Հայ
ՌԱԿ
Մեր Գաղափարն Ու Գործը. Անդրադարձ «Նոր Օր»ի Անցեալէն Խմբագրականներու Շարք «Նոր Օր»ի 23 Հոկտ. 1951 – 15 Յունուար 1952
Յունուար 24 , 2020 , 00:41
Մեր Գաղափարն Ու Գործը. Անդրադարձ «Նոր Օր»ի Անցեալէն  Խմբագրականներու Շարք «Նոր Օր»ի  23 Հոկտ. 1951 – 15 Յունուար 1952

Գ.- ՎԵՐԱԿԱԶՄԵԱԼ ՀՆՉԱԿԵԱՆ ԿՈՒՍԱԿՑՈՒՒԹԻՒՆ

            Հայ յեղափոխութիւնը զուտ ազգային եւ ազատագրական նպատակին ուղղելու ձգտումն էր, որ ծնաւ Վերակազմեալ Հնչակեան շարժումը 1896-ին: Անոր ղեկավարները կը հանդիսանային արեւմտահայ ականաւոր յեղափոխականներ ու հանրային առաջնորդներ,- Միհրան Տամատեան ու Մխօ Շահէն, Արփիար Արփիարեան, Գարեգին Չիթճեան, Միհրան Սվազլը, Սուրէն Սուրէնեան, Լեւոն Մկրտիչեան եւ անոնց գաղափարները: Հնչակեան կուսակցութեան այդ բաժանումը 55 տարիներ առաջ՝ դժբախտ, նոյնիսկ աղէտալի հետեւանքներ ունեցաւ արեւմտահայութեան մարտական պայքարներուն ու քաղաքական կեդրոնացեալ գործունէութեան համար: Եւ տակաւին մինչեւ այսօր, երբ պառակտումին պատճառները սրբուեր ու անհետացեր են հայ կեանքէն՝ Ռամկ. Ազատական ու Հնչական քոյր կազմակերպութիւնները դեռ կը դժուարանան սերտօրէն համերաշխ գործակցութիւն մը մարմնացնել, նոյն հիմնական, նոյն հասարակաց նպատակներու հետապնդումին համար, որոնք կ'ընդգրկեն Սովետահայ պետութեան զօրացումը, Հայաստանի բարգաւաճումն ու ընդարձակումը, հայ ժողովուրդի ապահովութիւնն ու ազգահաւաքումը մայր երկրին մէջ, գաղութահայոց ազգային-մշակութային ինքնապահպանումը եւ դիմագրաւումը արտաքին ու ներքին թշնամիներու դաւերուն ու յարձակումներուն:

            Վերակազմեալ Հնչակեան վարիչները ծներ ու մեծցեր էին հայկական գաւառներուն մէջ. անոնք տասնամեակներով ապրեր, պայքարեր, մարտնչեր էին թուրք ու քիւրտ պետերու, զինուորներու եւ ամբոխին հետ ու խորապէս կը ճանչնային անոնց յափշտակիչ ու ջարդարար բնազդներն ու ծրագիրները: Եւ Նազարբէկի գլխաւորած հատուածին հետ անոնց հակամարտութիւնը կը ներշնչուէր իրենց այդ փորձառական գիտակցութենէն: Ընկերավարութեան սկզբունքներուն ընկերային ու բարեշրջական էութիւնը չէր որ կ'ուրանային կամ կը մերժէին անոնք. այլ  կը յայտարարէին, թէ այդ վարդապետութիւնը անըմբռնելի ու անգործադրելի էր Օսմանեան Կայսրութեան բնակչութեան կողմէ եւ անոր անմիջական հետապնդումը վճռականօրէն պիտի տկարացնէր հայ յեղափոխութեան կազմակերպումը, անոր ղեկավարները հատուածական նախասիրութեանց ու բախումներու մղելով, որոնք հայկական արդէն սահմանափակ ու թանկագին ուժերու վատնումին պիտի յանգէին:

            Առարկայական, աննախապաշար վերագնահատում մը՝ ամբողջովին պիտի արդարացնէր ու հաստատէր Վերակազմեալ Հնչակեան շարժումին պարագլուխներուն տեսակէտները: Անոնց ցուցաբերած իրատեսութեան ու իմաստութեան արժանիքը աւելի կը շեշտուի, որովհետեւ այդ համոզումները կը պարզուէին նախատեսուած դէպքերէն առաջ, եւ ոչ թէ յետադարձ ակնարկի նպաստով: ճիշտ է, Փարամազի համբաւաւոր ճառը, վսեմ զգացումներու յանդուգն ու սրտայոյզ վաւերաթուղթ մըն է: Բայց, պատմութիւնն եղերական խուժդուժութեամբ վաւերացուց Վերակազմեալ Հնչակեան պատճառաբանութիւնը եւ այսօր՝ 55 տարիներ վերջ, հայկական արիւնազանգ ջարդերէն, արեւմտաՀայաստանի հիմնայատակ կործանումէն ու ամայացումէն, Ռուսական մեծ յեղափոխութենէն ու Քէմալական «տեմոկրատիկ» յեղաշրջումէն յետոյ՝ դեռ Թուրքական կը մնայ ամենէն դաժան բռնակալութուններէն մէկը, ուր ընկերվարական գաղափարը մահացու թոյն իբր՝ կը հալածուի եւ որուն միակ արտայայտիչը՝ բանաստեղծ Նազըմ Հիքմէթ՝ աքսորական մըն է իր երկրէն:

            Հիմնականապէս տարբեր էին պայմանները Ռուսաստանի մէջ: Հոն, արեւելահայ կարգ մը հասարակական գործիչներ,- ինչպէս Շահումեան, Սբէնտարեան, Միասնիկեան, Միկոյեան, Տէրեան եւ ուրիշներ՝ փարեր էին արմատական սկզբունքներու ու գործունէութեան: Բայց անոնք՝ հայկական կազմակերպութեան մը միջոցաւ չէր, որ ընկերվարութիւն կը քարոզէին ռուս անգրագէտ զանգուածներուն, այլ որպէս առաջաւոր մտաւորականներ կը գործակցէին: Ռուս Բանուորական կուսակցութեան յեղափոխական պայքարին: Այդ ընդվզումի շարժումը կը ներշնչուէր ազատութեան ախոյեան հանճարեղ գրագէտներու սերմանած իտէալներէն ու կը սնէր գիտակից աշխատաւորութեան մը Ֆիզիքական ու գաղափարական զօրութենէն: Մինչ Թուրքիոյ մէջ ամբողջապէս կը բացակայէին այդ բախտորոշ հիմունքները:

            Քաղաքական իրատեսութեան այս առաքինութեան հետ՝ Վերակազմեալ Հնչակեան կուսակցութիւնը կը միացնէր գործելակերպի պայթուցիկ խիզախութիւն մը եւ մարտականութեան աննուաճելի ոգի մը: Անոնք ալ, Արմենականներու նման՝ հայ յեղափոխութիւնը կը դաւանէին որպէս ազգային ազատագրական շարժում մը, զոր անհրաժեշտ էր ծրագրել, մշակել ու հասցնել ռազմական պատրաստութեան մակարդակի մը, ուր ընդհանուր ապստամբութիւն մը պիտի կրնար պաշտպաներ հայ ժողովուրդին գոյութիւնը, անոր ազատութիւնը շահելու զուգընթաց: Մասնակի, ցուցարարական դէպքերը վնասակար ու աղէտալի համարելով՝ անոնք նուիրուեր էին հեռահաս, տեսլապաշտական ծրագրի մը իրականացման, որ կ'ընդգրկէր նաեւ կիլիկիոյ ազատագրումը:

            Ինքնապաշտպանութեան հերոսական կռիւները, Տէօրթ Եոլէն մինչեւ Արարա ու Կիլիկիա՝ ապացուցաներ էին թէ վերակազմեալներ, մարտական աւանդութեամբ ու իրագործումներով՝ կը հաւասարէին իրենց առաջնորդած առաքելութեան: Եւ  անոնց վարած ազգային-քաղաքական գաղափարախօսութիւնը, իր հատու, տրամաբանական ու վարակիչ ուժգնութեամբ՝ զանոնք արժանի ու ընդունակ կը դարձնէր այդպիսի յանդուգն տեսիլքի մը հետապնդումին: Եւ եթէ Կիլիկիան հայկական Հայկական ազատ Հայրենիք մը դարձնելու նպատակը չիրագործուեցաւ, հակառակ Տամատեանի, Չանգալեանի ու անոնց անձնուէր գործակիցներու պայքարներուն ու զոհողութեանց՝ միա'կ պատճառը, անոնց կողմէ որեւէ սայթաքումէ չէր գար, այլ այն իրողութենէն՝ որ Կիլիկիոյ մօտ չկա'ր Ռուս բարեկամ ժողովուրդին նման փրկարար ազդեցութիւն մը:

 

Միհրան Տամատեան

            Յեղափոխական-ազատագրական իրենց ծրագրին մարմնացումը հետապնդելու եռանդն ու նախաձայուզութիւնը՝ երբեմն բուռն արարքներու մղեց Վերակազմեալ Հնչակեան ղեկավարներէն ոմանց: Եւ առաջացան ներքին տարակարծութիւններ ու բաժանումներ, ոչ թէ նշանակէտի՝ այլ անոր դիմելու կերպերուն շուրջ: Բայց ուղիներու միջեւ լայնցած անջրպետը սեղմուեցաւ հետզհետէ ու միախառնուեցաւ օր մը, Ռամկ. Ազատ. Կուսակցութեան մէջ: Քառորդ դարու իր անջատ գոյութեան ընթացքին՝ Վերակազմեալ Հնչակեան հոսանքը՝ թրքական բռնութեան դէմ ըմբոստութեան մարտնշունչ ու աննուաճելի ոգիի մը, քաղաքական յանդուգն իրատեսութեան մը եւ ընկերային ազատական սկզբունքներու թանկագին յատկութիւնները կը բերէր Ռամկ. Ազատ. Կուսակցութեան, երբ կը ձուլուէր անոր մէջ 1921-ին իրագործուած միութեամբ:

 

Դէպի Հարիւրամեակ (ՌԱԿի Հիմնադրութիւն 1921 – 2021)

Վերակազմեալ Հնչակեան հոսանքը՝ թրքական բռնութեան դէմ ըմբոստութեան մարտնշունչ ու աննուաճելի ոգիի մը, քաղաքական յանդուգն իրատեսութիւն մը եւ ընկերային ազատական սկզբունքներու թանկագին յատկութիւնները կը բերէր Ռամկ. Ազատ. Կուսակցութեան, երբ կը ձուլուէր անոր մէջ 1921-ին իրագործուած միութեամբ:

 

 

