանայ նահանգի Ոստան գաւառակի Արտոս լերան փէշերուն, «Պարոնաց Բերդ», Վանայ նահանգի մէջ աւերակ բերդ, «Պարոնբեկ», Նոր Բայազետի գաւառի մէջ գիւղ, «Պարոնենք», Զէյթունի գիւղ, «Պարոնի քարայր», Լոռիի մարզի Ձորագետի հովիտի մէջ քարայր: Իսկ պարսկահայ մեր ընթերցողներուն ծանօթ է անկասկած Թաւրիզ քաղաքի «Պարոն Աւագ» պատմական ու պատկառելի թաղը Աւագ Աւագեանի կողմէ հիմնուած:

 

Կը հնչէ հեռաձայնը: Հայոց լեռնաշխարհի նաւուղղութենէս կը սթափիմ: Աւօն է: Հայրենիքը ճաշակելու անհամբեր ախորժակով կը հարցնէ. «Պարո'ն, մենք ընդունարան իջանք: Ես անօթի եմ, ե՞րբ ճաշի պիտի երթանք պարոն»:

 

Յօդուածիս հրաժեշտ տամ գինիի կարասի մը շուրջ բոլորուած ու Արարատի տեսարանով հարբած հայ պարոններու կենսուրախ մէկ երգով, «Երգ Բաքոսի», զոր մեր աշակերտները կը ծրագրեն վերջին ընթրիքի սեղանի վրայ երգել ու այդպէս հրաժեշտ տալ հայրենիքին:

Ակո­­­­ռիի մեծ կա­­­­րասին բո­­­­լոր­­­­տիքն են բազ­­­­մեր,

Աւագ իշ­­­­խանք եւ պա­­­­րոնայք ժո­­­­ղովք են հոն կազ­­­­մեր,

Այո՜, այո՜, ժո­­­­ղովք են հոն կազ­­­­մեր:

Այսպէս մեզի նոր ցնծութիւն, արեւները կը ծագին,

Ուրախ կ'ըլլայ մեր ժամանակ եւ փառք մեր աշխարհին,

Այո, այո եւ փառք մեր աշխարհին:

 

Պարոն

ՆՈՐԱՅՐ ՏԱՏՈՒՐԵԱՆ


 

 

