Հայ
Առաջնորդող
Հանճարները Եւ Սէրը Մարտիրոս Սարեանի «Կեանքի Աղբիւրը» եւ «Հեքիաթ Եարը»
Փետրուար 19 , 2020 , 10:58
Հանճարները Եւ Սէրը  Մարտիրոս Սարեանի  «Կեանքի Աղբիւրը» եւ «Հեքիաթ Եարը»

 

  

 

 

Հնարաւոր չէ խօսիլ հայկական գեղանկարչութեան մասին առանց յիշելու մեծ Վարպետի՝ Մարտիրոս Սարեանին անունը:

Սակայն այսօրուան մեր նիւթին մէջ ո՛չ վերլուծումներ, ո՛չ բացատրութիւններ, ո՛չ ալ տեղեկութիւններ տեղ պիտի գտնեն Սարեանի գործերուն կամ գործունէութեան մասին: Այսօր, Մեծ Վարպետի ծննդեան 140-ամեակին առթիւ, պիտի անդրադառնանք անոր մեծ սիրոյ պատմութեան, որ մինչեւ իր կեանքին վերջ մնաց միակն ու անփոխարինելին:

Միայն վերյիշենք քանի մը կենսագրական փաստեր.- Մարտիրոս Սարեան ծնած է 16 Փետրուար (որոշ աղբիւրներու համաձայն 28), 1880 թուականին, Նոր Նախիջեւանի մէջ:

1897-1904 թթ. ան ուսանած է Մոսկուայի Գեղանկարչութեան, Քանդակագործու-թեան եւ Ճարտարապետութեան ուսումնարանի գեղանկարչական բաժինէն ներս:

Վախճանած է 5 Մայիս 1972թ., 92  տարեկանին, Երեւան. թաղուած է Կոմիտասի Անուան Պանթէոնին մէջ:

Ստեղծած է դիմապատկերներ, բնանկարներ, նաթիւրմորթներ, գիրքերու ձեւաւորում-պատկերազարդում, բեմանկարչութիւն:

Սարեան եղած է նորագոյն շրջանի հայկական գեղանկարչութեան ազգային դպրոցի հիմնադիրը, Արուեստներու Գործիչ, ԽՍՀՄ ժողովրդական Նկարիչ, ԽՍՀՄ Գե-ղարուեստի Ակադեմիայի Իսկական Անդամ, ՀԽՍՀ ԳԱ ակադեմիկոս, Սոցիալիստական Աշխատանքի Հերոս, ՀԽՍՀ Նկարիչներու Միութեան նախագահ`1945-1951թթ.:

Անոր աշակերտած է նոյնպէս տաղանդաւոր հայ գեղանկարիչ Մինաս Աւետիսեանը:

 

Հազուադէպ արուեստագէտներ միասէր եղած են. ատոնցմէ մէկն է Վարպետը:

1915-ին Սարեան կ'աշխատի «Հայերուն Օգնող Մոսկովեան Կոմիտէ»-ին մէջ, ապա՝ թրքական եաթաղանէն մազապուրծ հայ գաղթականներուն տեղւոյն վրայ օգնութիւն ցուցաբերելու նպատակով, 34 տարեկան նկարիչը՝ Մոսկուայի հայ համայնքին ուժերով հաւաքած գումարով եւ դեղերով, կը մեկնի Էջմիածին:

«Ունեցած չունեցածս լցրեցի արկղի մէջ, պահ տուեցի ծանօթներիցս մէկին, թողեցի արւեստանոցս ու Մոսկուան եւ եկայ Հայաստան՝ իմ տառապեալ ու բզկտուող հայրենիք»:

