Հայ
Գաղութներ
Հայկական տաղասացութիւն 1100-1722 Բ. մաս
Յունուար 03 , 2020 , 13:24
Հայկական տաղասացութիւն 1100-1722 Բ. մաս

ՆՈՐ ՕՐ, ԼՈՍ ԱՆՃԵԼԸՍ.-

ՆՈՐԱՅՐ ՏԱՏՈՒՐԵԱՆ

 

(Շարունակուած նախորդ թիւէն)

 

Նախորդ յօդուածի մէջ, յարգելի ընթերցող, մուտք գործեր էինք հայկական միջնադարեան տաղասացութեան քնարական պարտէզը ու կատարեր էինք աշխարհիկ մեղեդիներու ձայնաքաղ մը: Այսօր շարունակենք մեր պտոյտը ու լսենք Հայկական Լեռնաշխարհի 1200-1400-ական թուականներու մերթ հեշտագին, մերթ ողբագին ձայները:

Կոստանդին Երզնկացին բնութեան, կեանքի, ծառ ու ծաղիկի առաջին այլաբան երգիչն է: Ինչպէս իր անունէն յայտնի է, բանաստեղծը ծնած է Եկեղեաց գաւառի Երզնկա քաղաքի մէջ: Ան ապրած ըլլալու է 1250-1320 թուականներու միջեւ: Մանկութեան տարիներուն ստացած է հոգեւոր ուսում, հաւանաբար իր ծննդավայրի Տիրաշէնի վանական դպրոցի մէջ:

Կոստանդին Երզնկացին հայկական միջնադարեան տաղերգութեան մեծագոյն անուններէն է: Անոր բանաստեղծութիւնները գարնան եւ սիրոյ գովերգութիւններ են: Կ. Երզնկացին գրի առած է նաեւ վարդի եւ սոխակի սիրավէպեր, որոնք ջերմ երկխօսութիւններ են: Ահա այսպէս. (Սոխակը) Առանց քեզ ո՞նց ելնում ի հուն. / Հանց քաղեցիր զշունչս ու հոգիս՝ / Այլ չի մնաց երեսս քուն: (Վարդը) Իմ լուսատու արեւն դու, / Աստղն զոհալ եւ մուշտարի, / Շամս ու ղամար իմ թաճս դու»:

Կ. Երզնկացիի տաղերէն մէկը ուղղուած է իր սէրը անտեսող «անխիղճ» գեղեցկուհիին. «Հոգի՛, աչերուս իմ լոյս, / Երբ որ ի դիմացս ելնուս, / Փախչիս, երբ որ զիս տեսնուս, / Խղճա՛ քո գերոյս, իմ լոյս: / Դու զլոյս աչերուս առնուս՝ / Թէ զիս քեզ օտար տեսնուս, / Դու ես հոգի իմ հոգոյս, / Խղճա՛ քո գերոյս, իմ լոյս»:

Բանաստեղծը, ինչո՞ւ զարմանալ, պիտի տառապէր երկրայինի եւ երկնայինի միջեւ, ու պիտի հալէր մոմի նման: Այդ ներքին պայքարը իր պատկերաւոր արտայայտութիւնը կը գտնէ հետեւեալ տողերու մէջ. «Հոգիս խիստ է յօժար բանից իմաստնոց լսել, / Մարմինս է հեշտասէր, զի յաշխարհէս է ինք ծնել: / Ի յերկուքիս միջին մոմ եմ ի մէջ հրոյն վառել, / Անհիմն ու անհաստատ՝ եմ անհանգիստ ի շուրջ եկել»:

Խաչատուր Կեչառեցին ապրած է 1260-1331 թուականներուն: Ստեղծագործած է Ծաղկաձորի Կեչառիսի վանքի մէջ, Պռոշեան իշխաններու հովանաւորութեամբ: Աննախընթաց անձնաւորութիւն է Կեչառեցին: Անոր գործերը կը վերաբերին կեանքի վաղանցութեան, մահուան, սարսափելի դատաստանին, հայրենասիրութեան եւ մարդասիրութեան: Եզակի եւ յեղափոխական է անոր կեցուածքը «մարմին-հոգի» դարաւոր հարցի նկատմամբ: Ըստ անոր, ո՛չ թէ մարմինն է, որ կ՚արատաւորէ հոգիին, այլ՝ հոգին է յանցաւոր մարմնի գործած մեղքերուն համար, քանզի հոգին է տէրը, իսկ մարմինը, անոր ենթակայ գերի, ինչպէս հլու ձի, կը հնազանդի իր տիրոջ կամքին... «Ես ձի եւ դու տէր ձիոյս, / Ես ծառայ ե՛ւ իշխան դու գերոյս, / Կամիլդ քո՝ գործ լինէր ինձ. / Մեղ է՞ր դնես հողածնոյս»: Կեչառեցին ունի նաեւ խրատական գործեր: Ահա օգտաշատ քանի մը նմոյշ. «Զաչերդ շատ մի՛ ածեր, թէ ոչ՝ չար սրով դա խոցի, / Զլեզուդ արձակ մի՛ թողուր, որ չածէ զքեզ պատուհասի», «Առնել լաւ է, քան ասել եւ ոչ կատարել, / Աղքատ եւ արդար լաւ է, քան գիտուն եւ յոյժ մոլորել», «Սակաւ գիտութիւն լաւ է, քան գիտել եւ ոչ կատարել, / Մին ձեռօք երկինս լաւ է, քան երկու ձեռօք դեգերել»:

Յովհաննէս Թլկուրանցին (14րդ-15րդ դար), սիրոյ եւ բնութեան տաղերու հեղինակ է, ինչպէս նաեւ այդ տաղերու երգահանն ու երգիչը: Յիշել կ՚արժէ, թէ անոր տաղերը լոյս տեսած են Յակոբ Մեղապարտի 1513-ին Վենետիկի մէջ հրատարակած «Տաղարան»ի մէջ: Թլկուրանցիի խօսքերը այլաբանութիւններ չեն: Անոնց մէջ կայ ինքնամոռաց սէր, զգացումներու պոռթկում եւ անկաշկանդ արտայայտութիւններ: Այդ երգերու մէջ կայ գեղեցկուհիի մարմնական բարեմասնութիւններու համարձակ պատկերաւորումը: Ահա քանի մը պատառիկ. «Ծոցդ է դրախտ անմահութեան ի յետ դարձնէ զելած հոգին», «Ուրակ ճակատ ու ճոխ բերան, ծամն ու վարսերն էր հոգեհան», «Տեսայ պատկերք մի գեղեցիկ, զէտ զարեգակն, որ լոյս կու տայ»: Ըստ Թլկուրանցիի, սիրոյ ոյժը աւելի զօրաւոր է քան կուսակրօն հոգեւորականի հաւատքը. «Մարդ որ սիրու կը հանդիպի, նայ քան զկրակ կու լինի վառ, / Այլ ո՛չ աղօթք միտքն կու գայ, ո՛չ Յայսմաւուրք կարդայ եւ ճառ»: Թլկուրանցին հողեղէն գեղեցկուհիին կը նկարագրէ բնութեան պատկերներով. «Աղէկ պատկեր բոլոր եւ գեղեցիկ ես, / Բերանդ շաքրով իլի թութակ լեզու ես, / Գոյնդ է կարմիր վարդին, հոտովդ անոյշ ես, / Դրախտ ես ու պաղչայ, ծաղկի նման ես»: Իսկ Թլկուրանցիի գանգատներն ու տրտունջները ունին հասարակական միտք, որ կը ցոլացնէ ժամանակաշրջանի ազգային կեանքի անմխիթար վիճակը. «Հովիւ չունինք տեսող, ու մենք ենք մոլորեալ ոչխար, / Շատ գայլք են յարձակել ի վերայ մեր, խիստ անհամար... / Ի մէջ ծովուս ծփինք, ո՛չ նաւ ունինք, ո՛չ՝ նաւավար»:

Կեանքը եւ անոր շնորհները լիովին ապրելու ցանկութիւնը ունեցող բանաստեղծը կը սարսափի վաղաժամ մահուան գաղափարէն: «Տաղ ի վերայ մահու» ստեղծագործութեան մէջ կենսասէր այս երկրացին իր վախն է, որ կ՚արտայայտէ. «Է՜ մահ, քանի զքեզ յիշեմ, կու դողամ ու սարսափիմ ես: / Հազար երանի՜ նորա, զոր բարի գործով գտանես: /Ի զուր խռովեալ գանձես, ոչ գիտես, թէ ում ժողովես»:

Ինչպէս նախորդ յօդուածի մէջ նշած էի, միջնադարուն Հայկական Լեռնաշխարհի մէջ կը հնչէր ձայն մը, որ աւելի յուզիչ եւ սրտաճմլիկ էր, քան սիրահարի սիրասոյզ մրմունջը, կամ՝ վանականի ողբագին հառաչանքը. պանդուխտի ձայնն էր ան, որ մռայլ եւ աղիողորմ շեշտերով կ’աղաղակէր մեր սարերու վրայ, մեր ձորերու մէջ: Այդ եղանակներու, հայու սրտի խոր յուզումներու երգիչը կը հանդիսանայ, Բաղէշի մէջ քահանայի ընտանիքէ ծնած, ինքնատիպ, թափառական, հայրենաբաղձ, մարդասէր Մկրտիչ Նաղաշը:

Մ. Նաղաշը ապրած է 1394-1470 թուականներուն: Եղած է գրչագիր, ծաղկող եւ հմուտ նկարիչ, ուրկէ՝ իր «նաղաշ» մակդիրը: Կնոջ մահէն յետոյ իր տղուն հետ կը տեղափոխուի Ամիդ: Նախ քաղաքի եպիսկոպոսն է, ապա Միջագետքի հայոց առաջնորդը: Հանգամանքներու բերումով կ՚ապրի աստանդական եւ վշտահար կեանք: Կ՚երթայ Պոլիս, ապա՝ Ղրիմ: Կեանքի ուշ տարիներուն միայն կը վերադառնայ Ամիդ:

Մկրտիչ Նաղաշի տաղերը անմիջական են, պարզ ու պատկերաւոր: Ան ժողովուրդին կը յորդորէ չդիմել պանդխտութեան, քանզի ան է չարիքներու եւ դժբախտութիւններու պատճառը: Վերին աստիճան ողբագին են անոր տողիկները: Ահա օրինակ մը. «Հոգի՛, մի՛ ասեր ղարիպ, թէ չէ իմ սիրտը կ՚արունի»: Բայց, ըստ անոր, կայ չարիքներու աւելի մեծ պատճառ մը. ագահութիւնն է ան... «Ինչ թագաւորք եւ մեծ իշխանք, որ հեղելով իրար կռուան... / Զինչ որ արիւն յերկիր հեղան, ամէնն վասն ագահութեան»:

Կեանքը անցաւոր է, մարմինը վաղազրաւ: Այս միտքերը իրենց գեղարուեստական արտայայտութիւնը կը գտնեն Նաղաշի հետեւեալ տողերու մէջ. «Գիտէի թէ բերդ էի ի յայսմ աշխարհիս, / Մահու ցաւն պատեաց բոլրով զմարմինս, / Նայ շարժեցաւ, փլաւ իմ բոլոր պարիսպս, / Զինչ հասրաթ ունէի՝ մնաց իմ սրտիս», «Աշխարհս անցաւոր է, չլինի թէ խաբիք, / Մահն ղաֆիլ կու գայ, դուք հանց իմացէք»:

1449-ին կը բռնկի Միջագետքի առաջին, իսկ 1469-ին՝ երկրորդ համաճարակը։ Նոյն տարին Մ. Նաղաշը կը գրէ ողբ մը՝ այդ ցնցող աղէտի մասին։ Բանաստեղծը հաւանաբար վախճանած է այդ համաճարակի պատճառով: Այսօր, յօդուածիս հրաժեշտ կու տամ այդ ողբէն մէջբերումներ տալով. «Արարիչն արարածոց մեզ բարկացաւ, քաղցր բնութիւնն աստուածային մեզ դառնացաւ... Քանի մանուկ մատաղատունկ ՚ի հող դարձաւ, եւ թէ քանի մայր որդեմեռ մորմոքեցաւ... Արդ ո՞վ կարէ լեզուաւ պատմել զբան աղէտին, եւ զկսկիծն դառնութեան՝ զողբն սրտին... Լացէք այսօր եւ ողբացէք ամենեքեան, դառն արտասւօք հառաչեցէք դուք միաբան»:

Յաջորդ յօդուածի մէջ, յարգելի ընթերցող, պիտի տեսնէք, թէ այդ համաճարակի ցաւերը սպիացեր են ու հայ տաղասացը կրկին կը գովերգէ սէրը, գարունը եւ ազգի ազատ կեանքի երազանքները: Քանզի, երկրաբնակ հողեղէն աստնուորս, այդպէս չէ՞, կը փափաքի կեանքը լիովին ապրիլ ու վայելել անոր շնորհները:

 

(Շարունակելի)


 

Լրահոս - 29 Փետրուար 2020
Սիւնակագիրներ
Հրաչ Սեփեթճեան Ծնած է 1969-ին, Պէյրութ, Լիբանան։Կիպրոսի ՀԲԸՄ Մելգոնեան Կրթական Հաստատութիւնը աւարտած է 1987-ին։Երեւանի Պետական Համալսարանի Հայկական Բանասիրական բաժանմունքէն շրջանաւարտ ՝1994-ին։1980-ական թուականներէն կ՚աշխատակցի «Զարթօնք»ին եւ ապա՝ «Նոր Օր»ին։1994-2000 օգնական խմբագիր «Զարթօնք»ի։1993-էն ի վեր հայոց լեզուի, գրականութեան, պատմութեան եւ մշակոյթի ուսուցիչ Լիբանանի եւ Լոս Անճելըսի մէջ։Լիբանանի եւ Լոս Անճելըսի մէջ եղած է եւ է գործօն անդամ ՀԲԸՄ-ի, ԹՄՄ-ի եւ ՌԱԿ-ի շրջանակներէն ներս, վարելով զանազան պաշտօններ։Ներկայիս՝ ՀԲԸՄ Մանուկեան-Տէմիրճեան վարժարանի Հայերէնի Բաժանմունքի վարիչ։ «Նոր Օր»ի խմբագիր՝ Մարտ 2016-էն։  
Վաչէ Սեմերճեան Ծնած է 1938-ին, Պէյրութ, Լիբանան։ Շրջանաւարտ ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանէն եւ Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն՝ որպէս քիմիագէտ։ Շրջան մը եղած է ուսուցիչ Կիպրոսի Մելգոնեան Կրթական Հաստատութենէն ներս։ Ապա, վկայուելով որպէս կաշուեմշակութեան վարպետ, տասը տարի  կը գործուղղուի Եթովպիա եւ Աֆղանիստան։ 1976-ին կը հաստատուի Միացեալ Նահանգներու արեւմտեան ափ, գործօն անդամ դառնալով ԹՄՄ-ի եւ ՌԱԿ-ի։ Կաշուեմշակութեամբ աշխատելէ ետք, կը հրաւիրուի Հոլիվուտի ԹՄՄ Արշակ Տիգրանեան վարժարան, դասաւանդելու համար հայագիտական նիւթեր։ Հանգստեան կը կոչուի 2009 թուականին։1956-էն ի վեր կ՚աշխատակցի ռամկավար ազատական մամուլին։ 1977-էն առ այսօր ծաւալուն գործունէութիւն ունեցած է «Նոր Օր»էն ներս որպէս խորհրդական եւ ղեկավար։  Վեց տարի եղած է պատասխանատու խմբագիրը «Նոր Օր» շաբաթաթերթին։Վաչէ Սեմերճեան հեղինակ է չորս հատորներու. «Ապրուած սփիւռքը», «Յիշատակելի դիմաքանդակներ», եւ «Լուսարձակին տակ» Ա. Եւ Բ. հատորներ։ 
Յակոբ Մարտիրոսեան   Ծնած է Սուրիոյ Արաբ-բունար գիւղաքաղաքը 1943 թուականին։ 1949-ին Հալէպ փոխադրուած է ուր յաճախած է տեղւոյն Կրթասիրաց վարժարանը, ապա Հայկական Բարեգործական Ընդհանուր Միութեան, Լազար Նաճարեան-Գալուստ Կիւլպէնկեան երկրորդական վարժարանը, եւ վկայուած 1964-ին։ Նոյն տարին, քաղաքական աննպաստ պայմաններու հետեւանքով ընտանեօք վերադարձած են Լիբանան, Պէյրութ, ուր