Լրահոս - 07 Յուլիս 2020
Սիւնակագիրներ
Հրաչ Սեփեթճեան Ծնած է 1969-ին, Պէյրութ, Լիբանան։Կիպրոսի ՀԲԸՄ Մելգոնեան Կրթական Հաստատութիւնը աւարտած է 1987-ին։Երեւանի Պետական Համալսարանի Հայկական Բանասիրական բաժանմունքէն շրջանաւարտ ՝1994-ին։1980-ական թուականներէն կ՚աշխատակցի «Զարթօնք»ին եւ ապա՝ «Նոր Օր»ին։1994-2000 օգնական խմբագիր «Զարթօնք»ի։1993-էն ի վեր հայոց լեզուի, գրականութեան, պատմութեան եւ մշակոյթի ուսուցիչ Լիբանանի եւ Լոս Անճելըսի մէջ։Լիբանանի եւ Լոս Անճելըսի մէջ եղած է եւ է գործօն անդամ ՀԲԸՄ-ի, ԹՄՄ-ի եւ ՌԱԿ-ի շրջանակներէն ներս, վարելով զանազան պաշտօններ։Ներկայիս՝ ՀԲԸՄ Մանուկեան-Տէմիրճեան վարժարանի Հայերէնի Բաժանմունքի վարիչ։ «Նոր Օր»ի խմբագիր՝ Մարտ 2016-էն։  
Վաչէ Սեմերճեան Ծնած է 1938-ին, Պէյրութ, Լիբանան։ Շրջանաւարտ ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանէն եւ Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն՝ որպէս քիմիագէտ։ Շրջան մը եղած է ուսուցիչ Կիպրոսի Մելգոնեան Կրթական Հաստատութենէն ներս։ Ապա, վկայուելով որպէս կաշուեմշակութեան վարպետ, տասը տարի  կը գործուղղուի Եթովպիա եւ Աֆղանիստան։ 1976-ին կը հաստատուի Միացեալ Նահանգներու արեւմտեան ափ, գործօն անդամ դառնալով ԹՄՄ-ի եւ ՌԱԿ-ի։ Կաշուեմշակութեամբ աշխատելէ ետք, կը հրաւիրուի Հոլիվուտի ԹՄՄ Արշակ Տիգրանեան վարժարան, դասաւանդելու համար հայագիտական նիւթեր։ Հանգստեան կը կոչուի 2009 թուականին։1956-էն ի վեր կ՚աշխատակցի ռամկավար ազատական մամուլին։ 1977-էն առ այսօր ծաւալուն գործունէութիւն ունեցած է «Նոր Օր»էն ներս որպէս խորհրդական եւ ղեկավար։  Վեց տարի եղած է պատասխանատու խմբագիրը «Նոր Օր» շաբաթաթերթին։Վաչէ Սեմերճեան հեղինակ է չորս հատորներու. «Ապրուած սփիւռքը», «Յիշատակելի դիմաքանդակներ», եւ «Լուսարձակին տակ» Ա. Եւ Բ. հատորներ։ 
Յակոբ Մարտիրոսեան   Ծնած է Սուրիոյ Արաբ-բունար գիւղաքաղաքը 1943 թուականին։ 1949-ին Հալէպ փոխադրուած է ուր յաճախած է տեղւոյն Կրթասիրաց վարժարանը, ապա Հայկական Բարեգործական Ընդհանուր Միութեան, Լազար Նաճարեան-Գալուստ Կիւլպէնկեան երկրորդական վարժարանը, եւ վկայուած 1964-ին։ Նոյն տարին, քաղաքական աննպաստ պայմաններու հետեւանքով ընտանեօք վերադարձած են Լիբանան, Պէյրութ, ուր շարունակած է իր ուսումը, հաշուապահութեան եւ տնտեսագիտութեան մարզերուն մէջ։ Ապա լծուած աշխատանքի զանազան հաստատութիւններու մէջ, ինչպէս Ապրոյեան հաստատութիւն եւ Պանք Ալ Արապի, վարելով բաժնի տնօրէնութեան պաշտօններ։ 1976-ին հաստատուած է Լոս Անճելըս, Միացեալ նահանգներ, ուր շարունակած է աշխատիլ արհեստավարժ  ինքնաշարժի ընկերութիւններու եւ հաստատութիւններու մէջ, ուսումը շարունակելով եւ մասնագիտանալով այդ ճիւղին մէջ։Հանգստեան կոչուած է 2012 թուականին։ Յակոբ Մարտիրոսեան անդամակցած է Ռամկավար Ազատական Կուսակցութեան, ՀԲԸՄ-ին եւ Թէքեան Մշակութային Միութեան, 1958 թուականէն սկսեալ, Հալէպի մէջ, Սուրիա։ Ան շարունակած է իր միութենական եւ կուսակցական գործունէութիւնները Լիբանանի մէջ, Պէյրութ, ուր անդամակցած է Փորթուգալեան ակումբին, եւ եղած է հիմնադիրը Անթիլիասի ՌԱԿ Յովսէփեան ակումբին։  Լոս Անճելըսի մէջ, շարունակած է իր միութենական եւ կուսակցական  աշխատանքները վարելով ատենադպիրի պաշտօններ Գերսամ Ահարոնեան ակումբին եւ ՌԱԿ Արեւմտեան Ամերիկայի Շրջանային Վարչութեանց մէջ, ատենապետի պաշտօն՝ Ռուբէն Հերեան ակումբի, եւ «Նոր Օր» շաբաթաթերթի խմբագիրի պաշտօնը 2011 թուականէն մինչև Մարտ 2016 թուականը:  
