Հայ
Հայաստան եւ Արցախ
Գրական – Մշակութային Խորէն Պալեանի Ծննդեան 86րդ Տարեդարձի Նուիրուած Երեկոյ
Մարտ 19 , 2020 , 11:27
Գրական – Մշակութային  Խորէն Պալեանի Ծննդեան 86րդ Տարեդարձի Նուիրուած Երեկոյ

Մարտի 10-ին, Երեւանի Լուսինէ Զաքարեանի տուն-թանգարանի յարկին տակ տեղի ունեցաւ հանրայայտ ծանօթ մտաւորական եւ երգիչ Խորէն Պալեանի 86րդ տարեդարձի նշումը: Միջոցառման ներկայ էին  ԼԶ. տուն-թանգարանի հոգաբարձութեան անդամներ՝ փրոֆեսորներ Գուրգէն Մելիքեան, Արծրուն Աւագեան, Սամուէլ Մուրատեան եւ Դոկտ.Երուանդ Տէր Խաչատուրեան ինչպէս նաեւ hոյլ մը արուեստագէտներ, մտաւորականներ եւ արուեստի սիրահարներ: 

Միջոցառումը կազմակերպած էր թանգարանի տնօրէն՝ մտաւորական մասնագէտ փրոֆեսոր Սուսաննա Դաւթեանը: Երեկոյթին ընթացքին ներկաներուն հրամցուեցաւ հիանալի տեսահոլովակ ուր ամփոփուած էին Խորէն Պալեանի եւ Լուսինէ Զաքարեանի կեանքէն պատառիկներ եւ անզուգական զոյգին Հայ դասական երաժշտութիւն եւ հոգեւոր երգի մենակատարումները: Տեղի ունեցան ելոյթներ եւ երաժշտական կատարումներ անդրադառնալով Խորէն Պալեանի գրական եւ արուեստի վաստակին եւ իր ներդրումին Լուսինէ Զաքարեանի արուեստի մշակման եւ զարգացման մէջ:

Երեկոն արձանագրեց բացառիկ յաջողութիւն, ներկաներուն պարգեւելով հոգեկան եւ մտային մեծ  գոհունակութիւն:

Ստորեւ կը ներկայացնենք երեկոյին ներկայ կարգ մը անձնաւորութիւններու սրտաբուխ վկայութիւնները երախտաւոր ամոլին մասին:

 

ՆԵԼԼԻ ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ

Երեւանի Խ․ Աբովեանի անուան հայկական պետական մանկավարժական համալսարանի դասախօս, աստուածաբան

Մեծ հուզմունքով եւ մեծ սպասումով վերջապէս հնարաւորութիւն ունեցայ գտնուելու տաղանդաւոր Լուսինէ Զաքարեան երգչուհու եւ իմ սիրելի դասախօս Խորէն Պալեանի տուն-թանգարանում։

Անչափ յուզիչ է գտնուել մեր քաղաքի ամենակենտրոնում գտնուող նրանց հրաշալի բնակարանում, որտեղ ամեն ինչ յիշեցնում է երկու անմոռանալի մարդկանց մի ողջ կեանքի պատմութիւնը։ Էլ աւելի տպաւորուած եմ տան հոգեւոր եւ դրական ներդաշնակութեամբ, որ պատեց հոգիս։

Շնորհակալութիւնս տուն-թանգարանի տնօրէն, մեր շատ սիրելի տիկին Սուսաննա Դաւթեանին պահելու եւ խնամելու համար այն ամենը, ինչը մեծ երջանկութիւն է պարգեւում այցելուներին։ Ձեզ քաջ առողջութիւն եւ երկար տարիների կեանք ապագայ սերունդներին նրանց ճանաչելի դարձնելու գործում։

*****

ԿԱՐԻՆԷ ԴԻԼԱՆԵԱՆ

Բանասէր, արուեստաբանութեան մագիստրոս, մանկավարժ

 

Երբ ապրում ենք մեծութիւնների կողքին, վայելում նրանց ներկայութիւնն ու շփումը, այդ պահին գուցէ այնքան էլ չենք գիտակցում, թէ ինչ երջանկութիւն է մեզ տրուել։ Միայն յետոյ, երբ ամենակարող ժամանակը հեռացնում է նրանց մեզանից, իրապէս  ենք  հասկանում եւ գնահատում այդ բարեբախտութիւնը։

