Հայ
Առաջնորդող
Թուրքիան Եւ Ազգային Փոքրամասնութիւններու Բնաջնջումը
Յունուար 24 , 2020 , 00:37
Թուրքիան Եւ Ազգային Փոքրամասնութիւններու Բնաջնջումը

Էրտողանի ներխուժումը Սուրիոյ հիւսիսային շրջան՝ քիւրտ բնակիչները եւ մարտիկները սահմանէն հեռու մղելու համար, անպայման ցոյց կու տայ Թուրքիոյ հեռաւոր նպատակները եւ ծրագիրները այդ շրջանին հանդէպ. անկասկա՛ծ, Սուրիոյ քիւրտ մարտիկներուն վտարումը սահմանէն տասնեակ քիլոմեթրեր հեռու պիտի արգիլէ անոնց շփումը Թուրքիոյ մէջ Քիւրտիստանի Աշխատաւորական կուսակցութեան (PKK) քիւրտերուն հետ, պիտի խզէ կապերը եւ դադրեցնէ յարաբերութիւնները անոնց միջեւ, ինչպէս նաեւ պիտի սաստկացնէ շրջափակումը Թուրքիոյ քիւրտերուն դէմ։ Սակայն, Էրտողանի վերջնական նպատակը այդ տարածաշրջանը ամբողջութեամբ եւ ընդմիշտ քիւրտերէ դատարկել է եւ տարածաշրջանի ցեղային քարտէսը փոխել. թէեւ հոն արաբներ, քրիստոնեաներ եւ բնիկ ազգեր ալ կ՛ապրին, սակայն բոլորն ալ Թուրքիոյ համար դաւաճաններ են։

            Թուրքերը սուրով ու թուրով կը հալածեն երկրի փոքրամասնութիւնները․ միաժամանակ, համայն աշխարհը կը դիտէ այդ իրադարձութիւնները, Թուրքիոյ դէմ կ՛արտայայտուի, անոր կը սպառնայ, սակայն ոչ մէկ գործնական քայլ կ՛առնէ զայն սանձելու համար։ Թուրքերը շատ երկիրներ ու տարածքներ գրաւած են, ի միջի այլոց նաեւ Արեւմտեան Հայաստանը, արաբական եւ այլ երկիրներ, ամէն տեղ միջնադարեան մութ խաւարի մէջ ձգելով։ Օսմանեան Թուրքիան այդ  վայրերու բնակիչներուն վրայ իշխեցին թրքական ազգայնամոլութեամբ եւ բոլորը թրքացնել ուզեցին, ու պէտք ըսել՝ մասամբ յաջողեցան․․․ Պոլիսը, որ Արեւելեան Հռոմէական կայսրութեան մայրաքաղաքն էր մինչեւ 1453 թուական, օսմանցիները զայն գրաւելէ ետք իրենց մայրաքաղաքը դարձուցին (1453-1923) մինչեւ Աթաթուրքի իշխանութեան գլուխ գալը, երբ ան Թուրքիոյ մայրաքաղաք ըրաւ Անգարան։ Ներկայիս, Պոլիսը Թուրքիոյ ամենամեծ քաղաքն է՝ 15 միլիոն բնակչութեամբ, իսկ հոն յոյներուն թիւը միայն երեք հազար է։

            Պալքաններու մէջ Պոսնիան մէկ այլ օրինակ է. հոն թուրքերը իսլամութիւն տարածեցին եւ երկրի մշակութային ու ընկերային աշխարհահայեացքը փոխեցին. իսկ Արեւմտեան Հայաստանի կացութիւնը աղէտ մըն է, մե՜ծ դժբախտութիւն մը, կորուստ մը, զոր կը յուսանք վաղ թէ ուշ ետ կը դառնայ տէրերուն՝ մեզի, հայութեան։ Արդարեւ, երկիրը դատարկուած է իր բնիկ հայ բնակչութենէն, իսկ հոն մնացած հայերը, որոնք արդէն իսկ իսլամացած են, այժմ իրենց արմատները կը փնտռեն։ Միայն տասնեակ մը հազարով հայ մնացած է Պոլիս եւ այլուր։ Եկեղեցիներուն մեծ մասը մզկիթներու վերածուած է եւ տակաւին կը վերածուի. մնացածն ալ անմխիթար վիճակի մէջ՝ կիսափուլ կամ բոլորովին խոնարհած։ Բոլորը պղծուած եւ մաս մըն ալ ախոռներու վերածուած են. իսկ մշակութային կոթողները արդէն իսկ անհետացած են, մնացածն ալ օրէ օր կա՛մ կ՛անհետանայ, կա՛մ թրքական դրոշմ կը ստանայ։ Պոլսոյ հայութիւնը, սակայն, դեռ կը գոյատեւէ իր եկեղեցական, մշակութային եւ կրթական հաստատութիւններով: Պութանի եւ Ճազիրէի քրիստոնեաներն ալ ունեցան հայերուն նոյն ճակատագիրը։

            Հիմա հերթը քիւրտերունն է. որոնց թիւը Թուրքիոյ մէջ քսան միլիոն կը նկատուի․ անոնք մեծամասնութեամբ երկրի արեւելեան եւ հարաւ-արեւելեան մասերը կը բնակին. անոնցմէ երեք միլիոն ալ Պոլիս կը գտնուի եւ բաւական լաւ կազմակերպուած գաղութ ունի։ Պոլսոյ քիւրտերը յաջողեցան խումբ մը քիւրտ եւ համակիր թեկնածուներ, ի միջի այլոց նաեւ հայ ազգի զաւակ Կարօ Փայլանը, քրտամէտ Ընկերվար Ժողովրդական Կուսակցութեան կողմէ Թուրքիոյ խորհրդարանի անդամ ընտրել․ անոնք նաեւ մեծ դեր ունեցան Պոլսոյ նոր քաղաքապետ Աքրամ Իմամ Օղլուի ընտրութեան մէջ, սակայն ասոնց ազդեցութիւնը միայն քաղաքական է, մինչդեռ զէնքը գիւղացիներուն ձեռքն է։

            Ներկայիս, Էրտողանի համար ներքին ամենամեծ մարտահրաւէրը քրտական ազգային ազատագրական շարժման վերջ տալ է։ Քիւրտիստանի Աշխատաւորական Կուսակցութիւնը (PKK), որ հիմնուած է 1978ին Տիգրանակերտի Ֆիս գիւղը՝ Ապտուլլահ Օճալանի ղեկավարութեամբ, հիմնումէն տարիներ ետք զէնքի դիմեց։ 1984էն ի վեր այդ կուսակցութիւնը կը պայքարի Թուրքիոյ պետութեան դէմ․ մերթ ընդ մերթ զինադադարներ եղած են (1999-2004 եւ 2013–2015), իսկ 1999էն ի վեր անոր ղեկավար Օճալանը բանտարկուած կը մնայ, սակայն պայքարը կը շարունակուի:

            Ըստ Սեւրի դաշնագիրին, որ ստորագրուած է 10 Օգոստոս 1920ին, Թուրքիոյ հարաւ-արեւելեան շրջաններէն մաս մը՝ Արեւմտեան Հայաստանի հարաւի սահմանէն դէպի Իրաք, քիւրտերու ինքնավար շրջան իբրեւ որոշուած էր, սակայն Լօզանի դաշնագիրով՝ 1923ին, այդ որոշումը վերջ գտաւ։ Քիւրտերը իրենց երազած մեծ հայրենիքի քարտէսը գծեցին ըստ իրենց ցանկութեան, «Մեծն Քիւրտիստան»ի քարտէսը, որուն մեծ մասը Թուրքիա կը գտնուի:

            Աթաթուրք քիւրտերը «լերան թուրքերը» անուանեց․ անոնց արգիլեց գրական եւ կրթական մշակութային ասպարէզի մէջ իրենց ազգային լեզուն գործածել կամ թերթեր հրատարակել քրտերէնով։ Ան նաեւ արգիլեց քրտական քաղաքական կուսակցութիւններ հիմնել: 1925ի Շէյխ Սայիտ Փիրանի յեղափոխութիւնը` ընդդէմ Աթաթուրքի, առաջինը եղաւ քիւրտերուն կողմէ, բայց չյաջողեցա՛ւ. Շէյխ Սայիտ իր զինակիցներով մահապատիժի ենթարկուեցաւ, հարիւրաւոր քրտական գիւղեր հրկիզուեցան, բնակչութիւնը հեռացուեցաւ, ինչպէս նաեւ քիւրտերու ունեցուածքները թալանուեցան թուրք զինուորներու կողմէ: Պատմութիւնը կրկնուեցաւ. այս անգամ, սակայն, զոհերը քիւրտերն էին, որոնք 1915թ., այդ դէպքերէն միայն 10 տարիներ առաջ, թուրքերուն հետ միասին կոտորեցին մեր ազգը, այրեցին մեր գիւղերը, թալանեցին հայուն ունեցուածքը եւ բռնաբարեցին հայ կիներն ու աղջիկները:

            1927-1930 թուականներուն, Արարատ լերան մօտակայ գիւղերուն մէջ ծայր առաւ «Ագրի»ի յեղափոխութիւնը՝ քիւրտ զօրավար Իհսան Նուրի փաշայի գլխաւորութեամբ, երբ «Պատրախանները» մեծ դեր խաղացին իրենց «Խոյպուն» կուսակցութեամբ եւ օգնութիւն ալ ստացան ՀՅԴէն՝ Կոմսի միջոցով. Նուրի փաշա այդ շրջանը անկախ Քրտական պետութիւն հռչակեց: Սակայն Աթաթուրք, օդուժով օժանդակուած հզօր ջոկատներով յաջողեցաւ անոր ալ վերջ տալ: Թրքական զօրքը այնուհետեւ այրեց այդ շրջանի քրտական գիւղերը եւս եւ տեղահան ըրաւ ժողովուրդը:

            1935ին, Թուրքիոյ պետութիւնը որոշեց Տերսիմի (ներկայիս՝ Թունճելի) քիւրտերը տեղահան ընել եւ այդ շրջանները բնակեցնել թուրքերով, երկու ազգերով խառն շրջան մը ստեղծելու նպատակով, որպէսզի քիւրտերը զսպէ. այդ քայլը պատճառ եղաւ Տերսիմի ապստամբութեան (1937-1939), Սայիտ Ռիզայի ղեկավարութեամբ. տասնեակ հազարներով քիւրտեր սպաննուեցան եւ 10,000է աւելի տեղահան եղան. կրկին թալան եւ գիւղերու հրկիզում․․․

            Այս բոլորով հանդերձ, քիւրտերը կը շարունակեն իրենց պայքարը. անոնք Խրիմեան Հայրիկին «երկաթէ շերեփ»ը ունին իրենց ձեռքերուն մէջ, եւ Էրտողան կը ջանայ վերջ տալ անոնց պայքարին․ սակայն այժմ ժամանակները փոխուած են։ Այո՛, համայն աշխարհը այդ իրադարձութիւնները կը դիտէ, բայց մինչեւ ե՞րբ:

            Կը թուի, թէ յոյները ամէն ինչ կորսնցնելէ եւ զիջելէ ետք, նոյնիսկ իրենց պապենական իրաւունքներուն մասին շատ բան չունին ըսելիք, բացի անկէ, որ ժամանակ առ ժամանակ խնդիրներ կը ծագին իրենց Պատրիարքական աթոռին մասին: Իսկ ինչ կը վերաբերի մեզի՝ հայերուս, ապա Թուրքիա մնացած փոքր հայկական համայնքը կաշկանդուած է ամէն տեսակէտով եւ նոյնիսկ իր կրօնական հարցերը չի կրնար ազատօրէն լուծել։ Այնուհանդերձ, մենք կը մնանք եւ պիտի մնանք պահանջատէր մեր իրաւունքներուն եւ մեր արդար Դատի լուծման:

Լրահոս - 17 Փետրուար 2020
Սիւնակագիրներ
Հրաչ Սեփեթճեան Ծնած է 1969-ին, Պէյրութ, Լիբանան։Կիպրոսի ՀԲԸՄ Մելգոնեան Կրթական Հաստատութիւնը աւարտած է 1987-ին։Երեւանի Պետական Համալսարանի Հայկական Բանասիրական բաժանմունքէն շրջանաւարտ ՝1994-ին։1980-ական թուականներէն կ՚աշխատակցի «Զարթօնք»ին եւ ապա՝ «Նոր Օր»ին։1994-2000 օգնական խմբագիր «Զարթօնք»ի։1993-էն ի վեր հայոց լեզուի, գրականութեան, պատմութեան եւ մշակոյթի ուսուցիչ Լիբանանի եւ Լոս Անճելըսի մէջ։Լիբանանի եւ Լոս Անճելըսի մէջ եղած է եւ է գործօն անդամ ՀԲԸՄ-ի, ԹՄՄ-ի եւ ՌԱԿ-ի շրջանակներէն ներս, վարելով զանազան պաշտօններ։Ներկայիս՝ ՀԲԸՄ Մանուկեան-Տէմիրճեան վարժարանի Հայերէնի Բաժանմունքի վարիչ։ «Նոր Օր»ի խմբագիր՝ Մարտ 2016-էն։  
Վաչէ Սեմերճեան Ծնած է 1938-ին, Պէյրութ, Լիբանան։ Շրջանաւարտ ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանէն եւ Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն՝ որպէս քիմիագէտ։ Շրջան մը եղած է ուսուցիչ Կիպրոսի Մելգոնեան Կրթական Հաստատութենէն ներս։ Ապա, վկայուելով որպէս կաշուեմշակութեան վարպետ, տասը տարի  կը գործուղղուի Եթովպիա եւ Աֆղանիստան։ 1976-ին կը հաստատուի Միացեալ Նահանգներու արեւմտեան ափ, գործօն անդամ դառնալով ԹՄՄ-ի եւ ՌԱԿ-ի։ Կաշուեմշակութեամբ աշխատելէ ետք, կը հրաւիրուի Հոլիվուտի ԹՄՄ Արշակ Տիգրանեան վարժարան, դասաւանդելու համար հայագիտական նիւթեր։ Հանգստեան կը կոչուի 2009 թուականին։1956-էն ի վեր կ՚աշխատակցի ռամկավար ազատական մամուլին։ 1977-էն առ այսօր ծաւալուն գործունէութիւն ունեցած է «Նոր Օր»էն ներս որպէս խորհրդական եւ ղեկավար։  Վեց տարի եղած է պատասխանատու խմբագիրը «Նոր Օր» շաբաթաթերթին։Վաչէ Սեմերճեան հեղինակ է չորս հատորներու. «Ապրուած սփիւռքը», «Յիշատակելի դիմաքանդակներ», եւ «Լուսարձակին տակ» Ա. Եւ Բ. հատորներ։ 
Յակոբ Մարտիրոսեան   Ծնած է Սուրիոյ Արաբ-բունար գիւղաքաղաքը 1943 թուականին։ 1949-ին Հալէպ փոխադրուած է ուր յաճախած է տեղւոյն Կրթասիրաց վարժարանը, ապա Հայկական Բարեգործական Ընդհանուր Միութեան, Լազար Նաճարեան-Գալուստ Կիւլպէնկեան երկրորդական վարժարանը, եւ վկայուած 1964-ին։ Նոյն տարին, քաղաքական աննպաստ պայմաններու հետեւանքով ընտանեօք վերադարձած են Լիբանան, Պէյրութ, ուր շարունակած է իր ուսումը, հաշուապահութեան եւ տնտեսագիտութեան մարզերուն մէջ։ Ապա լծուած աշխատանքի զանազան հաստատութիւններու մէջ, ինչպէս Ապրոյեան հաստատութիւն եւ Պանք Ալ Արապի, վարելով բաժնի