Սարգիս Մինասեան Ծնած է Դամասկոս, Սուրիա՝ 1933-ին: Ընտանեօք Լիբանան փոխադրուելով, շրջանաւարտ կը դառնայ ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանէն 1953-ին: Ապա՝ Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն ստանայ Պսակաւոր Արուեստից տիտղոսը Եւրոպայի արդի պատմութեան մէջ:Շուրջ երեսուն տարի եղած է ՀԲԸՄ-ի Լիբանանի վարիչ-տնօրէն, վարելով ՀԲԸՄ-ի գործերը: Պատասխանատու պաշտօններ ստանձնած է մշակութային եւ մասնաւորաբար թատերական կեանքէն ներս: ՀԲԸՄ-ի «Խօսնակ» պաշտօնաթերթի խմբագիր՝ 1964-74:1986-ին կը հաստատուի Լոս Անճելըս, դառնալով «Նոր Օր»ի խմբագիր մինչեւ 1990: Մինասեան կը մնայ գլխաւոր սիւնակագիրներէն մէկը «Նոր Օրի: 1992-էն ի վեր լոյս կ'ընծայէ Չորք-Մարզպանի հայրենակցական միութեան «Տեղեկատուն»:Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմին մասին լոյս ընծայած է «Մայրիներու երկրին աւերակումը» հատորը 2003-ին: Ունի բազմաթիւ թարգմանութիւններ: 13 տարի եղած է հանրային վարժարանի մը գրադարանապետը:Լոս Անճելըսի մէջ կը շարունակէ գործօն իր դերը ՀԲԸՄ-էն եւ Չորք-Մարզպանի (Տէօրթ-Եօլ) հայրենակցական միութենէն ներս, որուն հիմնադիրներէն է եւ ատենապետը՝ 2012-էն ի վեր:
Խաչիկ Ճանոյեան Ծնած է Մուսուլ, Իրաք։ Շատ փոքր տարիքէն կը կորսնցնէ մայրն ու հայրը։ 1956-ին  կը տեղափոխուի Պաղտատ։ 1966-ին կ՚աւարտէ Պաղտատի պետական համալսարանը, վկայուելով լեզուագիտական գոլէճի սպաներէնի բաժինէն։Պաղտատի մէջ եղած է գործօն անդամ ՀԲԸՄ-ի։ 1968-ին անցնելով Պէյրութ հայագիտական ուսումը կը ստանայ Երուանդ Հիւսիսեան հայագիտական հիմնարկէն եւ նոյն տարիներուն կը զբաղի ուսուցչութեամբ։ Նոյն տարին կ՚անդամագրուի ՌԱԿ-ին։ 1972-ին կը վերադառնայ Պաղտատ, որպէս հայերէնի ուսուցիչ։ Յաջորդ տարի կ՚անցնի Արժանթին, ուր կը վարէ ՀԲԸՄ-ի Պուէնոս Այրեսի մասնաճիւղի վարիչ քարտուղարի պաշտօնը եւ միութեան «Լուսաբաց» եռամսեայի խմբագրութիւնը։ Հիմնադիրներէն է Մարի Մանուկեան վարժարանին։1975-էն ի վեր կ՚ապրի եւ կը գործէ Լոս Անճելըսի մէջ։ Եղած է «Նոր Օր»ի վարչական պատասխանատու, խմբագիրի օգնական եւ խմբագրական կազմերու անդամ։ Կ՚աշխատակցի սփիւռքահայ մամուլին։Ճանոյեան շատ գործօն տարր մըն է Լոս Անճելըսի մէջ։  Հիմնադիրներէն է եւ ատենապետը Իրաքահայերու Միութեան։ ՀԲԸՄ-էն, ԹՄՄ-էն եւ ՌԱԿ-էն ներս տարած է եւ կը տանի բազմաբեղուն աշխատանք։35 տարի շարունակ հիմնած եւ ղեկավարած է Հայ Ընտանեկան Շաբաթօրեայ վարժարանը։ Մեծապէս նպաստած է գաղութահայ մշակութային եւ գրական կեանքին, եկեղեցական կեանքին եւ պարգեւատրուած է բազմաթիւ շքանշաններով եւ պատուոյ գիրերով։ Ամուսնացած է, ունի երեք զաւակ եւ հինգ թոռնիկ։
Մինաս Գոճայեան Ծնած է Պէյրութ, 1946-ին։ Յաճախած է ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանը, ապա հետեւած է լեզուի եւ գրականութեան դասընթացքներու Փարիզի մէջ եւ աւարտած՝ Երեւանի Պետական Համալսարանի Բանասիրական ճիւղը, միաժամանակ հետեւելով հնագոյն պատմութեան եւ հնագիտութեան դասընթացքներու։ Դոկտորական աստիճան կը ստանայ 1980-ին։Հայոց լեզու, գրականութիւն, պատմութիւն եւ մշակոյթ դասաւանդած է Կիպրոսի Մելգոնեան Կրթական Հաստատութենէն եւ Լոս Անճելըսի