շարունակած է իր ուսումը, հաշուապահութեան եւ տնտեսագիտութեան մարզերուն մէջ։ Ապա լծուած աշխատանքի զանազան հաստատութիւններու մէջ, ինչպէս Ապրոյեան հաստատութիւն եւ Պանք Ալ Արապի, վարելով բաժնի տնօրէնութեան պաշտօններ։ 1976-ին հաստատուած է Լոս Անճելըս, Միացեալ նահանգներ, ուր շարունակած է աշխատիլ արհեստավարժ  ինքնաշարժի ընկերութիւններու եւ հաստատութիւններու մէջ, ուսումը շարունակելով եւ մասնագիտանալով այդ ճիւղին մէջ։Հանգստեան կոչուած է 2012 թուականին։ Յակոբ Մարտիրոսեան անդամակցած է Ռամկավար Ազատական Կուսակցութեան, ՀԲԸՄ-ին եւ Թէքեան Մշակութային Միութեան, 1958 թուականէն սկսեալ, Հալէպի մէջ, Սուրիա։ Ան շարունակած է իր միութենական եւ կուսակցական գործունէութիւնները Լիբանանի մէջ, Պէյրութ, ուր անդամակցած է Փորթուգալեան ակումբին, եւ եղած է հիմնադիրը Անթիլիասի ՌԱԿ Յովսէփեան ակումբին։  Լոս Անճելըսի մէջ, շարունակած է իր միութենական եւ կուսակցական  աշխատանքները վարելով ատենադպիրի պաշտօններ Գերսամ Ահարոնեան ակումբին եւ ՌԱԿ Արեւմտեան Ամերիկայի Շրջանային Վարչութեանց մէջ, ատենապետի պաշտօն՝ Ռուբէն Հերեան ակումբի, եւ «Նոր Օր» շաբաթաթերթի խմբագիրի պաշտօնը 2011 թուականէն մինչև Մարտ 2016 թուականը:  
Սարգիս Մինասեան Ծնած է Դամասկոս, Սուրիա՝ 1933-ին: Ընտանեօք Լիբանան փոխադրուելով, շրջանաւարտ կը դառնայ ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանէն 1953-ին: Ապա՝ Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն ստանայ Պսակաւոր Արուեստից տիտղոսը Եւրոպայի արդի պատմութեան մէջ:Շուրջ երեսուն տարի եղած է ՀԲԸՄ-ի Լիբանանի վարիչ-տնօրէն, վարելով ՀԲԸՄ-ի գործերը: Պատասխանատու պաշտօններ ստանձնած է մշակութային եւ մասնաւորաբար թատերական կեանքէն ներս: ՀԲԸՄ-ի «Խօսնակ» պաշտօնաթերթի խմբագիր՝ 1964-74:1986-ին կը հաստատուի Լոս Անճելըս, դառնալով «Նոր Օր»ի խմբագիր մինչեւ 1990: Մինասեան կը մնայ գլխաւոր սիւնակագիրներէն մէկը «Նոր Օրի: 1992-էն ի վեր լոյս կ'ընծայէ Չորք-Մարզպանի հայրենակցական միութեան «Տեղեկատուն»:Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմին մասին լոյս ընծայած է «Մայրիներու երկրին աւերակումը» հատորը 2003-ին: Ունի բազմաթիւ թարգմանութիւններ: 13 տարի եղած է հանրային վարժարանի մը գրադարանապետը:Լոս Անճելըսի մէջ կը շարունակէ գործօն իր դերը ՀԲԸՄ-էն եւ Չորք-Մարզպանի (Տէօրթ-Եօլ) հայրենակցական միութենէն ներս, որուն հիմնադիրներէն է եւ ատենապետը՝ 2012-էն ի վեր:
Խաչիկ Ճանոյեան Ծնած է Մուսուլ, Իրաք։ Շատ փոքր տարիքէն կը կորսնցնէ մայրն ու հայրը։ 1956-ին  կը տեղափոխուի Պաղտատ։ 1966-ին կ՚աւարտէ Պաղտատի պետական համալսարանը, վկայուելով լեզուագիտական գոլէճի սպաներէնի բաժինէն։Պաղտատի մէջ եղած է գործօն անդամ ՀԲԸՄ-ի։ 1968-ին անցնելով Պէյրութ հայագիտական ուսումը կը ստանայ Երուանդ Հիւսիսեան հայագիտական հիմնարկէն եւ նոյն տարիներուն կը զբաղի ուսուցչութեամբ։ Նոյն տարին կ՚անդամագրուի ՌԱԿ-ին։ 1972-ին կը վերադառնայ Պաղտատ, որպէս հայերէնի ուսուցիչ։ Յաջորդ տարի կ՚անցնի Արժանթին, ուր կը վարէ ՀԲԸՄ-ի Պուէնոս Այրեսի մասնաճիւղի վարիչ քարտուղարի պաշտօնը եւ միութեան «Լուսաբաց» եռամսեայի խմբագրութիւնը։ Հիմնադիրներէն է Մարի Մանուկեան վարժարանին։1975-էն ի վեր կ՚ապրի եւ կը գործէ Լոս Անճելըսի մէջ։ Եղած է «Նոր Օր»ի վարչական պատասխանատու, խմբագիրի օգնական եւ խմբագրական կազմերու անդամ։ Կ՚աշխատակցի սփիւռքահայ մամուլին։Ճանոյեան շատ գործօն տարր մըն է Լոս Անճելըսի մէջ։  Հիմնադիրներէն է եւ ատենապետը Իրաքահայերու Միութեան։ ՀԲԸՄ-էն, ԹՄՄ-էն եւ ՌԱԿ-էն ներս տարած է եւ կը տանի բազմաբեղուն աշխատանք։35 տարի շարունակ հիմնած եւ ղեկավարած է Հայ Ընտանեկան Շաբաթօրեայ վարժարանը։ Մեծապէս նպաստած է գաղութահայ մշակութային եւ գրական կեանքին, եկեղեցական կեանքին եւ պարգեւատրուած է բազմաթիւ շքանշաններով եւ պատուոյ գիրերով։ Ամուսնացած է, ունի երեք զաւակ եւ հինգ թոռնիկ։
Մինաս Գոճայեան Ծնած է Պէյրութ, 1946-ին։ Յաճախած է ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանը, ապա հետեւած է լեզուի եւ գրականութեան դասընթացքներու Փարիզի մէջ եւ աւարտած՝ Երեւանի Պետական Համալսարանի Բանասիրական ճիւղը, միաժամանակ հետեւելով հնագոյն պատմութեան եւ հնագիտութեան դասընթացքներու։ Դոկտորական աստիճան կը ստանայ 1980-ին։Հայոց լեզու, գրականութիւն, պատմութիւն եւ մշակոյթ դասաւանդած է Կիպրոսի Մելգոնեան Կրթական Հաստատութենէն եւ Լոս Անճելըսի ՀԲԸՄ Մանուկեան-Տեմիրճեան վարժարանէն ներս։ Աշխատակցած է եւ կ՚աշխատակցի սփիւռքահայ մամուլին։ Եղած է «Նոր Օր» շաբաթաթերթի պատասխանատու խմբագիր։ Անգլիատառ AIM-ի հիմնադիր-խմբագիրներէն է եւ ներկայիս մաս կը կազմէ Keghart.com-ի խմբագրութեան եւ պատասխանատու խմբագիրն է Երուսաղէմի «Սիոն» պաշտօնաթերթին։Խմբագրած եւ պարզեցուցած է հայ դասական գրողներու գործեր, նաեւ հեղինակ է հայոց լեզուի եւ պատմութեան դասագիրքերու։ Խմբագիրն է «Պատմութիւն Չորք-Մարզպանի» յուշամատեանին։  