Տարիներ առաջ, երբ սովորում էի Երեւանի պետական համալսարանի բանասիրական ֆակուլտետում, հնարաւորութիւնն ունեցայ ճանաչել մեծ մտաւորական, երգիչ Խորէն Պալեանին։ Համալսարանում Պալեանը գրաբար էր դասաւանդում։ Խիստ էր, պահանջկոտ, միաժամանակ՝ հոգատար ու համբերատար, ու տրուած կարճ ժամանակահատուածում ջանում էր առաւելագոյնս մեկնաբանել ու սովորեցնել մեզ մեր հնամենի լեզուն՝ գրաբարը՝ իր ողջ ճոխութեամբ, շքեղութեամբ ու նրբութեամբ։

Երգում էր.... ինքնամոռաց, ջերմութեամբ, անբացատրելի հրճուանք էր ապրում շարականներ, տաղեր ու հոգեւոր, տոհմիկ՝ մեզ համար չլսուած երգեր կատարելիս։

            Իհարկէ, նրա մասին  միայն երբեմնի ուսանողներիս թանկ յիշողութիւնները քիչ են՝ գնահատանքի տողեր գրելու համար։

Զարմանալիօրէն քիչ են Խորէն Պալեանից պահպանուած տեսագրութիւններն ու ձայնագրութիւնները, հեռուստառատիօ եթերը հազուադէպ է անդրադառնում  հայ հոգեւոր երաժշտութեան ռահվիրաներին, նրանց կատարումներին։

Այս բացը լրացնելու գեղեցիկ տարբերակ էր մշակել  Լուսինէ Զաքարեանի տուն- թանգարանը։ 20-րդ դարի գրչի տաղանդաւոր վարպետների  գնահատանքի խօսքերը միահիւսել, ստեղծել է պատում-տեսահոլովակ Լուսինէի եւ Խորէնի մասին։ Տիկին Դաւթեանի անձնական պահոցում պահպանուած գրեթէ 30 տարուայ  հարսանեկան տեսանիւթում  հետաքրքիր դրուագ գրաւեց ուշադրութիւնս․ Պալեանը  ներկաներին յորդորում է ազգային պարտք կատարել՝  յոտնկայս մէկ րոպէ լռութեամբ յարգելով Սումկայիթի նահատակների յիշատակը, բոլորովին չստուերելով ուրախութիւնը (քանզի օրը 1988 թուականի ապրիլի 10-ն էր՝ սումկայիթեան ջարդերի քառասունքը)։ Դա Պալեան հայի, քաղաքացու, մտաւորականի ոգեկոչման, հայրենասիրութեան ու հայրենանուիրութեան ճառընտիր խօսքն էր։

Սակայն Խորէն Պալեանը խոնարհումի արժանի առավել կարեւոր առաքելութիւն կատարեց մեր ժողովրդի համար։

Նա բացայայտեց հոգեւոր երաժշտութեան անգերազանցելի թարգմանին՝ Լուսինէ Զաքարեանին, որը եկեղեցու պատերից դուրս բերեց հայ հոգեւոր տոհմիկ երգի գոհարները եւ նուիրեց մեզ։

Յաճախ եմ այցելում թանգարան։ Գնում եմ՝ ինչպէս իմ տուն,  վստահ, որ սպասուած եմ։ Եւ դրա համար, պիտի շնորհակալ լինեմ նախախնամութեանը,  թանգարանի տնօրէն տիկին Սուսաննա Դաւթեանի համակրանքին ու վստահութեանն արժանանալու համար։

 Յուզմունքը, խինդը, բերկրանքը,  համակում են ինձ, քանզի նրա շնորհիւ ես    ճանաչեցի եթերային,  մաքրամաքուր, գեղեցիկ ու անկրկնելի   Լուսինէին, լսեցի նրա չքնաղ  կատարումները, մոգական ձայնը։