տնօրէնութեան պաշտօններ։ 1976-ին հաստատուած է Լոս Անճելըս, Միացեալ նահանգներ, ուր շարունակած է աշխատիլ արհեստավարժ  ինքնաշարժի ընկերութիւններու եւ հաստատութիւններու մէջ, ուսումը շարունակելով եւ մասնագիտանալով այդ ճիւղին մէջ։Հանգստեան կոչուած է 2012 թուականին։ Յակոբ Մարտիրոսեան անդամակցած է Ռամկավար Ազատական Կուսակցութեան, ՀԲԸՄ-ին եւ Թէքեան Մշակութային Միութեան, 1958 թուականէն սկսեալ, Հալէպի մէջ, Սուրիա։ Ան շարունակած է իր միութենական եւ կուսակցական գործունէութիւնները Լիբանանի մէջ, Պէյրութ, ուր անդամակցած է Փորթուգալեան ակումբին, եւ եղած է հիմնադիրը Անթիլիասի ՌԱԿ Յովսէփեան ակումբին։  Լոս Անճելըսի մէջ, շարունակած է իր միութենական եւ կուսակցական  աշխատանքները վարելով ատենադպիրի պաշտօններ Գերսամ Ահարոնեան ակումբին եւ ՌԱԿ Արեւմտեան Ամերիկայի Շրջանային Վարչութեանց մէջ, ատենապետի պաշտօն՝ Ռուբէն Հերեան ակումբի, եւ «Նոր Օր» շաբաթաթերթի խմբագիրի պաշտօնը 2011 թուականէն մինչև Մարտ 2016 թուականը:  
Սարգիս Մինասեան Ծնած է Դամասկոս, Սուրիա՝ 1933-ին: Ընտանեօք Լիբանան փոխադրուելով, շրջանաւարտ կը դառնայ ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանէն 1953-ին: Ապա՝ Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն ստանայ Պսակաւոր Արուեստից տիտղոսը Եւրոպայի արդի պատմութեան մէջ:Շուրջ երեսուն տարի եղած է ՀԲԸՄ-ի Լիբանանի վարիչ-տնօրէն, վարելով ՀԲԸՄ-ի գործերը: Պատասխանատու պաշտօններ ստանձնած է մշակութային եւ մասնաւորաբար թատերական կեանքէն ներս: ՀԲԸՄ-ի «Խօսնակ» պաշտօնաթերթի խմբագիր՝ 1964-74:1986-ին կը հաստատուի Լոս Անճելըս, դառնալով «Նոր Օր»ի խմբագիր մինչեւ 1990: Մինասեան կը մնայ գլխաւոր սիւնակագիրներէն մէկը «Նոր Օրի: 1992-էն ի վեր լոյս կ'ընծայէ Չորք-Մարզպանի հայրենակցական միութեան «Տեղեկատուն»:Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմին մասին լոյս ընծայած է «Մայրիներու երկրին աւերակումը» հատորը 2003-ին: Ունի բազմաթիւ թարգմանութիւններ: 13 տարի եղած է հանրային վարժարանի մը գրադարանապետը:Լոս Անճելըսի մէջ կը շարունակէ գործօն իր դերը ՀԲԸՄ-էն եւ Չորք-Մարզպանի (Տէօրթ-Եօլ) հայրենակցական միութենէն ներս, որուն հիմնադիրներէն է եւ ատենապետը՝ 2012-էն ի վեր:
Խաչիկ Ճանոյեան Ծնած է Մուսուլ, Իրաք։ Շատ փոքր տարիքէն կը կորսնցնէ մայրն ու հայրը։ 1956-ին  կը տեղափոխուի Պաղտատ։ 1966-ին կ՚աւարտէ Պաղտատի պետական համալսարանը, վկայուելով լեզուագիտական գոլէճի սպաներէնի բաժինէն։Պաղտատի մէջ եղած է գործօն անդամ ՀԲԸՄ-ի։ 1968-ին անցնելով Պէյրութ հայագիտական ուսումը կը ստանայ Երուանդ Հիւսիսեան հայագիտական հիմնարկէն եւ նոյն տարիներուն կը զբաղի ուսուցչութեամբ։ Նոյն տարին կ՚անդամագրուի ՌԱԿ-ին։ 1972-ին կը վերադառնայ Պաղտատ, որպէս հայերէնի ուսուցիչ։ Յաջորդ տարի կ՚անցնի Արժանթին, ուր կը վարէ ՀԲԸՄ-ի Պուէնոս Այրեսի մասնաճիւղի վարիչ քարտուղարի պաշտօնը եւ միութեան «Լուսաբաց» եռամսեայի խմբագրութիւնը։ Հիմնադիրներէն է Մարի Մանուկեան վարժարանին։1975-էն ի վեր կ՚ապրի եւ կը գործէ Լոս Անճելըսի մէջ։ Եղած է «Նոր Օր»ի վարչական պատասխանատու, խմբագիրի օգնական եւ խմբագրական կազմերու անդամ։ Կ՚աշխատակցի սփիւռքահայ մամուլին։Ճանոյեան շատ գործօն տարր մըն է Լոս Անճելըսի մէջ։  Հիմնադիրներէն է եւ ատենապետը Իրաքահայերու Միութեան։ ՀԲԸՄ-էն, ԹՄՄ-էն եւ ՌԱԿ-էն ներս տարած է եւ կը տանի բազմաբեղուն աշխատանք։35 տարի շարունակ հիմնած եւ ղեկավարած է Հայ Ընտանեկան Շաբաթօրեայ վարժարանը։ Մեծապէս նպաստած է գաղութահայ մշակութային եւ գրական կեանքին, եկեղեցական կեանքին եւ պարգեւատրուած է բազմաթիւ շքանշաններով եւ պատուոյ գիրերով։ Ամուսնացած է, ունի երեք զաւակ եւ հինգ թոռնիկ։
Մինաս Գոճայեան Ծնած է Պէյրութ, 1946-ին։ Յաճախած է ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանը, ապա հետեւած է լեզուի եւ գրականութեան դասընթացքներու Փարիզի մէջ եւ աւարտած՝ Երեւանի Պետական Համալսարանի Բանասիրական ճիւղը, միաժամանակ հետեւելով հնագոյն պատմութեան եւ հնագիտութեան դասընթացքներու։ Դոկտորական աստիճան կը ստանայ 1980-ին։Հայոց լեզու, գրականութիւն, պատմութիւն եւ մշակոյթ դասաւանդած է Կիպրոսի Մելգոնեան Կրթական Հաստատութենէն եւ Լոս Անճելըսի ՀԲԸՄ Մանուկեան-Տեմիրճեան վարժարանէն ներս։ Աշխատակցած է եւ կ՚աշխատակցի սփիւռքահայ մամուլին։ Եղած է «Նոր Օր» շաբաթաթերթի պատասխանատու խմբագիր։ Անգլիատառ AIM-ի հիմնադիր-խմբագիրներէն է եւ ներկայիս մաս կը կազմէ Keghart.com-ի խմբագրութեան եւ պատասխանատու խմբագիրն է Երուսաղէմի «Սիոն» պաշտօնաթերթին։Խմբագրած եւ պարզեցուցած է հայ դասական գրողներու գործեր, նաեւ հեղինակ է հայոց լեզուի եւ պատմութեան դասագիրքերու։ Խմբագիրն է «Պատմութիւն Չորք-Մարզպանի» յուշամատեանին։  
