Հայ
ՌԱԿ
Մեր Գաղափարն Ու Գործը. Անդրադարձ «Նոր Օր»ի Անցեալէն Խմբագրականներու Շարք «Նոր Օր»ի 23 Հոկտ. 1951 – 15 Յունուար 1952
Յունուար 18 , 2020 , 09:36
Մեր Գաղափարն Ու Գործը. Անդրադարձ «Նոր Օր»ի Անցեալէն  Խմբագրականներու Շարք «Նոր Օր»ի  23 Հոկտ. 1951 – 15 Յունուար 1952

 

Բ.- ԱՐՄԵՆԱԿԱՆ ԿՈՒՍԱԿՑՈՒԹԻՒՆ

Պատմական անժխտելի իրողութիւն է, որ հայ ազատագրական շարժումին արիւնոտ երկունքէն ծնած յեղափոխական կազմակերպութիւններէն առաջինը՝ երիցագոյնը եղաւ Արմենականութիւնը: Բայց տակաւին անդրանկութեան այդ վարկէն աւելի գերիվեր առանձնաշնորհումով մը կրնար պարծիլ ան: Որովհետեւ Արմենական հոսանքը, միակ հայ մարտական ու ազգային կուսակցութիւնն էր, որ յղկուած ու կազմուած էր հարազատ հայրենիքի ծոցին մէջ, Վասպուրականի փառաշուք հողէն ու աւանդութիւններէն: Ուրեմն ան կը հանդիսանար միակ ճշմարտապէս հայրենածին քաղաքական կազմակերպութիւնը, մինչ միւսները կուգային արտասահմանի, - Լոնտոնի կամ Ժնեւի մէջ, եւ աւելի ենթակայ էին «գաղութային» սահմանումին:

 

 

  • Մկրտիչ Խրիմեան (Խրիմեան Հայրիկ) Ամենայն Հայոց Կաթողիկոս

Արմենական շարժումը՝ կազմակերպուած արտայայտութիւնն էր թրքական հալածանքին ու կոտորածներուն դէմ ռազմական ինքնապաշտպանութեան կամքին ու գիտակցութեան: Անիկա՝ հայ ազգային վերազարթնումի ամէնէն ինքնածին, մարտաշունչ ու հեռահաս ժայթքումն էր Հայաստանի ցաւատանջ սրտէն: Անոր Ղեկավարներն ու զինուորները կրեր էին խռովիչ ազդեցութիւնը Խրիմեանի խանդաբորբ, հրեղէն հայրենասիրութեան եւ յետոյ հաղորդուեր էին Մկրտիչ Փորթուգալեան լոյսին ու զօրութեան, մինչեւ 1885: Այդ տարին Թուրք կառավարութիւնը Վանէն աքսորեց ազգանուէր եկեղեցականը եւ ուսուցիչը, յուսալով խորշակահար փճացնել անոնց սերմանած փրկարար գաղափարներուն հասունցած բերքերը:

 

Մկրտիչ Փորթուգալեան

            Փորթուգալեան ապաստանեցաւ Մարսիլիա, ուր 1885-ի Օգոստոս ին հրատարակել սկսաւ «Արմէնիան»ն, որ Հայոց ազգային զարթօնքին ու յեղափոխական խմորումին եւ ընդվզումին առաջին ախոյեանն էր: Այդ թերթին անունով էր եւ անոր ձգտումներն ու իտէալները տարածելու, մարմնացնելու նպատակով, որ գոյութիւն առած կազմակերպութիւնը մկրտուեցաւ Արմենական. Ինչպէս երկու տարի վերջ «Հնչակ»-էն պիտի առաջանային Հնչակեանները եւ աւելի յետոյ՝ «Դրօշակ»-էն պիտի յառնէին Դրօշակեան –դաշնակցականները: Եւ մինչեւ իր եղերական վախճանը, երբ Թուրք – Քիւրտ բազմահազար խաժամուժին դէմ ինկաւ դիւցազնի մահով, Վանի 1896-ի հերոսական ինքնապաշտպանութիւնը կազմակերպելէ ու ղեկավարելէ վերջ՝ Մկրտիչ Թէրլէմէզեան-Աւետիսեան, եղաւ անձնուրաց, ոգեշնչող ու անվեհեր առաջնորդը Արմենական կուսակցութեան:

 