Լրահոս - 29 Փետրուար 2020
Սիւնակագիրներ
Հրաչ Սեփեթճեան Ծնած է 1969-ին, Պէյրութ, Լիբանան։Կիպրոսի ՀԲԸՄ Մելգոնեան Կրթական Հաստատութիւնը աւարտած է 1987-ին։Երեւանի Պետական Համալսարանի Հայկական Բանասիրական բաժանմունքէն շրջանաւարտ ՝1994-ին։1980-ական թուականներէն կ՚աշխատակցի «Զարթօնք»ին եւ ապա՝ «Նոր Օր»ին։1994-2000 օգնական խմբագիր «Զարթօնք»ի։1993-էն ի վեր հայոց լեզուի, գրականութեան, պատմութեան եւ մշակոյթի ուսուցիչ Լիբանանի եւ Լոս Անճելըսի մէջ։Լիբանանի եւ Լոս Անճելըսի մէջ եղած է եւ է գործօն անդամ ՀԲԸՄ-ի, ԹՄՄ-ի եւ ՌԱԿ-ի շրջանակներէն ներս, վարելով զանազան պաշտօններ։Ներկայիս՝ ՀԲԸՄ Մանուկեան-Տէմիրճեան վարժարանի Հայերէնի Բաժանմունքի վարիչ։ «Նոր Օր»ի խմբագիր՝ Մարտ 2016-էն։  
Վաչէ Սեմերճեան Ծնած է 1938-ին, Պէյրութ, Լիբանան։ Շրջանաւարտ ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանէն եւ Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն՝ որպէս քիմիագէտ։ Շրջան մը եղած է ուսուցիչ Կիպրոսի Մելգոնեան Կրթական Հաստատութենէն ներս։ Ապա, վկայուելով որպէս կաշուեմշակութեան վարպետ, տասը տարի  կը գործուղղուի Եթովպիա եւ Աֆղանիստան։ 1976-ին կը հաստատուի Միացեալ Նահանգներու արեւմտեան ափ, գործօն անդամ դառնալով ԹՄՄ-ի եւ ՌԱԿ-ի։ Կաշուեմշակութեամբ աշխատելէ ետք, կը հրաւիրուի Հոլիվուտի ԹՄՄ Արշակ Տիգրանեան վարժարան, դասաւանդելու համար հայագիտական նիւթեր։ Հանգստեան կը կոչուի 2009 թուականին։1956-էն ի վեր կ՚աշխատակցի ռամկավար ազատական մամուլին։ 1977-էն առ այսօր ծաւալուն գործունէութիւն ունեցած է «Նոր Օր»էն ներս որպէս խորհրդական եւ ղեկավար։  Վեց տարի եղած է պատասխանատու խմբագիրը «Նոր Օր» շաբաթաթերթին։Վաչէ Սեմերճեան հեղինակ է չորս հատորներու. «Ապրուած սփիւռքը», «Յիշատակելի դիմաքանդակներ», եւ «Լուսարձակին տակ» Ա. Եւ Բ. հատորներ։ 
Յակոբ Մարտիրոսեան   Ծնած է Սուրիոյ Արաբ-բունար գիւղաքաղաքը 1943 թուականին։ 1949-ին Հալէպ փոխադրուած է ուր յաճախած է տեղւոյն Կրթասիրաց վարժարանը, ապա Հայկական Բարեգործական Ընդհանուր Միութեան, Լազար Նաճարեան-Գալուստ Կիւլպէնկեան երկրորդական վարժարանը, եւ վկայուած 1964-ին։ Նոյն տարին, քաղաքական աննպաստ պայմաններու հետեւանքով ընտանեօք վերադարձած են Լիբանան, Պէյրութ, ուր շարունակած է իր ուսումը, հաշուապահութեան եւ տնտեսագիտութեան մարզերուն մէջ։ Ապա լծուած աշխատանքի զանազան հաստատութիւններու մէջ, ինչպէս Ապրոյեան հաստատութիւն եւ Պանք Ալ Արապի, վարելով բաժնի տնօրէնութեան պաշտօններ։ 1976-ին հաստատուած է Լոս Անճելըս, Միացեալ նահանգներ, ուր շարունակած է աշխատիլ արհեստավարժ  ինքնաշարժի ընկերութիւններու եւ հաստատութիւններու մէջ, ուսումը շարունակելով եւ մասնագիտանալով այդ ճիւղին մէջ։Հանգստեան կոչուած է 2012 թուականին։ Յակոբ Մարտիրոսեան անդամակցած է Ռամկավար Ազատական Կուսակցութեան, ՀԲԸՄ-ին եւ Թէքեան Մշակութային Միութեան, 1958 թուականէն սկսեալ, Հալէպի մէջ, Սուրիա։ Ան շարունակած է իր միութենական եւ կուսակցական գործունէութիւնները Լիբանանի մէջ, Պէյրութ, ուր անդամակցած է Փորթուգալեան ակումբին, եւ եղած է հիմնադիրը Անթիլիասի ՌԱԿ Յովսէփեան ակումբին։  Լոս Անճելըսի մէջ, շարունակած է իր միութենական եւ կուսակցական  աշխատանքները վարելով ատենադպիրի պաշտօններ Գերսամ Ահարոնեան ակումբին եւ ՌԱԿ Արեւմտեան Ամերիկայի Շրջանային Վարչութեանց մէջ, ատենապետի պաշտօն՝ Ռուբէն Հերեան ակումբի, եւ «Նոր Օր» շաբաթաթերթի խմբագիրի պաշտօնը 2011 թուականէն մինչև Մարտ 2016 թուականը:  