Յովհաննէս Թումանեանի, Գարեգին Յովսէփեանի (եւ այլ մտաւորականներու հետ, Սարեան հայրենիքի մէջ տքնաջան կը պայքարի հայ գաղթականներու կեանքը տարածուած համաճարակէն փրկելու համար (յատկապէս մանուկներու շրջանէն ներս): Գերյոգնածութեան, անքուն անցուցած գիշերներու եւ հիւանդներու ծանր տառապանքներուն ականատեսը ըլլալուն հետեւանքով, Սարեան շուտով խորը յուսահատութեան կը մատնուի, հոգեկան ցնցում կը ստանայ եւ Յովհ. Թումանեանի յանձնարարութեամբ Թիֆլիս կը տեղափոխուի: Ան երկար ժամանակ չի նկարեր, իսկ երբ, այդ դադարէն ետք, ձեռքը կ'առնէ վրձինը, ծաղիկներ կը նկարէ:

1915թ., Թիֆլիսի պզտիկ սրճարաններէն մէկուն մէջ, ուր կը հաւաքուէին տեղւոյն հայ մտաւորականներն ու կը քննարկէին ազգային փրկութեան կարեւորագոյն հարցեր, երիտասարդ եւ հոգեկան խռովքներու մէջ գտնուող նկարիչը կը հանդիպի գեղեցկուհիի մը՝ Լուսիկ Աղայեանին, որուն առաջին իսկ հայեացքէն կը սիրահարուի: Լուսիկ հայ հռչակաւոր գրող Ղազարոս Աղայեանին դուստրն էր: Լուսիկին յայտնուիլը իր կեանքին մէջ մեծ, լուսաւոր իրողութիւն մը կ'ըլլայ. նկարիչը կը վերակենդանանայ, նոր շունչով կը լեցուի:

  

Լուսիկը անոր երազած կնոջ տիպարը, գեղեցկութեան մարմնացումն ու միակ մուսան եղաւ:

Լուսիկի հանդէպ տածած անկեղծ եւ խորը սէրն ու ամուսնութիւնն անոր հետ, Սարեանին կը դրդեն բեղուն ստեղծագործութիւն եւ աշխոյժ գործունէութիւն ծաւալել: Ամուսնութեան տարին իսկ Սարեա-նը՝ Եղիշէ Թադեւոսեանի, Վարդգէս Սուրէնեանցի եւ Փանոս Թէրլէմէզեանի հետ, կը հիմնադրեն Հայ Նկարիչներու Միութիւնը:

1917-ին կը ծնի անոնց առջինեկը՝ աւագ որդի Սարգիսը, որ յետագային ճանչցուած գրականագէտ պի-տի դառնար: 1920-ին կը ծնի երկրորդ որդին՝ ապա-գային անուանի երաժշտահան, փրոֆէսօր Ղազարոս Սարեանը: 1921-ին ընտանիքը կը տեղափոխուի եւ մշտական բնակութիւն կը հաստատէ Հայաստանի մէջ:

Իր ստեղծած գունագեղ, վառ ու պայծառ երանգներով լեցուն կտաւներու պէս, Սարեան ճարտար եւ գեղեցիկ համեմատութիւններով, պերճ բառերով կը հեղեղէր իր սիրելի էակին: Իւրաքանչիւր նամակ ինքնին կերպարուեստի գործ մը կը յիշեցնէ. գրիչը թաթախած ներկապնակին մէջ եւ արարած է բնութեամբ, լոյսերով ու գեղեցիկ գոյներով ողողուած նամակ-կտաւներ, որոնք ընթերցելով, իրապէս, ինքզինքդ կտաւի մը առջեւ կեցած կը զգաս...

Ստորեւ կը ներկայացնենք հատուածներ 1916 թ.-ի Վարպետի նամակներէն (պահպանելով բնօրինակներու արեւելահայերէն տարբերակը):

 

*Լուսիկ Աղայեանին 

1916, 7 Յունուարի, Մոսկուա 

Ա՜խ, իմ արեւ Լուսի՛կ, ինչքա՜ն եմ ես քեզ սիրում, ինչպէ՜ս եմ ես քեզ սիրում: Եթէ հարցնես Արեւին, երկնքին, սարերին, նրանք կասեն քեզ, որ. «Իսկապէս նա սիրում է քեզ, որովհետեւ նա մեզ էլ է սիրում, եւ մենք զգում ենք այդ սէրը»:

Իմ վառվռուն եա՛րս, ճկուն ծա՛ռս, եթէ դու հարցնես բոլոր ծառերին եւ ծաղիկներին, առաջինները իրենց տերեւների շվշուոցով եւ ծաղիկները զանազան գոյներով կ՛ասեն քեզ. «Նա այնքա՜ն է մեզ սիրում, եւ եթէ նա քեզ ասում է «սիրում եմ», դա միայն սէր է, եւ սէր անսահման, մեզ պէս գեղեցիկ»,- երկնքի թեթեւ ամպերին եւ գետի վազող ջրերին, նրանք կ՛ասեն. «Նա այնքան է մեզ սիրում, այնքա՜ն նա լաւ է իմանում սիրել, որ դու երջանիկներից երջանիկն ես այս երկրում, որովհետեւ նա միշտ երջանիկ է այս երկրում»:

 

*Լուսիկ Աղայանին 

1916, Յունուարի 11, Մոսկուա 

 

Իմ պարծանք Լուսիկս,

Թէպէտ ես գրել էի բացիկի մէջ, թէ ես հետս կը բերեմ երաժշտանոց ընդունուելու կանոնների ծրագիրը, բայց յետոյ մտածելով, որ դա շատ կ՛ուրախցնի քեզ, որոշեցի ուղարկել քեզ հիմա: Իմ բլբուլ եարս, ես կարծում եմ, այնպիսի պատրաստութիւն ունի, որ նրան կարող են ընդունել ոչ առաջի, այլ երկրորդ կամ երրորդ դասարանները:

Իմ սիրակա՛նս, մեծ ցանկութիւն ունեմ անպատճառ տեսնել Հնդկաստանը, իմ աննմանիս հետ շուտ շուտ ճանապարհորդել առհասարակ, եթէ մեր կեանքի անգութ պայմանները արգելք չդառնան: Ես միշտ էլ սիրել եմ կեանքը, իմ մօտ մարդկանց եւ գեղարուեստը անվերջ: Այժմ ունեմ նոր սեր, այդ սերը դէպի իմ Լուսիկն է եւ նրա սերը դէպի ինձ: Ա՜խ, ինչքան լաւ է, Աստուա՛ծ իմ: Շուտով կը մօտենայ այն րոպէն, երբ մենք կը կողպենք սիրոյ շղթաների օղակները այնպէս ամուր, այնպէս խիտ, որ ոչ ոք չի կարողանայ երբեք քանդել:

Ա՜խիմ կեա՛նքիմ սէր Լուսիկսանվերջ համբուրում եմ քո երեսըմազերը:

Քո՝ Մարտիրոս:

 

*Բարեւ, իմ թանկագին Լուսի՜կս, 

Այսօր 14 ամիս է, ուղիղ երեք ամիս սրանից առաջ մենք իրար պատահեցինք «Չաշկա»-յում: Ես եկայ եւ տեսայ քեզ ու շարունակ նայում էի ինձ հարց տալով, սա ո՞վ է, այնքան ինձ մօտ է, կարծես թէ միշտ միասին էինք եղած, այնպէս էր ինձ թւում, թէ ես գտայ այն, ինչ որ փնտրում էի, որը իմ մէջ էր ապրում միշտ: «Նուիրեցիք ինձ այս մատիտը իբրեւ յիշատակ, գրեցէք ձեր անունը՝ Լուսիկ, 1915 14/10»: Ինչքան պարզ էր ինձ համար եւ քեզ համար: Երբ որ վերջերը մենք պատահում էինք, ես չէի կարողանում շատ խօսել եւ որպէսզի յիշեցնեմ քեզ միշտ, որ իմ վերաբերմունքը դէպի քեզ հասարակ չէ, հանում էի իմ մատիտը՝ այսինքն քո, քո ներկայութեամբ եւ երկար նայում էի, ուզենալով ասել, որ զգում ես դու, որ սա իմ սրտիս բանալին է, իմ սիրտը քեզ է նուիրուած, ի՛մ անգին Լուսիկս: Միեւնոյն բանը գրուած է եւ մատանիների մէջ «Լուսիկ 1915 14/10», միեւնոյնն է քեզ մօտ՝ «Մարտիրոս 1915 14/10»:

Երեք օր դարձեալ լուր չկայ քեզանից, այսօր կը լինի անպատճառ, փոստը շատ է ուշացնում նամակները: Վնաս չունի, շուտով կը լինենք միասին, ի՛մ կեանքի աղբիւրը, իմ վա՛րդը, իմ սոխա՛կը, իմ արշալո՛յսը եւ վերջալո՛յսը, իմ սարերի թագուհին, իմ Լուսի՛կը:

Համբուրում եմ անվերջ, անվերջ, անվերջ

Քո՝ Մարտիրոս:

1916, Յունուարի 14, Մոսկուա

 

*Լուսիկ Աղայեանին 

Իմ գա՛նձս, իմ պարծա՛նքս, ես այնքա՜ն եմ պատմել քո մասին ամենին, իմ հեքիաթ եա՛րս, այնքա՜ն են հետաքրքրւում բոլոր իմ ծանօթները իմ նշանածով, իմ սիրունս, բոլորը քեզ նուէրներ են պատրաստում:

Դու պէտք է սովորես երգել ու նուագել այնպէս, ինչպէս դու ուզում ես, այնպէս ինչպէս դու զգում ես: Թող մարդիկ լաց լինեն, տխրեն եւ ուրախանան՝ դա դրանց գործն է, երբեք դրա
մասին չպէտք է մտածել, հասկացա՞ր, իմ խելօ՛քս, իմ Արեւ՛ս: Ստեղծագործողը չի մտածում՝ նա ստեղծում է, եւ ինչքան ուժեղ լինի նրա մէջ այդ ուժը, այնքան մեծ ազդեցութիւն կը թողնի ամբոխի վրայ: Ուրեմն, Արեւ՛ս, երգի՛ր եւ նուագի՛ր ինչքան որ կարող ես, մի՛ յուսահատուի երբեք, հաւատայ՛ միշտ քո ուժերին, չէ՞ որ ստեղծագործող ուժը միայն քո մէջ է:

Անվերջ համբոյրներով՝

Քո՝ Մարտիրոս

1916, յունուարի 20, Մոսկուա

 

 

 

Արդէն ժողովրդական դարձած եւ մեծ անուն շահած 50-ամեայ Սարեանը կը մեկնի Փարիզ, արուեստանոց մը կը վարձէ եւ մէկ ու կէս տարի հոն մնալով 40 կտաւներ կը ստեղծէ՝ չմոռնալով, անշուշտ, իր Լուսիկին:

 

*Լուսիկ Աղայեանին 

 «Դու հերոս ես, ուրիշ կին չէր կարողանայ իր ուսերի վրայ տանել պատասխանատուութիւնը երեխաներիհամար, ու նաեւ ամուսնուն երկար ժամանակով Փարիզ թողնել, անգամ իմա-նալով, թէ որքան կարեւոր է դա նրա կարիերայի համար:

Անվերջ համբոյրներով՝

Քո՝ Մարտիրոս»:

 

Փարիզէն վերադառնալով Խորհրդային Հայաստան, Սարեանը շատ դժուարութիւններ կ'ունենայ. ստալինեան կարգերու համաձայն, իշխանութեան հրամանով կ'ոչնչացուին անոր ստեղծած բոլոր այն դիմանկարները, ուր պատկերուած էին կառավարութեանը ոչ հաճելի դէմքեր: Շուտով կը բռնկի Բ. Աշխարհամարտը ու կրտսեր որդին՝ Ղազարոսը կը կանչուի ծառայութեան: Բայց բոլոր դժուարութիւնները զոյգը քաջաբար կը յաղթահարէ, քանի որ ընտանիքին մէջ կը տիրէր խորը սէրն ու հոգեկան մտերմութիւնը, փոխադարձ յարգանքն ու վստահութիւնը:

Սարեան մինչեւ կեանքին վերջ անդաւաճան եւ նուիրուած մնաց իր՝ «կեանքի աղբիւր», «սարերի թագուհի», «հեքիաթ եար»-ին:

ՇԱՔԷ ՄԱՐԳԱՐԵԱՆ

Լրահոս - 09 Ապրիլ 2020
Սիւնակագիրներ
Հրաչ Սեփեթճեան Ծնած է 1969-ին, Պէյրութ, Լիբանան։Կիպրոսի ՀԲԸՄ Մելգոնեան Կրթական Հաստատութիւնը աւարտած է 1987-ին։Երեւանի Պետական Համալսարանի Հայկական Բանասիրական բաժանմունքէն շրջանաւարտ ՝1994-ին։1980-ական թուականներէն կ՚աշխատակցի «Զարթօնք»ին եւ ապա՝ «Նոր Օր»ին։1994-2000 օգնական խմբագիր «Զարթօնք»ի։1993-էն ի վեր հայոց լեզուի, գրականութեան, պատմութեան եւ մշակոյթի ուսուցիչ Լիբանանի եւ Լոս Անճելըսի մէջ։Լիբանանի եւ Լոս Անճելըսի մէջ եղած է եւ է գործօն անդամ ՀԲԸՄ-ի, ԹՄՄ-ի եւ ՌԱԿ-ի շրջանակներէն ներս, վարելով զանազան պաշտօններ։Ներկայիս՝ ՀԲԸՄ Մանուկեան-Տէմիրճեան վարժարանի Հայերէնի Բաժանմունքի վարիչ։ «Նոր Օր»ի խմբագիր՝ Մարտ 2016-էն։  
Վաչէ Սեմերճեան Ծնած է 1938-ին, Պէյրութ, Լիբանան։ Շրջանաւարտ ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանէն եւ Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն՝ որպէս քիմիագէտ։ Շրջան մը եղած է ուսուցիչ Կիպրոսի Մելգոնեան Կրթական Հաստատութենէն ներս։ Ապա, վկայուելով որպէս կաշուեմշակութեան վարպետ, տասը տարի  կը գործուղղուի Եթովպիա եւ Աֆղանիստան։ 1976-ին կը հաստատուի Միացեալ Նահանգներու արեւմտեան ափ, գործօն անդամ դառնալով ԹՄՄ-ի եւ ՌԱԿ-ի։ Կաշուեմշակութեամբ աշխատելէ ետք, կը հրաւիրուի Հոլիվուտի ԹՄՄ Արշակ Տիգրանեան վարժարան, դասաւանդելու համար հայագիտական նիւթեր։ Հանգստեան կը կոչուի 2009 թուականին։1956-էն ի վեր կ՚աշխատակցի ռամկավար ազատական մամուլին։ 1977-էն առ այսօր ծաւալուն գործունէութիւն ունեցած է «Նոր Օր»էն ներս որպէս խորհրդական եւ ղեկավար։  Վեց տարի եղած է պատասխանատու խմբագիրը «Նոր Օր» շաբաթաթերթին։Վաչէ Սեմերճեան հեղինակ է չորս հատորներու. «Ապրուած սփիւռքը», «Յիշատակելի դիմաքանդակներ», եւ «Լուսարձակին տակ» Ա. Եւ Բ. հատորներ։ 
Յակոբ Մարտիրոսեան   Ծնած է Սուրիոյ Արաբ-բունար գիւղաքաղաքը 1943 թուականին։ 1949-ին Հալէպ փոխադրուած է ուր յաճախած է տեղւոյն Կրթասիրաց վարժարանը, ապա Հայկական Բարեգործական Ընդհանուր Միութեան, Լազար Նաճարեան-Գալուստ Կիւլպէնկեան երկրորդական վարժարանը, եւ վկայուած 1964-ին։ Նոյն տարին, քաղաքական աննպաստ պայմաններու հետեւանքով ընտանեօք վերադարձած են Լիբանան, Պէյրութ, ուր շարունակած է իր ուսումը, հաշուապահութեան եւ տնտեսագիտութեան մարզերուն մէջ։ Ապա լծուած աշխատանքի զանազան հաստատութիւններու