Մկրտիչ Աւետիսեան

Գաղտնի  ու անաղմուկ գործունէութեան կերպն էր Արմենականներու որդեգրած ուղեգիծը: Որովհետեւ կը խորշէին ռազմական ցուցարարութենէ, զանոնք աղէտալի նկատելով հայ զանգուածներուն համար՝ անոնք ծայրայեղ խոնարհութեամբ մը խուսափեցան նաեւ ինքնագովութեան ամէն փորձէ: Եւ մինչ ուրիշ հոսանքներու սարքած փոքր ու վնասակար ցոյցերը շքեղ ներբողներով պանծացուեցան ու դեռ մինչեւ այս ուշ օրերուն կը տօնակատարուին՝ Արմենականներու ծրագրած ու ղեկավարած Վանի ինքնապաշտպանութեան հերոսական կռիւները, 1896-ին եւ 1915-ին, որոնց շնորհիւ հարիւր հազարաւոր հայերու կեանքերը փրկուեցան թրքական եաթաղանի բնաջնջումէն՝ հազիւ պատմուած են արժանի փառքով:

            Հատուածական վարկի ու շահախնդրութեան մունետիկները ջանացեր են ստորագնահատել, յաճախ արհամարհել Արմենականութեան ուժն ու դերը, զայն անծրագիր միութեան մը մակարդակին իջեցնելով: Բայց պատմական անեղծանելի ճշմարտութիւնը կը մնայ, թէ հայ ազգային վերազարթնումի այդ մութ ու դաժան շրջանին, Արմենական ծրագիրը կը յայտարարէ կուսակցութեան նպատակը բացայայտ, անսխալելի յստակութեամբ ու զօրութեամբ.-

            «Արմենական կազմակերպութեանս նպատակն է յեղափոխութեամբ հայ ժողովուրդին համար իրաւունք ձեռք բերել ինքզինք ազատօրէն կառավարելու, որով միայն կարող կը լինի իբրեւ մարդ ապրելու միջոցներ գիտնալ եւ զանոնք գործադրել ժամանակի պահանջմանց համեմատ»: Այն տարիներուն, երբ Թուրք բռնակալութիւնը իր ամէնէն վայրագ, ամէնէն խուժդուժ հալածանքներուն ու ջարդերուն կ'ենթարկէր արեւմտահայութիւնը՝ Արմենականներու այս նշանակէտը, սեփական հայրենիքին մէջ հայ ժողովուրդին ազատ ինքնիշխանութիւնը ապահովելու՝ ամէնէն հեռահաս ու յեղափոխական նպատակը կը հանդիսանար:

            Հետապնդուող այդ հանգրուանին տանող միջոցներու ընտրութեան ու համադրումին մէջ նոյն իրապաշտ հասկացողութիւնը, նոյն իմաստուն հեռատեսութիւնը կ'առաջնորդէր զանոնք: Արմենական ղեկավարներ առաջին անկեղծ ախոյեաններն եղան մարտական շարժումներու մէջ համազգային միասնականութեան:- Անոնք կ'առաջադրէին «ներքին ուժ գոյացնել, միացնելով իրարու հետ միեւնոյն գաղափարի ծառայող հայ հայրենասէրներ... Ժողովուրդը արթնցնել, կազմակերպութեան մղել... առանց բռնի միջոցների, յեղափոխական գրականութեամբ, ընդհանուր դաստիարակութեամբ, գործիչի ազնիւ կենցաղով ու քարոզով գաղափար տարածել... զինակրթութեան ու կարգապահութեան վարժեցնել, ինքնապաշտպանութեան զգացում արծարծել, զէնք եւ դրամ հայթայթել, զինուորական շարժուն խումբեր պատրաստել...»:

            Միջոցներու համապարփակ շարք մը, որոնց փոփոխակի կամ միաժամանակ կիրարկումը ոչ միայն Արմենականները դարձուց հայ յեղափոխութեան անդրանիկ ու միա'կ հայրենածին կուսակցութիւնը, այլ նաեւ զայն վերածեց ամէնէն կեդրոնացեալ ու հզօր մարտական կազմակերպութեան իր շրջանին մէջ, որ յաջողեցաւ պատրաստել ու գլխաւոր հայ ազատագրական պայքարի երկու ամենէն արդիւնաւոր ու պանծալի դիմադրական կռիւները Վանի մէջ:

            Նոյնքան ազատական ու յանդուգն էին նաեւ Արմենականներու քաղաքական-ընկերային ըմբռնումները: Անոնք գաւառային յետամնաց, պահպանողական ու նախապաշարումներէ կաշկանդուած մտքերով մարդիկը չէին, ինչպէս կը փորձեն պատկերացնել զանոնք պատմութեան վարձկան կամ անմիտ խեղաթիւրողները: Աւելի քան 45 տարիներ առաջ, Ռուս Սոցեալ Տեմոկրատներու 1905-ի յեղափոխութեան վաղորդայնին, Արմենական Շրջաբերական մը կը պարզաբանէր կուսակցութեան տեսակէտը անոր մասին.-

            «Ընկերային, սոցիալիստական յեղափոխութիւնը մեր իրականութեան հետ կապ ունեցող հեռաւոր գաղափարն է, որին պէտք է ձգտինք ապագային, երբոր քաղաքական կարգերի եւ տնտեսական պայմանների շնորհիւ առաջ կու գայ մեր մէջ նոր հասարակութիւն՝ նման եւրոպական հասարակութեան, այսինքն երբ սկսի աշխատանքի եւ քաբիթալի պայքարը մեր մէջ»:

            Սակայն անմիջականը՝ ստիպողականն ու փրկարարը հայ ժողովուրդին համար՝ ազգային յեղափոխութեան պատրաստութիւնն էր եւ հայրենիքին ազատագրումը եւ Արմենականներ՝ բիւրեղացած գաղափարներու, ծրագրեալ ու խիզախ գործունէութիւն մը կերտեցին ու զայն կտակեցին, իրենց անձերու հետ՝ Ռամկավար Ազատական Կուսակցութեան:

Դէպի Հարիւրամեակ (ՌԱԿի Հիմնադրութիւն 1921 – 2021)

Արմենականները բիւրեղացած գաղափարներու, ծրագրեալ ու խիզախ գործունէութիւն մը կերտեցին ու զայն կտակեցին, իրենց անձերուն հետ՝ Ռամկավար Ազատական Կուսակցութեան:

 

 