Գէորգ Քէօշկէրեան Ծնած է Երուսաղէմ և վեց տարեկանին ընտանիքին հետ փոխադրուած է Հալէպ։ Ուսման բարձրագոյն վկայականը եղած է Մաքիստրոս Արուեստից Տիտղոս՝ Անգլերէն լեզուի ուսուցման մէջ, Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն։ 1976-ին հաստատուած է Լոս Անճելըս և 1980-ին ամուսնացած է Սիլվա Տագէսեանի հետ ու բախտաւորուած երկու զաւակներով՝ աղջիկ մը և մանչ մը։ 2009-ին հանգստեան կոչուած է 25 տարիներու ծառայութենէ մը ետք՝ Լոս Անճըլոսի դպրոցական միացեալ ցանցին մէջ, ինը տարի որպէս ուսողութեան ուսուցիչ և 16 տարի որպէս փոխ-տնօրէն։ Անդամ է Թէքէեան Մշակութային Միութեան Միացեալ Նահանգներու և Գանատայի Կեդրոնական Վարչութեան։  
Սարգիս Մինասեան Ծնած է Դամասկոս, Սուրիա՝ 1933-ին: Ընտանեօք Լիբանան փոխադրուելով, շրջանաւարտ կը դառնայ ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանէն 1953-ին: Ապա՝ Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն ստանայ Պսակաւոր Արուեստից տիտղոսը Եւրոպայի արդի պատմութեան մէջ:Շուրջ երեսուն տարի եղած է ՀԲԸՄ-ի Լիբանանի վարիչ-տնօրէն, վարելով ՀԲԸՄ-ի գործերը: Պատասխանատու պաշտօններ ստանձնած է մշակութային եւ մասնաւորաբար թատերական կեանքէն ներս: ՀԲԸՄ-ի «Խօսնակ» պաշտօնաթերթի խմբագիր՝ 1964-74:1986-ին կը հաստատուի Լոս Անճելըս, դառնալով «Նոր Օր»ի խմբագիր մինչեւ 1990: Մինասեան կը մնայ գլխաւոր սիւնակագիրներէն մէկը «Նոր Օրի: 1992-էն ի վեր լոյս կ'ընծայէ Չորք-Մարզպանի հայրենակցական միութեան «Տեղեկատուն»:Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմին մասին լոյս ընծայած է «Մայրիներու երկրին աւերակումը» հատորը 2003-ին: Ունի բազմաթիւ թարգմանութիւններ: 13 տարի եղած է հանրային վարժարանի մը գրադարանապետը:Լոս Անճելըսի մէջ կը շարունակէ գործօն իր դերը ՀԲԸՄ-էն եւ Չորք-Մարզպանի (Տէօրթ-Եօլ) հայրենակցական միութենէն ներս, որուն հիմնադիրներէն է եւ ատենապետը՝ 2012-էն ի վեր:
Արա Ահարոնեան Ծնած է Թրիփոլի, Լիբանան։ Նախնական ուսումը ստացած է Պէյրութի ՀԲԸՄ-ի Յովակիմեան-Մանուկեան երկրորդական վարժարանին մէջ։ Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմին հետեւանքով, 1976-ին կը տեղափոխուի Միացեալ Նահանգներ եւ կ՚աւարտէ Քալիֆորնիոյ համալսարանի Էլէքթրոնիք ճարտարագիտութեան բաժինը։ Անդամ է ՌԱԿ-ի եւ երիտասարդական տարիներէն մինչ օրս վարած է եւ կը վարէ պատասխանատու պաշտօններ կուսակցութենէն եւ Թէքէեան Մշակութային Միութենէն ներս։ «Նոր Օր» պաշտօնաթերթի երկարամեայ աշխատակից։Ահարոնեան գործօն տարր մըն է լոսանճելըսահայ կեանքէն ներս, ներկայացնելով ՌԱԿ-ը համագաղութային ծրագիրներու մէջ։ Հեղինակ է Հայաստանի, Արցախի եւ Ռամկավար Ազատական Կուսակցութեան նուիրուած հատորներու։ Ներկայիս կը պաշտօնավարէ ապահովագրական ընկերութեան մը մէջ, որպէս ծրագրող-խորհրդատու։