Սարգիս Մինասեան Ծնած է Դամասկոս, Սուրիա՝ 1933-ին: Ընտանեօք Լիբանան փոխադրուելով, շրջանաւարտ կը դառնայ ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանէն 1953-ին: Ապա՝ Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն ստանայ Պսակաւոր Արուեստից տիտղոսը Եւրոպայի արդի պատմութեան մէջ:Շուրջ երեսուն տարի եղած է ՀԲԸՄ-ի Լիբանանի վարիչ-տնօրէն, վարելով ՀԲԸՄ-ի գործերը: Պատասխանատու պաշտօններ ստանձնած է մշակութային եւ մասնաւորաբար թատերական կեանքէն ներս: ՀԲԸՄ-ի «Խօսնակ» պաշտօնաթերթի խմբագիր՝ 1964-74:1986-ին կը հաստատուի Լոս Անճելըս, դառնալով «Նոր Օր»ի խմբագիր մինչեւ 1990: Մինասեան կը մնայ գլխաւոր սիւնակագիրներէն մէկը «Նոր Օրի: 1992-էն ի վեր լոյս կ'ընծայէ Չորք-Մարզպանի հայրենակցական միութեան «Տեղեկատուն»:Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմին մասին լոյս ընծայած է «Մայրիներու երկրին աւերակումը» հատորը 2003-ին: Ունի բազմաթիւ թարգմանութիւններ: 13 տարի եղած է հանրային վարժարանի մը գրադարանապետը:Լոս Անճելըսի մէջ կը շարունակէ գործօն իր դերը ՀԲԸՄ-էն եւ Չորք-Մարզպանի (Տէօրթ-Եօլ) հայրենակցական միութենէն ներս, որուն հիմնադիրներէն է եւ ատենապետը՝ 2012-էն ի վեր:
Խաչիկ Ճանոյեան Ծնած է Մուսուլ, Իրաք։ Շատ փոքր տարիքէն կը կորսնցնէ մայրն ու հայրը։ 1956-ին  կը տեղափոխուի Պաղտատ։ 1966-ին կ՚աւարտէ Պաղտատի պետական համալսարանը, վկայուելով լեզուագիտական գոլէճի սպաներէնի բաժինէն։Պաղտատի մէջ եղած է գործօն անդամ ՀԲԸՄ-ի։ 1968-ին անցնելով Պէյրութ հայագիտական ուսումը կը ստանայ Երուանդ Հիւսիսեան հայագիտական հիմնարկէն եւ նոյն տարիներուն կը զբաղի ուսուցչութեամբ։ Նոյն տարին կ՚անդամագրուի ՌԱԿ-ին։ 1972-ին կը վերադառնայ Պաղտատ, որպէս հայերէնի ուսուցիչ։ Յաջորդ տարի կ՚անցնի Արժանթին, ուր կը վարէ ՀԲԸՄ-ի Պուէնոս Այրեսի մասնաճիւղի վարիչ քարտուղարի պաշտօնը եւ միութեան «Լուսաբաց» եռամսեայի խմբագրութիւնը։ Հիմնադիրներէն է Մարի Մանուկեան վարժարանին։1975-էն ի վեր կ՚ապրի եւ կը գործէ Լոս Անճելըսի մէջ։ Եղած է «Նոր Օր»ի վարչական պատասխանատու, խմբագիրի օգնական եւ խմբագրական կազմերու անդամ։ Կ՚աշխատակցի սփիւռքահայ մամուլին։Ճանոյեան շատ գործօն տարր մըն է Լոս Անճելըսի մէջ։  Հիմնադիրներէն է եւ ատենապետը Իրաքահայերու Միութեան։ ՀԲԸՄ-էն, ԹՄՄ-էն եւ ՌԱԿ-էն ներս տարած է եւ կը տանի բազմաբեղուն աշխատանք։35 տարի շարունակ հիմնած եւ ղեկավարած է Հայ Ընտանեկան Շաբաթօրեայ վարժարանը։ Մեծապէս նպաստած է գաղութահայ մշակութային եւ գրական կեանքին, եկեղեցական կեանքին եւ պարգեւատրուած է բազմաթիւ շքանշաններով եւ պատուոյ գիրերով։ Ամուսնացած է, ունի երեք զաւակ եւ հինգ թոռնիկ։
Մինաս Գոճայեան Ծնած է Պէյրութ, 1946-ին։ Յաճախած է ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանը, ապա հետեւած է լեզուի եւ գրականութեան դասընթացքներու Փարիզի մէջ եւ աւարտած՝ Երեւանի Պետական Համալսարանի Բանասիրական ճիւղը, միաժամանակ հետեւելով հնագոյն պատմութեան եւ հնագիտութեան դասընթացքներու։ Դոկտորական աստիճան կը ստանայ 1980-ին։Հայոց լեզու, գրականութիւն, պատմութիւն եւ մշակոյթ դասաւանդած է Կիպրոսի Մելգոնեան Կրթական Հաստատութենէն եւ Լոս Անճելըսի