Լրահոս - 29 Փետրուար 2020
Սիւնակագիրներ
Հրաչ Սեփեթճեան Ծնած է 1969-ին, Պէյրութ, Լիբանան։Կիպրոսի ՀԲԸՄ Մելգոնեան Կրթական Հաստատութիւնը աւարտած է 1987-ին։Երեւանի Պետական Համալսարանի Հայկական Բանասիրական բաժանմունքէն շրջանաւարտ ՝1994-ին։1980-ական թուականներէն կ՚աշխատակցի «Զարթօնք»ին եւ ապա՝ «Նոր Օր»ին։1994-2000 օգնական խմբագիր «Զարթօնք»ի։1993-էն ի վեր հայոց լեզուի, գրականութեան, պատմութեան եւ մշակոյթի ուսուցիչ Լիբանանի եւ Լոս Անճելըսի մէջ։Լիբանանի եւ Լոս Անճելըսի մէջ եղած է եւ է գործօն անդամ ՀԲԸՄ-ի, ԹՄՄ-ի եւ ՌԱԿ-ի շրջանակներէն ներս, վարելով զանազան պաշտօններ։Ներկայիս՝ ՀԲԸՄ Մանուկեան-Տէմիրճեան վարժարանի Հայերէնի Բաժանմունքի վարիչ։ «Նոր Օր»ի խմբագիր՝ Մարտ 2016-էն։  
Վաչէ Սեմերճեան Ծնած է 1938-ին, Պէյրութ, Լիբանան։ Շրջանաւարտ ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանէն եւ Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն՝ որպէս քիմիագէտ։ Շրջան մը եղած է ուսուցիչ Կիպրոսի Մելգոնեան Կրթական Հաստատութենէն ներս։ Ապա, վկայուելով որպէս կաշուեմշակութեան վարպետ, տասը տարի  կը գործուղղուի Եթովպիա եւ Աֆղանիստան։ 1976-ին կը հաստատուի Միացեալ Նահանգներու արեւմտեան ափ, գործօն անդամ դառնալով ԹՄՄ-ի եւ ՌԱԿ-ի։ Կաշուեմշակութեամբ աշխատելէ ետք, կը հրաւիրուի Հոլիվուտի ԹՄՄ Արշակ Տիգրանեան վարժարան, դասաւանդելու համար հայագիտական նիւթեր։ Հանգստեան կը կոչուի 2009 թուականին։1956-էն ի վեր կ՚աշխատակցի ռամկավար ազատական մամուլին։ 1977-էն առ այսօր ծաւալուն գործունէութիւն ունեցած է «Նոր Օր»էն ներս որպէս խորհրդական եւ ղեկավար։  Վեց տարի եղած է պատասխանատու խմբագիրը «Նոր Օր» շաբաթաթերթին։Վաչէ Սեմերճեան հեղինակ է չորս հատորներու. «Ապրուած սփիւռքը», «Յիշատակելի դիմաքանդակներ», եւ «Լուսարձակին տակ» Ա. Եւ Բ. հատորներ։ 
Յակոբ Մարտիրոսեան   Ծնած է Սուրիոյ Արաբ-բունար գիւղաքաղաքը 1943 թուականին։ 1949-ին Հալէպ փոխադրուած է ուր յաճախած է տեղւոյն Կրթասիրաց վարժարանը, ապա Հայկական Բարեգործական Ընդհանուր Միութեան, Լազար Նաճարեան-Գալուստ Կիւլպէնկեան երկրորդական վարժարանը, եւ վկայուած 1964-ին։ Նոյն տարին, քաղաքական աննպաստ պայմաններու հետեւանքով ընտանեօք վերադարձած են Լիբանան, Պէյրութ, ուր շարունակած է իր ուսումը, հաշուապահութեան եւ տնտեսագիտութեան մարզերուն մէջ։ Ապա լծուած աշխատանքի զանազան հաստատութիւններու մէջ, ինչպէս Ապրոյեան հաստատութիւն եւ Պանք Ալ Արապի, վարելով բաժնի տնօրէնութեան պաշտօններ։ 1976-ին հաստատուած է Լոս Անճելըս, Միացեալ նահանգներ, ուր շարունակած է աշխատիլ արհեստավարժ  ինքնաշարժի ընկերութիւններու եւ հաստատութիւններու մէջ, ուսումը շարունակելով եւ մասնագիտանալով այդ ճիւղին մէջ։Հանգստեան կոչուած է 2012 թուականին։ Յակոբ Մարտիրոսեան անդամակցած է Ռամկավար Ազատական Կուսակցութեան, ՀԲԸՄ-ին եւ Թէքեան Մշակութային Միութեան, 1958 թուականէն սկսեալ, Հալէպի մէջ, Սուրիա։ Ան շարունակած է իր միութենական եւ կուսակցական գործունէութիւնները Լիբանանի մէջ, Պէյրութ, ուր անդամակցած է Փորթուգալեան ակումբին, եւ եղած է հիմնադիրը Անթիլիասի ՌԱԿ Յովսէփեան ակումբին։  Լոս Անճելըսի մէջ, շարունակած է իր միութենական եւ կուսակցական  աշխատանքները վարելով ատենադպիրի պաշտօններ Գերսամ Ահարոնեան ակումբին եւ ՌԱԿ Արեւմտեան Ամերիկայի Շրջանային Վարչութեանց մէջ, ատենապետի պաշտօն՝ Ռուբէն Հերեան ակումբի, եւ «Նոր Օր» շաբաթաթերթի խմբագիրի պաշտօնը 2011 թուականէն մինչև Մարտ 2016 թուականը:  