Գէորգ Քէօշկէրեան Ծնած է Երուսաղէմ և վեց տարեկանին ընտանիքին հետ փոխադրուած է Հալէպ։ Ուսման բարձրագոյն վկայականը եղած է Մաքիստրոս Արուեստից Տիտղոս՝ Անգլերէն լեզուի ուսուցման մէջ, Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն։ 1976-ին հաստատուած է Լոս Անճելըս և 1980-ին ամուսնացած է Սիլվա Տագէսեանի հետ ու բախտաւորուած երկու զաւակներով՝ աղջիկ մը և մանչ մը։ 2009-ին հանգստեան կոչուած է 25 տարիներու ծառայութենէ մը ետք՝ Լոս Անճըլոսի դպրոցական միացեալ ցանցին մէջ, ինը տարի որպէս ուսողութեան ուսուցիչ և 16 տարի որպէս փոխ-տնօրէն։ Անդամ է Թէքէեան Մշակութային Միութեան Միացեալ Նահանգներու և Գանատայի Կեդրոնական Վարչութեան։  
Սարգիս Մինասեան Ծնած է Դամասկոս, Սուրիա՝ 1933-ին: Ընտանեօք Լիբանան փոխադրուելով, շրջանաւարտ կը դառնայ ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանէն 1953-ին: Ապա՝ Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն ստանայ Պսակաւոր Արուեստից տիտղոսը Եւրոպայի արդի պատմութեան մէջ:Շուրջ երեսուն տարի եղած է ՀԲԸՄ-ի Լիբանանի վարիչ-տնօրէն, վարելով ՀԲԸՄ-ի գործերը: Պատասխանատու պաշտօններ ստանձնած է մշակութային եւ մասնաւորաբար թատերական կեանքէն ներս: ՀԲԸՄ-ի «Խօսնակ» պաշտօնաթերթի խմբագիր՝ 1964-74:1986-ին կը հաստատուի Լոս Անճելըս, դառնալով «Նոր Օր»ի խմբագիր մինչեւ 1990: Մինասեան կը մնայ գլխաւոր սիւնակագիրներէն մէկը «Նոր Օրի: 1992-էն ի վեր լոյս կ'ընծայէ Չորք-Մարզպանի հայրենակցական միութեան «Տեղեկատուն»:Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմին մասին լոյս ընծայած է «Մայրիներու երկրին աւերակումը» հատորը 2003-ին: Ունի բազմաթիւ թարգմանութիւններ: 13 տարի եղած է հանրային վարժարանի մը գրադարանապետը:Լոս Անճելըսի մէջ կը շարունակէ գործօն իր դերը ՀԲԸՄ-էն եւ Չորք-Մարզպանի (Տէօրթ-Եօլ) հայրենակցական միութենէն ներս, որուն հիմնադիրներէն է եւ ատենապետը՝ 2012-էն ի վեր:
Արա Ահարոնեան Ծնած է Թրիփոլի, Լիբանան։ Նախնական ուսումը ստացած է Պէյրութի ՀԲԸՄ-ի Յովակիմեան-Մանուկեան երկրորդական վարժարանին մէջ։ Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմին հետեւանքով, 1976-ին կը տեղափոխուի Միացեալ Նահանգներ եւ կ՚աւարտէ Քալիֆորնիոյ համալսարանի Էլէքթրոնիք ճարտարագիտութեան բաժինը։ Անդամ է ՌԱԿ-ի եւ երիտասարդական տարիներէն մինչ օրս վարած է եւ կը վարէ պատասխանատու պաշտօններ կուսակցութենէն եւ Թէքէեան Մշակութային Միութենէն ներս։ «Նոր Օր» պաշտօնաթերթի երկարամեայ աշխատակից։Ահարոնեան գործօն տարր մըն է լոսանճելըսահայ կեանքէն ներս, ներկայացնելով ՌԱԿ-ը համագաղութային ծրագիրներու մէջ։ Հեղինակ է Հայաստանի, Արցախի եւ Ռամկավար Ազատական Կուսակցութեան նուիրուած հատորներու։ Ներկայիս կը պաշտօնավարէ ապահովագրական ընկերութեան մը մէջ, որպէս ծրագրող-խորհրդատու։