մէջ, ինչպէս Ապրոյեան հաստատութիւն եւ Պանք Ալ Արապի, վարելով բաժնի տնօրէնութեան պաշտօններ։ 1976-ին հաստատուած է Լոս Անճելըս, Միացեալ նահանգներ, ուր շարունակած է աշխատիլ արհեստավարժ  ինքնաշարժի ընկերութիւններու եւ հաստատութիւններու մէջ, ուսումը շարունակելով եւ մասնագիտանալով այդ ճիւղին մէջ։Հանգստեան կոչուած է 2012 թուականին։ Յակոբ Մարտիրոսեան անդամակցած է Ռամկավար Ազատական Կուսակցութեան, ՀԲԸՄ-ին եւ Թէքեան Մշակութային Միութեան, 1958 թուականէն սկսեալ, Հալէպի մէջ, Սուրիա։ Ան շարունակած է իր միութենական եւ կուսակցական գործունէութիւնները Լիբանանի մէջ, Պէյրութ, ուր անդամակցած է Փորթուգալեան ակումբին, եւ եղած է հիմնադիրը Անթիլիասի ՌԱԿ Յովսէփեան ակումբին։  Լոս Անճելըսի մէջ, շարունակած է իր միութենական եւ կուսակցական  աշխատանքները վարելով ատենադպիրի պաշտօններ Գերսամ Ահարոնեան ակումբին եւ ՌԱԿ Արեւմտեան Ամերիկայի Շրջանային Վարչութեանց մէջ, ատենապետի պաշտօն՝ Ռուբէն Հերեան ակումբի, եւ «Նոր Օր» շաբաթաթերթի խմբագիրի պաշտօնը 2011 թուականէն մինչև Մարտ 2016 թուականը:  
Սարգիս Մինասեան Ծնած է Դամասկոս, Սուրիա՝ 1933-ին: Ընտանեօք Լիբանան փոխադրուելով, շրջանաւարտ կը դառնայ ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանէն 1953-ին: Ապա՝ Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն ստանայ Պսակաւոր Արուեստից տիտղոսը Եւրոպայի արդի պատմութեան մէջ:Շուրջ երեսուն տարի եղած է ՀԲԸՄ-ի Լիբանանի վարիչ-տնօրէն, վարելով ՀԲԸՄ-ի գործերը: Պատասխանատու պաշտօններ ստանձնած է մշակութային եւ մասնաւորաբար թատերական կեանքէն ներս: ՀԲԸՄ-ի «Խօսնակ» պաշտօնաթերթի խմբագիր՝ 1964-74:1986-ին կը հաստատուի Լոս Անճելըս, դառնալով «Նոր Օր»ի խմբագիր մինչեւ 1990: Մինասեան կը մնայ գլխաւոր սիւնակագիրներէն մէկը «Նոր Օրի: 1992-էն ի վեր լոյս կ'ընծայէ Չորք-Մարզպանի հայրենակցական միութեան «Տեղեկատուն»:Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմին մասին լոյս ընծայած է «Մայրիներու երկրին աւերակումը» հատորը 2003-ին: Ունի բազմաթիւ թարգմանութիւններ: 13 տարի եղած է հանրային վարժարանի մը գրադարանապետը:Լոս Անճելըսի մէջ կը շարունակէ գործօն իր դերը ՀԲԸՄ-էն եւ Չորք-Մարզպանի (Տէօրթ-Եօլ) հայրենակցական միութենէն ներս, որուն հիմնադիրներէն է եւ ատենապետը՝ 2012-էն ի վեր:
Խաչիկ Ճանոյեան Ծնած է Մուսուլ, Իրաք։ Շատ փոքր տարիքէն կը կորսնցնէ մայրն ու հայրը։ 1956-ին  կը տեղափոխուի Պաղտատ։ 1966-ին կ՚աւարտէ Պաղտատի պետական համալսարանը, վկայուելով լեզուագիտական գոլէճի սպաներէնի բաժինէն։Պաղտատի մէջ եղած է գործօն անդամ ՀԲԸՄ-ի։ 1968-ին անցնելով Պէյրութ հայագիտական ուսումը կը ստանայ Երուանդ Հիւսիսեան հայագիտական հիմնարկէն եւ նոյն տարիներուն կը զբաղի ուսուցչութեամբ։ Նոյն տարին կ՚անդամագրուի ՌԱԿ-ին։ 1972-ին կը վերադառնայ Պաղտատ, որպէս հայերէնի ուսուցիչ։ Յաջորդ տարի կ՚անցնի Արժանթին, ուր կը վարէ ՀԲԸՄ-ի Պուէնոս Այրեսի մասնաճիւղի վարիչ քարտուղարի պաշտօնը եւ միութեան «Լուսաբաց» եռամսեայի խմբագրութիւնը։ Հիմնադիրներէն է Մարի Մանուկեան վարժարանին։1975-էն ի վեր կ՚ապրի եւ կը գործէ Լոս Անճելըսի մէջ։ Եղած է «Նոր Օր»ի վարչական պատասխանատու, խմբագիրի օգնական եւ խմբագրական կազմերու անդամ։ Կ՚աշխատակցի սփիւռքահայ մամուլին։Ճանոյեան շատ գործօն տարր մըն է Լոս Անճելըսի մէջ։  Հիմնադիրներէն է եւ ատենապետը Իրաքահայերու Միութեան։ ՀԲԸՄ-էն, ԹՄՄ-էն եւ ՌԱԿ-էն ներս տարած է եւ կը տանի բազմաբեղուն աշխատանք։35 տարի շարունակ հիմնած եւ ղեկավարած է Հայ Ընտանեկան Շաբաթօրեայ վարժարանը։ Մեծապէս նպաստած է գաղութահայ մշակութային եւ գրական կեանքին, եկեղեցական կեանքին եւ պարգեւատրուած է բազմաթիւ շքանշաններով եւ պատուոյ գիրերով։ Ամուսնացած է, ունի երեք զաւակ եւ հինգ թոռնիկ։
Մինաս Գոճայեան Ծնած է Պէյրութ, 1946-ին։ Յաճախած է ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանը, ապա հետեւած է լեզուի եւ գրականութեան դասընթացքներու Փարիզի մէջ եւ աւարտած՝ Երեւանի Պետական Համալսարանի Բանասիրական ճիւղը, միաժամանակ հետեւելով հնագոյն պատմութեան եւ հնագիտութեան դասընթացքներու։ Դոկտորական աստիճան կը ստանայ 1980-ին։Հայոց լեզու, գրականութիւն, պատմութիւն եւ մշակոյթ դասաւանդած է Կիպրոսի Մելգոնեան Կրթական Հաստատութենէն եւ Լոս Անճելըսի ՀԲԸՄ Մանուկեան-Տեմիրճեան վարժարանէն ներս։ Աշխատակցած է եւ կ՚աշխատակցի սփիւռքահայ մամուլին։ Եղած է «Նոր Օր» շաբաթաթերթի պատասխանատու խմբագիր։ Անգլիատառ AIM-ի հիմնադիր-խմբագիրներէն է եւ ներկայիս մաս կը կազմէ Keghart.com-ի խմբագրութեան եւ պատասխանատու խմբագիրն է Երուսաղէմի «Սիոն» պաշտօնաթերթին։Խմբագրած եւ պարզեցուցած է հայ դասական գրողներու գործեր, նաեւ հեղինակ է հայոց լեզուի եւ պատմութեան դասագիրքերու։ Խմբագիրն է «Պատմութիւն Չորք-Մարզպանի» յուշամատեանին։  