Զարմանում եմ, թէ ինչ սիրով, անմնացորդ նուիրումով է տիկին Դաւթեանը պատրաստւում հերթական դասախօսութեանը, պատմում  յուշի պատառիկներ իր մեծ բարեկամ Խորէնից, խօսքի անտեսանելի աղերսներով ունկնդիրներին տանում է հեռաւոր ժամանակներ,  Նարեկացու հանճարի լոյսի ներքոյ բացայայտելով Լուսինէի երեւոյթը եւ հայ մշակոյթի հոգեւոր գանձերը։ 

Փոքրիկ երկսենեականոց բնակարանի անկիւնները ողողւում են խնկաբոյր աղօթքի ելեւէջներով, եւ երբ հնչում են Սիլվա Կապուտիկեանի տողերը ՝ուղղուած չքնաղ Լուսինէին,  խստաբարոյ, պատկառելի ու վսեմ նկարագրի տէր այդ կինը, անզօր է լինում թաքցնել յուզմունքը,  եւ երկար տարիներ իրեն ու այս տաղանդաւոր մարդկանց  միմեանց կապող ամեն բան վեր է ածւում յիշողութեան ու երախտիքի արցունքների.

 

Տէ՛ր, ընդունելի՛ արա մեր զոհը,

Տէ՛ր, քե՜զ է մնում մեր բախտը ու մենք,

Վառե՜լ ենք քո դէմ մեր վերջին մոմը,

Դրանից մաքուր՝ էլ ոչինչ չունենք...

 

Մի բուռ սէր՝ ամեն բառի, հնչիւնի, ասուած խօսքի մէջ։

Թերթում եմ տուն-թանգարանի այցելուների հաշուառման եւ տպաւորութիւնների գրանցման մատեանը եւ կարդում. <<Լուսինէ Զաքարեանի անունը յաւերժացնող այս թանգարանի տնօրէն Սուսաննա Դաւթեանին երախտապարտ ենք ազգովի>> (Հ. Չեքիջեան)։

Շնորհակալութիւն Մայստրօ։

Շնորհակալութիւն Սուսաննա Դաւթեան։

Շնորհակալութիւն, իմ սիրու~ն, սիրու~ն Լուսինէ։

 

*****

ԻՐԵՆ ՅԱԿՈԲԵԱՆ - ՍԱՐԳՍԵԱՆ

Երեւանի Խ․ Աբովեանի անվան հ․2 հիմնական դպրոցի տնօրէն, մանկ․գիտ․ թեկնածու, Պրովիզոր, նկարիչ Լեւոն Սարգսեանի անուան քոլեջի հիմնադիր տնօրէն

2020թ․մարտի 10-ին Լուսինէ Զաքարեանի տուն-թանգարանում էի։ Նշւում էր Խորէն Պալեանի ծնունդը։ Հրաւիրուած էին գրականագէտներ, արւեստի, մշակոյթի գործիչներ, ուսանողներ․․․ Հրաւիրուած էի նաեւ ես։ Ներկաներս սիրով ու գոհունակութեամբ արձագանքեցինք թանգարանի նուիրեալ տնօրէն, փրոֆեսոր Սուսաննա Դաւթեանի բացման խօսքին։ Արտայայտուեցին գրականագէտներ, ընկերներ, ուսանողները երգեցին հոգեւոր երգեր, եւ ուրախանում էի, որ մեր հրաշք երիտասարդները ձգտում են ճանաչել հայ հոգեւոր երգի առաքեալներին։

Դիտեցինք ֆիլմ Լ․ Զաքարեանի եւ Խ․ Պալեանի մասին, ով մանուկ օրերից մասնակցել է եկեղեցական ժամերգութիւններին, տարիների ընթացքում անգիր էր արել շարականները, իսկ յետոյ հոգեւոր ճեմարանում ուսումնասիրել միջնադարեան հոգեւոր երաժշտութիւնը, դարձել հմուտ մասնագէտ։