Սարգիս Մինասեան Ծնած է Դամասկոս, Սուրիա՝ 1933-ին: Ընտանեօք Լիբանան փոխադրուելով, շրջանաւարտ կը դառնայ ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանէն 1953-ին: Ապա՝ Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն ստանայ Պսակաւոր Արուեստից տիտղոսը Եւրոպայի արդի պատմութեան մէջ:Շուրջ երեսուն տարի եղած է ՀԲԸՄ-ի Լիբանանի վարիչ-տնօրէն, վարելով ՀԲԸՄ-ի գործերը: Պատասխանատու պաշտօններ ստանձնած է մշակութային եւ մասնաւորաբար թատերական կեանքէն ներս: ՀԲԸՄ-ի «Խօսնակ» պաշտօնաթերթի խմբագիր՝ 1964-74:1986-ին կը հաստատուի Լոս Անճելըս, դառնալով «Նոր Օր»ի խմբագիր մինչեւ 1990: Մինասեան կը մնայ գլխաւոր սիւնակագիրներէն մէկը «Նոր Օրի: 1992-էն ի վեր լոյս կ'ընծայէ Չորք-Մարզպանի հայրենակցական միութեան «Տեղեկատուն»:Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմին մասին լոյս ընծայած է «Մայրիներու երկրին աւերակումը» հատորը 2003-ին: Ունի բազմաթիւ թարգմանութիւններ: 13 տարի եղած է հանրային վարժարանի մը գրադարանապետը:Լոս Անճելըսի մէջ կը շարունակէ գործօն իր դերը ՀԲԸՄ-էն եւ Չորք-Մարզպանի (Տէօրթ-Եօլ) հայրենակցական միութենէն ներս, որուն հիմնադիրներէն է եւ ատենապետը՝ 2012-էն ի վեր:
Խաչիկ Ճանոյեան Ծնած է Մուսուլ, Իրաք։ Շատ փոքր տարիքէն կը կորսնցնէ մայրն ու հայրը։ 1956-ին  կը տեղափոխուի Պաղտատ։ 1966-ին կ՚աւարտէ Պաղտատի պետական համալսարանը, վկայուելով լեզուագիտական գոլէճի սպաներէնի բաժինէն։Պաղտատի մէջ եղած է գործօն անդամ ՀԲԸՄ-ի։ 1968-ին անցնելով Պէյրութ հայագիտական ուսումը կը ստանայ Երուանդ Հիւսիսեան հայագիտական հիմնարկէն եւ նոյն տարիներուն կը զբաղի ուսուցչութեամբ։ Նոյն տարին կ՚անդամագրուի ՌԱԿ-ին։ 1972-ին կը վերադառնայ Պաղտատ, որպէս հայերէնի ուսուցիչ։ Յաջորդ տարի կ՚անցնի Արժանթին, ուր կը վարէ ՀԲԸՄ-ի Պուէնոս Այրեսի մասնաճիւղի վարիչ քարտուղարի պաշտօնը եւ միութեան «Լուսաբաց» եռամսեայի խմբագրութիւնը։ Հիմնադիրներէն է Մարի Մանուկեան վարժարանին։1975-էն ի վեր կ՚ապրի եւ կը գործէ Լոս Անճելըսի մէջ։ Եղած է «Նոր Օր»ի վարչական պատասխանատու, խմբագիրի օգնական եւ խմբագրական կազմերու անդամ։ Կ՚աշխատակցի սփիւռքահայ մամուլին։Ճանոյեան շատ գործօն տարր մըն է Լոս Անճելըսի մէջ։  Հիմնադիրներէն է եւ ատենապետը Իրաքահայերու Միութեան։ ՀԲԸՄ-էն, ԹՄՄ-էն եւ ՌԱԿ-էն ներս տարած է եւ կը տանի բազմաբեղուն աշխատանք։35 տարի շարունակ հիմնած եւ ղեկավարած է Հայ Ընտանեկան Շաբաթօրեայ վարժարանը։ Մեծապէս նպաստած է գաղութահայ մշակութային եւ գրական կեանքին, եկեղեցական կեանքին եւ պարգեւատրուած է բազմաթիւ շքանշաններով եւ պատուոյ գիրերով։ Ամուսնացած է, ունի երեք զաւակ եւ հինգ թոռնիկ։