ՀԲԸՄ Մանուկեան-Տեմիրճեան վարժարանէն ներս։ Աշխատակցած է եւ կ՚աշխատակցի սփիւռքահայ մամուլին։ Եղած է «Նոր Օր» շաբաթաթերթի պատասխանատու խմբագիր։ Անգլիատառ AIM-ի հիմնադիր-խմբագիրներէն է եւ ներկայիս մաս կը կազմէ Keghart.com-ի խմբագրութեան եւ պատասխանատու խմբագիրն է Երուսաղէմի «Սիոն» պաշտօնաթերթին։Խմբագրած եւ պարզեցուցած է հայ դասական գրողներու գործեր, նաեւ հեղինակ է հայոց լեզուի եւ պատմութեան դասագիրքերու։ Խմբագիրն է «Պատմութիւն Չորք-Մարզպանի» յուշամատեանին։  
Գէորգ Քէօշկէրեան Ծնած է Երուսաղէմ և վեց տարեկանին ընտանիքին հետ փոխադրուած է Հալէպ։ Ուսման բարձրագոյն վկայականը եղած է Մաքիստրոս Արուեստից Տիտղոս՝ Անգլերէն լեզուի ուսուցման մէջ, Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն։ 1976-ին հաստատուած է Լոս Անճելըս և 1980-ին ամուսնացած է Սիլվա Տագէսեանի հետ ու բախտաւորուած երկու զաւակներով՝ աղջիկ մը և մանչ մը։ 2009-ին հանգստեան կոչուած է 25 տարիներու ծառայութենէ մը ետք՝ Լոս Անճըլոսի դպրոցական միացեալ ցանցին մէջ, ինը տարի որպէս ուսողութեան ուսուցիչ և 16 տարի որպէս փոխ-տնօրէն։ Անդամ է Թէքէեան Մշակութային Միութեան Միացեալ Նահանգներու և Գանատայի Կեդրոնական Վարչութեան։  
Սարգիս Մինասեան Ծնած է Դամասկոս, Սուրիա՝ 1933-ին: Ընտանեօք Լիբանան փոխադրուելով, շրջանաւարտ կը դառնայ ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանէն 1953-ին: Ապա՝ Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն ստանայ Պսակաւոր Արուեստից տիտղոսը Եւրոպայի արդի պատմութեան մէջ:Շուրջ երեսուն տարի եղած է ՀԲԸՄ-ի Լիբանանի վարիչ-տնօրէն, վարելով ՀԲԸՄ-ի գործերը: Պատասխանատու պաշտօններ ստանձնած է մշակութային եւ մասնաւորաբար թատերական կեանքէն ներս: ՀԲԸՄ-ի «Խօսնակ» պաշտօնաթերթի խմբագիր՝ 1964-74:1986-ին կը հաստատուի Լոս Անճելըս, դառնալով «Նոր Օր»ի խմբագիր մինչեւ 1990: Մինասեան կը մնայ գլխաւոր սիւնակագիրներէն մէկը «Նոր Օրի: 1992-էն ի վեր լոյս կ'ընծայէ Չորք-Մարզպանի հայրենակցական միութեան «Տեղեկատուն»:Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմին մասին լոյս ընծայած է «Մայրիներու երկրին աւերակումը» հատորը 2003-ին: Ունի բազմաթիւ թարգմանութիւններ: 13 տարի եղած է հանրային վարժարանի մը գրադարանապետը:Լոս Անճելըսի մէջ կը շարունակէ գործօն իր դերը ՀԲԸՄ-էն եւ Չորք-Մարզպանի (Տէօրթ-Եօլ) հայրենակցական միութենէն ներս, որուն հիմնադիրներէն է եւ ատենապետը՝ 2012-էն ի վեր:
Արա Ահարոնեան Ծնած է Թրիփոլի, Լիբանան։ Նախնական ուսումը ստացած է Պէյրութի ՀԲԸՄ-ի Յովակիմեան-Մանուկեան երկրորդական վարժարանին մէջ։ Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմին հետեւանքով, 1976-ին կը տեղափոխուի Միացեալ Նահանգներ եւ կ՚աւարտէ Քալիֆորնիոյ համալսարանի Էլէքթրոնիք ճարտարագիտութեան բաժինը։ Անդամ է ՌԱԿ-ի եւ երիտասարդական տարիներէն մինչ օրս վարած է եւ կը վարէ պատասխանատու պաշտօններ կուսակցութենէն եւ Թէքէեան Մշակութային Միութենէն ներս։ «Նոր Օր» պաշտօնաթերթի երկարամեայ աշխատակից։Ահարոնեան գործօն տարր մըն է լոսանճելըսահայ կեանքէն ներս, ներկայացնելով ՌԱԿ-ը համագաղութային ծրագիրներու մէջ։ Հեղինակ է Հայաստանի, Արցախի եւ Ռամկավար Ազատական Կուսակցութեան նուիրուած հատորներու։ Ներկայիս կը պաշտօնավարէ ապահովագրական ընկերութեան մը մէջ, որպէս ծրագրող-խորհրդատու։