Ֆիլմը թողեց խոր ազդեցութիւն, ունէր նաեւ ուսուցողական նշանակութիւն։ Եւ անժխտելի է Խորէն Պալեանի դերը Լուսինէ Զաքարեանի երգարուեստում, ով երբեք ուսուցչի կեցուածք չընդունեց․․․ Միջոցառումից յետոյ շրջեցի տուն-թանգարանում։ Ամեն իր ինձ համար թանկ մասունք էր, որին կպել էր Լուսինէ Զաքարեանի հրեշտակային ձեռքը։ Յետոյ սկսեցի ակամայից մտածել․ այստեղ ապրել են ու սիրել, սիրել են ու ապրել։Եւ խորհել են, ստեղծել, ստեղծագործել, երգել․․․ թողնելով արժէքներ սերունդներին, դարերին եւ այնպիսի արժէքներ, որ դրանց հետ ամեն մի համեմատութիւն շատ անգամ ստուեր է գցում համեմատողի վրայ։

Վայելեցինք Լ․ Զաքարեանի մեղմիկ, աղօթքային ձայնը։ Լսում էինք զմայլուած։ Բոլորի հետ ստացայ գերագոյն բաւականութիւն, արուեստի ինքնամոռաց վայելում։                        Շնորհակալ եմ Ռաֆֆի Պալեանին, ում հետ բախտ եմ ունեցել ծանօթանալ ամուսնուս՝ բժիշկ, բանաստեղծ Լեւոն Սարգսեանի յոբելենական երեկոյին, որին հրաւիրուած էր նաեւ Ռաֆֆի Պալեանը։ Նրա մասնակցութիւնը մէկ անգամ եւս փաստեց Ռաֆֆի Պալեանի սէրն ու յարգանքը հայ արուեստի հանդէպ, իսկ երեկոն վարում էր նոյն ինքը՝ Սուսաննա Դաւթեանը, ում կողմից հրաւիրուած էր Ռաֆֆի Պալեանը, ում շնորհիւ էլ հիմնադրուեց Լուսինէ Զաքարեան տուն-թանգարանը, բացելով ճանաչման մի նոր ասպարէզ։ Փառք ու պատիւ իրեն։                                                                                                      Շատ կ՛ուզենայի, որ Ռաֆֆիի նման արւեստը մեծապէս գնահատող մէկը եւս ծնուեր, ով կը ձեռնարկեր հայոց աշխարհի սոխակ Գոհար Գասպարեանի տուն-թանգարանի բացումը։

Այս թանգարանը թող օրինակ ծառայի նաեւ մեր շատ ու շատ մեծերի յիշատակը վառ պահելու եւ մշակոյթի նոր օջախներ բացելու համար։ Շնորհակալ եմ Ռաֆֆիին նաեւ ճիշդ տնօրէն ընտրելու եւ նշանակելու համար, ով ոչ միայն գիտակ է, այլ նաեւ Լուսինէ Զաքարեանի եւ Խորէն Պալեանի ընտանիքի մտերիմ, ջերմ բարեկամն է, ում հարսանիքին երգել են բազում երգեր, երկուսով կատարել պսակի արարողութիւնը։

Ֆիլմում նկատեցի նաեւ, որ Խորէն Պալեանը այդ օրը փայլում էր նաեւ իր հռետորական արւեստով, իսկ որոշ երգերի կատարումները չէի լսել որեւէ այլ տեղ։

            Տնօրէն Սուսաննա Դաւթեանը իր գործունէութեան հենց սկզբից մինչ օրս ձգտում է շարունակել գիտականօրէն արժեւորել Լ․ Զաքարեանի եւ Խ․ Պալեանի առաքելութեան պատմական արժէքը եւ մոռացութեան վիհից հանելով աշխատել ամեն ինչ անել ազգին ու աշխարհին վերստին նուիրաբերել մեր հոյակերտ գանձերը։

             Շնորհակալութիւն Ս․ Դաւթեանին, ով Լուսինէ Զաքարեանի առաջին քայլերը քաջալերող, հայ նշանաւոր արուեստագրեր Հ․ Չեքիջեանի խմբում երգող, նուագակցող, Հ․ Չեքիջեանի մասին հիանալի մենագրութեան գրքի հեղինակն է, ով մօտիկից՝ 1965 թվ․ ճանաչում է Լուսինէ Զաքարեանին եւ Խորէն Պալեանին եւ ով վերին աստիճանի ազգային է եւ ամեն ինչ անում է այս թանգարանի միջոցով էլ ազգայինը փոխանցել մեր սերունդներին։ Նա ունի կազմակերպչական մեծ տաղանդ եւ համոզուած եմ, որ իր ծրագրերով կբացի Լ․ Զաքարեանի եւ Խ․ Պալեանի ճանաչման մի նոր ասպարէզ, թանգարանը ծառայեցնելով նպատակին։