Մինաս Գոճայեան Ծնած է Պէյրութ, 1946-ին։ Յաճախած է ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանը, ապա հետեւած է լեզուի եւ գրականութեան դասընթացքներու Փարիզի մէջ եւ աւարտած՝ Երեւանի Պետական Համալսարանի Բանասիրական ճիւղը, միաժամանակ հետեւելով հնագոյն պատմութեան եւ հնագիտութեան դասընթացքներու։ Դոկտորական աստիճան կը ստանայ 1980-ին։Հայոց լեզու, գրականութիւն, պատմութիւն եւ մշակոյթ դասաւանդած է Կիպրոսի Մելգոնեան Կրթական Հաստատութենէն եւ Լոս Անճելըսի ՀԲԸՄ Մանուկեան-Տեմիրճեան վարժարանէն ներս։ Աշխատակցած է եւ կ՚աշխատակցի սփիւռքահայ մամուլին։ Եղած է «Նոր Օր» շաբաթաթերթի պատասխանատու խմբագիր։ Անգլիատառ AIM-ի հիմնադիր-խմբագիրներէն է եւ ներկայիս մաս կը կազմէ Keghart.com-ի խմբագրութեան եւ պատասխանատու խմբագիրն է Երուսաղէմի «Սիոն» պաշտօնաթերթին։Խմբագրած եւ պարզեցուցած է հայ դասական գրողներու գործեր, նաեւ հեղինակ է հայոց լեզուի եւ պատմութեան դասագիրքերու։ Խմբագիրն է «Պատմութիւն Չորք-Մարզպանի» յուշամատեանին։  
Գէորգ Քէօշկէրեան Ծնած է Երուսաղէմ և վեց տարեկանին ընտանիքին հետ փոխադրուած է Հալէպ։ Ուսման բարձրագոյն վկայականը եղած է Մաքիստրոս Արուեստից Տիտղոս՝ Անգլերէն լեզուի ուսուցման մէջ, Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն։ 1976-ին հաստատուած է Լոս Անճելըս և 1980-ին ամուսնացած է Սիլվա Տագէսեանի հետ ու բախտաւորուած երկու զաւակներով՝ աղջիկ մը և մանչ մը։ 2009-ին հանգստեան կոչուած է 25 տարիներու ծառայութենէ մը ետք՝ Լոս Անճըլոսի դպրոցական միացեալ ցանցին մէջ, ինը տարի որպէս ուսողութեան ուսուցիչ և 16 տարի որպէս փոխ-տնօրէն։ Անդամ է Թէքէեան Մշակութային Միութեան Միացեալ Նահանգներու և Գանատայի Կեդրոնական Վարչութեան։  
Սարգիս Մինասեան Ծնած է Դամասկոս, Սուրիա՝ 1933-ին: Ընտանեօք Լիբանան փոխադրուելով, շրջանաւարտ կը դառնայ ՀԲԸՄ Յովակիմեան-Մանուկեան վարժարանէն 1953-ին: Ապա՝ Պէյրութի Ամերիկեան Համալսարանէն ստանայ Պսակաւոր Արուեստից տիտղոսը Եւրոպայի արդի պատմութեան մէջ:Շուրջ երեսուն տարի եղած է ՀԲԸՄ-ի Լիբանանի վարիչ-տնօրէն, վարելով ՀԲԸՄ-ի գործերը: Պատասխանատու պաշտօններ ստանձնած է մշակութային եւ մասնաւորաբար թատերական կեանքէն ներս: ՀԲԸՄ-ի «Խօսնակ» պաշտօնաթերթի խմբագիր՝ 1964-74:1986-ին կը հաստատուի Լոս Անճելըս, դառնալով «Նոր Օր»ի խմբագիր մինչեւ 1990: Մինասեան կը մնայ գլխաւոր սիւնակագիրներէն մէկը «Նոր Օրի: 1992-էն ի վեր լոյս կ'ընծայէ Չորք-Մարզպանի հայրենակցական միութեան «Տեղեկատուն»:Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմին մասին լոյս ընծայած է «Մայրիներու երկրին աւերակումը» հատորը 2003-ին: Ունի բազմաթիւ թարգմանութիւններ: 13 տարի եղած է հանրային վարժարանի մը գրադարանապետը:Լոս Անճելըսի մէջ կը շարունակէ գործօն իր դերը ՀԲԸՄ-էն եւ Չորք-Մարզպանի (Տէօրթ-Եօլ) հայրենակցական միութենէն ներս, որուն հիմնադիրներէն է եւ ատենապետը՝ 2012-էն ի վեր:
Արա Ահարոնեան Ծնած է Թրիփոլի, Լիբանան։ Նախնական ուսումը ստացած է Պէյրութի ՀԲԸՄ-ի Յովակիմեան-Մանուկեան երկրորդական վարժարանին մէջ։ Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմին հետեւանքով, 1976-ին կը տեղափոխուի Միացեալ Նահանգներ եւ կ՚աւարտէ Քալիֆորնիոյ համալսարանի Էլէքթրոնիք ճարտարագիտութեան բաժինը։ Անդամ է ՌԱԿ-ի եւ երիտասարդական տարիներէն մինչ օրս վարած է եւ կը վարէ պատասխանատու պաշտօններ կուսակցութենէն եւ Թէքէեան Մշակութային Միութենէն ներս։ «Նոր Օր» պաշտօնաթերթի երկարամեայ աշխատակից։Ահարոնեան գործօն տարր մըն է լոսանճելըսահայ կեանքէն ներս, ներկայացնելով ՌԱԿ-ը համագաղութային ծրագիրներու մէջ։ Հեղինակ է Հայաստանի, Արցախի եւ Ռամկավար Ազատական Կուսակցութեան նուիրուած հատորներու։ Ներկայիս կը պաշտօնավարէ ապահովագրական ընկերութեան մը մէջ, որպէս ծրագրող-խորհրդատու։