ՀԲԸՄ Մանուկեան-Տեմիրճեան վարժարանէն ներս։ Աշխատակցած է եւ կ՚աշխատակցի սփիւռքահայ մամուլին։ Եղած է «Նոր Օր» շաբաթաթերթի պատասխանատու խմբագիր։ Անգլիատառ AIM-ի հիմնադիր-խմբագիրներէն է եւ ներկայիս մաս կը կազմէ Keghart.com-ի խմբագրութեան եւ պատասխանատու խմբագիրն է Երուսաղէմի «Սիոն» պաշտօնաթերթին։Խմբագրած եւ պարզեցուցած է հայ դասական գրողներու գործեր, նաեւ հեղինակ է հայոց լեզուի եւ պատմութեան դասագիրքերու։ Խմբագիրն է «Պատմութիւն Չորք-Մարզպանի» յուշամատեանին։  
Գէորգ Քէօշկէրեան Ծնած է Երուսաղէմ և վեց տարեկանին ընտանիքին հետ փոխադրուած է Հալէպ։ Ուսման բարձրագոյն վկայականը եղած է Մաքիստրոս Արուեստից Տիտղոս՝ Անգլերէն լեզուի ուսուցման մէջ, Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն։ 1976-ին հաստատուած է Լոս Անճելըս և 1980-ին ամուսնացած է Սիլվա Տագէսեանի հետ ու բախտաւորուած երկու զաւակներով՝ աղջիկ մը և մանչ մը։ 2009-ին հանգստեան կոչուած է 25 տարիներու ծառայութենէ մը ետք՝ Լոս Անճըլոսի դպրոցական միացեալ ցանցին մէջ, ինը տարի որպէս ուսողութեան ուսուցիչ և 16 տարի որպէս փոխ-տնօրէն։ Անդամ է Թէքէեան Մշակութային Միութեան Միացեալ Նահանգներու և Գանատայի Կեդրոնական Վարչութեան։  
Սարգիս Մինասեան Ծնած է Դամասկոս, Սուրիա՝ 1933-ին: Ընտանեօք Լիբանան փոխադրուելով, շրջանաւարտ կը դառնայ ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանէն 1953-ին: Ապա՝ Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն ստանայ Պսակաւոր Արուեստից տիտղոսը Եւրոպայի արդի պատմութեան մէջ:Շուրջ երեսուն տարի եղած է ՀԲԸՄ-ի Լիբանանի վարիչ-տնօրէն, վարելով ՀԲԸՄ-ի գործերը: Պատասխանատու պաշտօններ ստանձնած է մշակութային եւ մասնաւորաբար թատերական կեանքէն ներս: ՀԲԸՄ-ի «Խօսնակ» պաշտօնաթերթի խմբագիր՝ 1964-74:1986-ին կը հաստատուի Լոս Անճելըս, դառնալով «Նոր Օր»ի խմբագիր մինչեւ 1990: Մինասեան կը մնայ գլխաւոր սիւնակագիրներէն մէկը «Նոր Օրի: 1992-էն ի վեր լոյս կ'ընծայէ Չորք-Մարզպանի հայրենակցական միութեան «Տեղեկատուն»:Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմին մասին լոյս ընծայած է «Մայրիներու երկրին աւերակումը» հատորը 2003-ին: Ունի բազմաթիւ թարգմանութիւններ: 13 տարի եղած է հանրային վարժարանի մը գրադարանապետը:Լոս Անճելըսի մէջ կը շարունակէ գործօն իր դերը ՀԲԸՄ-էն եւ Չորք-Մարզպանի (Տէօրթ-Եօլ) հայրենակցական միութենէն ներս, որուն հիմնադիրներէն է եւ ատենապետը՝ 2012-էն ի վեր:
Արա Ահարոնեան Ծնած է Թրիփոլի, Լիբանան։ Նախնական ուսումը ստացած է Պէյրութի ՀԲԸՄ-ի Յովակիմեան-Մանուկեան երկրորդական վարժարանին մէջ։ Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմին հետեւանքով, 1976-ին կը տեղափոխուի Միացեալ Նահանգներ եւ կ՚աւարտէ Քալիֆորնիոյ համալսարանի Էլէքթրոնիք ճարտարագիտութեան բաժինը։ Անդամ է ՌԱԿ-ի եւ երիտասարդական տարիներէն մինչ օրս վարած է եւ կը վարէ պատասխանատու պաշտօններ կուսակցութենէն եւ Թէքէեան Մշակութային Միութենէն ներս։ «Նոր Օր» պաշտօնաթերթի երկարամեայ աշխատակից։Ահարոնեան գործօն տարր մըն է լոսանճելըսահայ կեանքէն ներս, ներկայացնելով ՌԱԿ-ը համագաղութային ծրագիրներու մէջ։ Հեղինակ է Հայաստանի, Արցախի եւ Ռամկավար Ազատական Կուսակցութեան նուիրուած հատորներու։ Ներկայիս կը պաշտօնավարէ ապահովագրական ընկերութեան մը մէջ, որպէս ծրագրող-խորհրդատու։