             Հպարտ եմ, որ եղել եմ անկրկնելի երգչուհու եւ Խ․ Պալեանի ժամանակակիցը, որ բախտ եմ ունեցել լսել նրանց երգերը մեծ դահլիճում, Ս․ Էջմիածնում եւ այլուր։

Որպէս մանկավարժ, շատ կարեւորում եմ մեր տեսած տեսահոլովակի միջոցով երիտասարդներին՝ ուսանող թէ աշակերտ, հոգեւոր հայ երգը ներկայացնելը։

          Յարգանք ու երախտագիտութիւն Ռաֆֆի Պալեանին, թանգարանի տնօրէն Ս․ Դաւթեանին, Մարիամ Թոփակեանին։

           Այս ամենի հետ մէկտեղ չմոռանանք, որ անելիքներ շատ կան՝ սփիւռքում եւս այս զոյգի առաքելութիւնը նման կերպ լուսաբանելու համար։

 

Լրահոս - 04 Ապրիլ 2020
Սիւնակագիրներ
Հրաչ Սեփեթճեան Ծնած է 1969-ին, Պէյրութ, Լիբանան։Կիպրոսի ՀԲԸՄ Մելգոնեան Կրթական Հաստատութիւնը աւարտած է 1987-ին։Երեւանի Պետական Համալսարանի Հայկական Բանասիրական բաժանմունքէն շրջանաւարտ ՝1994-ին։1980-ական թուականներէն կ՚աշխատակցի «Զարթօնք»ին եւ ապա՝ «Նոր Օր»ին։1994-2000 օգնական խմբագիր «Զարթօնք»ի։1993-էն ի վեր հայոց լեզուի, գրականութեան, պատմութեան եւ մշակոյթի ուսուցիչ Լիբանանի եւ Լոս Անճելըսի մէջ։Լիբանանի եւ Լոս Անճելըսի մէջ եղած է եւ է գործօն անդամ ՀԲԸՄ-ի, ԹՄՄ-ի եւ ՌԱԿ-ի շրջանակներէն ներս, վարելով զանազան պաշտօններ։Ներկայիս՝ ՀԲԸՄ Մանուկեան-Տէմիրճեան վարժարանի Հայերէնի Բաժանմունքի վարիչ։ «Նոր Օր»ի խմբագիր՝ Մարտ 2016-էն։  
Վաչէ Սեմերճեան Ծնած է 1938-ին, Պէյրութ, Լիբանան։ Շրջանաւարտ ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանէն եւ Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն՝ որպէս քիմիագէտ։ Շրջան մը եղած է ուսուցիչ Կիպրոսի Մելգոնեան Կրթական Հաստատութենէն ներս։ Ապա, վկայուելով որպէս կաշուեմշակութեան վարպետ, տասը տարի  կը գործուղղուի Եթովպիա եւ Աֆղանիստան։ 1976-ին կը հաստատուի Միացեալ Նահանգներու արեւմտեան ափ, գործօն անդամ դառնալով ԹՄՄ-ի եւ ՌԱԿ-ի։ Կաշուեմշակութեամբ աշխատելէ ետք, կը հրաւիրուի Հոլիվուտի ԹՄՄ Արշակ Տիգրանեան վարժարան, դասաւանդելու համար հայագիտական նիւթեր։ Հանգստեան կը կոչուի 2009 թուականին։1956-էն ի վեր կ՚աշխատակցի ռամկավար ազատական մամուլին։ 1977-էն առ այսօր ծաւալուն գործունէութիւն ունեցած է «Նոր Օր»էն ներս որպէս խորհրդական եւ ղեկավար։  Վեց տարի եղած է պատասխանատու խմբագիրը «Նոր Օր» շաբաթաթերթին։Վաչէ Սեմերճեան հեղինակ է չորս հատորներու. «Ապրուած սփիւռքը», «Յիշատակելի դիմաքանդակներ», եւ «Լուսարձակին տակ» Ա. Եւ Բ. հատորներ։ 