Գէորգ Քէօշկէրեան Ծնած է Երուսաղէմ և վեց տարեկանին ընտանիքին հետ փոխադրուած է Հալէպ։ Ուսման բարձրագոյն վկայականը եղած է Մաքիստրոս Արուեստից Տիտղոս՝ Անգլերէն լեզուի ուսուցման մէջ, Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն։ 1976-ին հաստատուած է Լոս Անճելըս և 1980-ին ամուսնացած է Սիլվա Տագէսեանի հետ ու բախտաւորուած երկու զաւակներով՝ աղջիկ մը և մանչ մը։ 2009-ին հանգստեան կոչուած է 25 տարիներու ծառայութենէ մը ետք՝ Լոս Անճըլոսի դպրոցական միացեալ ցանցին մէջ, ինը տարի որպէս ուսողութեան ուսուցիչ և 16 տարի որպէս փոխ-տնօրէն։ Անդամ է Թէքէեան Մշակութային Միութեան Միացեալ Նահանգներու և Գանատայի Կեդրոնական Վարչութեան։  
Սարգիս Մինասեան Ծնած է Դամասկոս, Սուրիա՝ 1933-ին: Ընտանեօք Լիբանան փոխադրուելով, շրջանաւարտ կը դառնայ ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանէն 1953-ին: Ապա՝ Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն ստանայ Պսակաւոր Արուեստից տիտղոսը Եւրոպայի արդի պատմութեան մէջ:Շուրջ երեսուն տարի եղած է ՀԲԸՄ-ի Լիբանանի վարիչ-տնօրէն, վարելով ՀԲԸՄ-ի գործերը: Պատասխանատու պաշտօններ ստանձնած է մշակութային եւ մասնաւորաբար թատերական կեանքէն ներս: ՀԲԸՄ-ի «Խօսնակ» պաշտօնաթերթի խմբագիր՝ 1964-74:1986-ին կը հաստատուի Լոս Անճելըս, դառնալով «Նոր Օր»ի խմբագիր մինչեւ 1990: Մինասեան կը մնայ գլխաւոր սիւնակագիրներէն մէկը «Նոր Օրի: 1992-էն ի վեր լոյս կ'ընծայէ Չորք-Մարզպանի հայրենակցական միութեան «Տեղեկատուն»:Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմին մասին լոյս ընծայած է «Մայրիներու երկրին աւերակումը» հատորը 2003-ին: Ունի բազմաթիւ թարգմանութիւններ: 13 տարի եղած է հանրային վարժարանի մը գրադարանապետը:Լոս Անճելըսի մէջ կը շարունակէ գործօն իր դերը ՀԲԸՄ-էն եւ Չորք-Մարզպանի (Տէօրթ-Եօլ) հայրենակցական միութենէն ներս, որուն հիմնադիրներէն է եւ ատենապետը՝ 2012-էն ի վեր:
Արա Ահարոնեան Ծնած է Թրիփոլի, Լիբանան։ Նախնական ուսումը ստացած է Պէյրութի ՀԲԸՄ-ի Յովակիմեան-Մանուկեան երկրորդական վարժարանին մէջ։ Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմին հետեւանքով, 1976-ին կը տեղափոխուի Միացեալ Նահանգներ եւ կ՚աւարտէ Քալիֆորնիոյ համալսարանի Էլէքթրոնիք ճարտարագիտութեան բաժինը։ Անդամ է ՌԱԿ-ի եւ երիտասարդական տարիներէն մինչ օրս վարած է եւ կը վարէ պատասխանատու պաշտօններ կուսակցութենէն եւ Թէքէեան Մշակութային Միութենէն ներս։ «Նոր Օր» պաշտօնաթերթի երկարամեայ աշխատակից։Ահարոնեան գործօն տարր մըն է լոսանճելըսահայ կեանքէն ներս, ներկայացնելով ՌԱԿ-ը համագաղութային ծրագիրներու մէջ։ Հեղինակ է Հայաստանի, Արցախի եւ Ռամկավար Ազատական Կուսակցութեան նուիրուած հատորներու։ Ներկայիս կը պաշտօնավարէ ապահովագրական ընկերութեան մը մէջ, որպէս ծրագրող-խորհրդատու։