Յակոբ Մարտիրոսեան   Ծնած է Սուրիոյ Արաբ-բունար գիւղաքաղաքը 1943 թուականին։ 1949-ին Հալէպ փոխադրուած է ուր յաճախած է տեղւոյն Կրթասիրաց վարժարանը, ապա Հայկական Բարեգործական Ընդհանուր Միութեան, Լազար Նաճարեան-Գալուստ Կիւլպէնկեան երկրորդական վարժարանը, եւ վկայուած 1964-ին։ Նոյն տարին, քաղաքական աննպաստ պայմաններու հետեւանքով ընտանեօք վերադարձած են Լիբանան, Պէյրութ, ուր շարունակած է իր ուսումը, հաշուապահութեան եւ տնտեսագիտութեան մարզերուն մէջ։ Ապա լծուած աշխատանքի զանազան հաստատութիւններու մէջ, ինչպէս Ապրոյեան հաստատութիւն եւ Պանք Ալ Արապի, վարելով բաժնի տնօրէնութեան պաշտօններ։ 1976-ին հաստատուած է Լոս Անճելըս, Միացեալ նահանգներ, ուր շարունակած է աշխատիլ արհեստավարժ  ինքնաշարժի ընկերութիւններու եւ հաստատութիւններու մէջ, ուսումը շարունակելով եւ մասնագիտանալով այդ ճիւղին մէջ։Հանգստեան կոչուած է 2012 թուականին։ Յակոբ Մարտիրոսեան անդամակցած է Ռամկավար Ազատական Կուսակցութեան, ՀԲԸՄ-ին եւ Թէքեան Մշակութային Միութեան, 1958 թուականէն սկսեալ, Հալէպի մէջ, Սուրիա։ Ան շարունակած է իր միութենական եւ կուսակցական գործունէութիւնները Լիբանանի մէջ, Պէյրութ, ուր անդամակցած է Փորթուգալեան ակումբին, եւ եղած է հիմնադիրը Անթիլիասի ՌԱԿ Յովսէփեան ակումբին։  Լոս Անճելըսի մէջ, շարունակած է իր միութենական եւ կուսակցական  աշխատանքները վարելով ատենադպիրի պաշտօններ Գերսամ Ահարոնեան ակումբին եւ ՌԱԿ Արեւմտեան Ամերիկայի Շրջանային Վարչութեանց մէջ, ատենապետի պաշտօն՝ Ռուբէն Հերեան ակումբի, եւ «Նոր Օր» շաբաթաթերթի խմբագիրի պաշտօնը 2011 թուականէն մինչև Մարտ 2016 թուականը:  
Սարգիս Մինասեան Ծնած է Դամասկոս, Սուրիա՝ 1933-ին: Ընտանեօք Լիբանան փոխադրուելով, շրջանաւարտ կը դառնայ ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանէն 1953-ին: Ապա՝ Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն ստանայ Պսակաւոր Արուեստից տիտղոսը Եւրոպայի արդի պատմութեան մէջ:Շուրջ երեսուն տարի եղած է ՀԲԸՄ-ի Լիբանանի վարիչ-տնօրէն, վարելով ՀԲԸՄ-ի գործերը: Պատասխանատու պաշտօններ ստանձնած է մշակութային եւ մասնաւորաբար թատերական կեանքէն ներս: ՀԲԸՄ-ի «Խօսնակ» պաշտօնաթերթի խմբագիր՝ 1964-74:1986-ին կը հաստատուի Լոս Անճելըս, դառնալով «Նոր Օր»ի խմբագիր մինչեւ 1990: Մինասեան կը մնայ գլխաւոր սիւնակագիրներէն մէկը «Նոր Օրի: 1992-էն ի վեր լոյս կ'ընծայէ Չորք-Մարզպանի հայրենակցական միութեան «Տեղեկատուն»:Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմին մասին լոյս ընծայած է «Մայրիներու երկրին աւերակումը» հատորը 2003-ին: Ունի բազմաթիւ թարգմանութիւններ: 13 տարի եղած է հանրային վարժարանի մը գրադարանապետը:Լոս Անճելըսի մէջ կը շարունակէ գործօն իր դերը ՀԲԸՄ-էն եւ Չորք-Մարզպանի (Տէօրթ-Եօլ) հայրենակցական միութենէն ներս, որուն հիմնադիրներէն է եւ ատենապետը՝ 2012-էն ի վեր:
Խաչիկ Ճանոյեան Ծնած է Մուսուլ, Իրաք։ Շատ փոքր տարիքէն կը կորսնցնէ մայրն ու հայրը։ 1956-ին  կը տեղափոխուի Պաղտատ։ 1966-ին կ՚աւարտէ Պաղտատի պետական համալսարանը, վկայուելով լեզուագիտական գոլէճի սպաներէնի բաժինէն։Պաղտատի մէջ եղած է գործօն անդամ ՀԲԸՄ-ի։ 1968-ին անցնելով Պէյրութ հայագիտական ուսումը կը ստանայ Երուանդ Հիւսիսեան հայագիտական հիմնարկէն եւ նոյն տարիներուն կը զբաղի ուսուցչութեամբ։ Նոյն տարին կ՚անդամագրուի ՌԱԿ-ին։ 1972-ին կը վերադառնայ Պաղտատ, որպէս հայերէնի ուսուցիչ։ Յաջորդ տարի կ՚անցնի Արժանթին, ուր կը վարէ ՀԲԸՄ-ի Պուէնոս Այրեսի մասնաճիւղի վարիչ քարտուղարի պաշտօնը եւ միութեան «Լուսաբաց» եռամսեայի խմբագրութիւնը։ Հիմնադիրներէն է Մարի Մանուկեան վարժարանին։1975-էն ի վեր կ՚ապրի եւ կը գործէ Լոս Անճելըսի մէջ։ Եղած է «Նոր Օր»ի վարչական պատասխանատու, խմբագիրի օգնական եւ խմբագրական կազմերու անդամ։ Կ՚աշխատակցի սփիւռքահայ մամուլին։Ճանոյեան շատ գործօն տարր մըն է Լոս Անճելըսի մէջ։  Հիմնադիրներէն է եւ ատենապետը Իրաքահայերու Միութեան։ ՀԲԸՄ-էն, ԹՄՄ-էն եւ ՌԱԿ-էն ներս տարած է եւ կը տանի բազմաբեղուն աշխատանք։35 տարի շարունակ հիմնած եւ ղեկավարած է Հայ Ընտանեկան Շաբաթօրեայ վարժարանը։ Մեծապէս նպաստած է գաղութահայ մշակութային եւ գրական կեանքին, եկեղեցական կեանքին եւ պարգեւատրուած է բազմաթիւ շքանշաններով եւ պատուոյ գիրերով։ Ամուսնացած է, ունի երեք զաւակ եւ հինգ թոռնիկ։
Մինաս Գոճայեան Ծնած է Պէյրութ, 1946-ին։ Յաճախած է ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանը, ապա հետեւած է լեզուի եւ գրականութեան դասընթացքներու Փարիզի մէջ եւ աւարտած՝ Երեւանի Պետական Համալսարանի Բանասիրական ճիւղը, միաժամանակ հետեւելով հնագոյն պատմութեան եւ հնագիտութեան դասընթացքներու։ Դոկտորական աստիճան կը ստանայ 1980-ին։Հայոց լեզու, գրականութիւն, պատմութիւն եւ մշակոյթ դասաւանդած է Կիպրոսի Մելգոնեան Կրթական Հաստատութենէն եւ Լոս Անճելըսի ՀԲԸՄ Մանուկեան-Տեմիրճեան վարժարանէն ներս։ Աշխատակցած է եւ կ՚աշխատակցի սփիւռքահայ մամուլին։ Եղած է «Նոր Օր» շաբաթաթերթի պատասխանատու խմբագիր։ Անգլիատառ AIM-ի հիմնադիր-խմբագիրներէն է եւ ներկայիս մաս կը կազմէ Keghart.com-ի խմբագրութեան եւ պատասխանատու խմբագիրն է Երուսաղէմի «Սիոն» պաշտօնաթերթին։Խմբագրած եւ պարզեցուցած է հայ դասական գրողներու գործեր, նաեւ հեղինակ է հայոց լեզուի եւ պատմութեան դասագիրքերու։ Խմբագիրն է «Պատմութիւն Չորք-Մարզպանի» յուշամատեանին։  
Գէորգ Քէօշկէրեան Ծնած է Երուսաղէմ և վեց տարեկանին ընտանիքին հետ փոխադրուած է Հալէպ։ Ուսման բարձրագոյն վկայականը եղած է Մաքիստրոս Արուեստից Տիտղոս՝ Անգլերէն լեզուի ուսուցման մէջ, Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն։ 1976-ին հաստատուած է Լոս Անճելըս և 1980-ին ամուսնացած է Սիլվա Տագէսեանի հետ ու բախտաւորուած երկու զաւակներով՝ աղջիկ մը և մանչ մը։ 2009-ին հանգստեան կոչուած է 25 տարիներու ծառայութենէ մը ետք՝ Լոս Անճըլոսի դպրոցական միացեալ ցանցին մէջ, ինը տարի որպէս ուսողութեան ուսուցիչ և 16 տարի որպէս փոխ-տնօրէն։ Անդամ է Թէքէեան Մշակութային Միութեան Միացեալ Նահանգներու և Գանատայի Կեդրոնական Վարչութեան։  
Սարգիս Մինասեան Ծնած է Դամասկոս, Սուրիա՝ 1933-ին: Ընտանեօք Լիբանան փոխադրուելով, շրջանաւարտ կը դառնայ ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանէն 1953-ին: Ապա՝ Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն ստանայ Պսակաւոր Արուեստից տիտղոսը Եւրոպայի արդի պատմութեան մէջ:Շուրջ երեսուն տարի եղած է ՀԲԸՄ-ի Լիբանանի վարիչ-տնօրէն, վարելով ՀԲԸՄ-ի գործերը: Պատասխանատու պաշտօններ ստանձնած է մշակութային եւ մասնաւորաբար թատերական կեանքէն ներս: ՀԲԸՄ-ի «Խօսնակ» պաշտօնաթերթի խմբագիր՝ 1964-74:1986-ին կը հաստատուի Լոս Անճելըս, դառնալով «Նոր Օր»ի խմբագիր մինչեւ 1990: Մինասեան կը մնայ գլխաւոր սիւնակագիրներէն մէկը «Նոր Օրի: 1992-էն ի վեր լոյս կ'ընծայէ Չորք-Մարզպանի հայրենակցական միութեան «Տեղեկատուն»:Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմին մասին լոյս ընծայած է «Մայրիներու երկրին աւերակումը» հատորը 2003-ին: Ունի բազմաթիւ թարգմանութիւններ: 13 տարի եղած է հանրային վարժարանի մը գրադարանապետը:Լոս Անճելըսի մէջ կը շարունակէ գործօն իր դերը ՀԲԸՄ-էն եւ Չորք-Մարզպանի (Տէօրթ-Եօլ) հայրենակցական միութենէն ներս, որուն հիմնադիրներէն է եւ ատենապետը՝ 2012-էն ի վեր:
Արա Ահարոնեան Ծնած է Թրիփոլի, Լիբանան։ Նախնական ուսումը ստացած է Պէյրութի ՀԲԸՄ-ի Յովակիմեան-Մանուկեան երկրորդական վարժարանին մէջ։ Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմին հետեւանքով, 1976-ին կը տեղափոխուի Միացեալ Նահանգներ եւ կ՚աւարտէ Քալիֆորնիոյ համալսարանի Էլէքթրոնիք ճարտարագիտութեան բաժինը։ Անդամ է ՌԱԿ-ի եւ երիտասարդական տարիներէն մինչ օրս վարած է եւ կը վարէ պատասխանատու պաշտօններ կուսակցութենէն եւ Թէքէեան Մշակութային Միութենէն ներս։ «Նոր Օր» պաշտօնաթերթի երկարամեայ աշխատակից։Ահարոնեան գործօն տարր մըն է լոսանճելըսահայ կեանքէն ներս, ներկայացնելով ՌԱԿ-ը համագաղութային ծրագիրներու մէջ։ Հեղինակ է Հայաստանի, Արցախի եւ Ռամկավար Ազատական Կուսակցութեան նուիրուած հատորներու։ Ներկայիս կը պաշտօնավարէ ապահովագրական ընկերութեան մը մէջ, որպէս ծրագրող-խորհրդատու։